Waarom studeert Maarten Vaatstra ‘Sportmanagement’ aan de Haagse Hogeschool?

Geboortejaar:

1. Waarom heb je gekozen voor een sportgerelateerde managementopleiding?
“Al van jongs af aan ben ik sportief ingesteld geweest. Ik heb diverse sporten beoefend en volgde veel sportgerelateerd nieuws. Voor mij was het duidelijk dat ik later iets in de sport wilde gaan doen. Wat? Dat wist ik nog niet. De grote diversiteit in het werkveld sport maakte dat ook niet eenvoudiger. Na enig speurwerk naar mogelijke opleidingen op het gebied van sport kwam ik uit bij Sportmanagement. Dat er aan de Haagse Hogeschool naast theorie ook praktijkles in de sport gegeven wordt, gaf voor mij de doorslag. Ik vind namelijk dat je moet ervaren wat bepaalde sporten inhouden om op een goede manier een managementfunctie binnen de sport te kunnen ambiëren.” 

2. Waarom zou je deze opleiding/studie aanraden bij aankomende studenten? Welke toegevoegde waarde heeft deze opleiding/studie?
“Voor mij is er een aantal zaken die gedurende deze opleiding erg van waarde zijn geweest. Ten eerste dat je er veel praktijkkennis opdoet, doordat je al vanaf het eerste jaar stage loopt en er veel leermomenten liggen in werkveldgerichte opdrachten. De theorie uit colleges wordt daarmee direct gekoppeld aan de realiteit.

Ten tweede wordt er tijdens de studie veel gewerkt in groepen. Je leert hierdoor samen te werken en de juiste kwaliteiten van ieder groepslid zoveel mogelijk te benutten. Bovendien leer je omgaan met het geven en ontvangen van kritiek. 

Ten derde werk je gedurende de studie veel aan je presentatievaardigheden. Je leert daarbij verschillende vormen van presenteren. Gevolg daarvan is dat je jezelf of je plan op diverse manieren leert verkopen aan de buitenwereld.”

3. Welk onderdeel mis je ofwel: wat zou volgens jou aan je opleiding toegevoegd mogen worden?
“Ik mis het leren gedegen onderzoek doen, zowel kwalitatief als kwantitatief. Daarbij is het kunnen trekken van de juiste conclusies uit de onderzoeksresultaten en daar bepaalde aanbevelingen aan kunnen koppelen essentieel. Ik denk dat onderzoek doen in bepaalde facetten van het werkveld erg belangrijk is en daarom zou daar meer aandacht aan gegeven moeten worden. Daarnaast zou de opleiding wat mij betreft een meer internationale visie mogen hebben. Er wordt vrij weinig aandacht gegeven aan buitenlandse talen. Ik denk dat vooral Engels een vak is dat sterk verbeterd zou kunnen worden. Ook het stimuleren van buitenlandse stages wordt naar mijn mening erg weinig gedaan. In de huidige en toekomstige trend van internationalisering is een internationale visie echter erg belangrijk.”
 
4. Waar hoop je later na je studie te kunnen gaan werken, welk soort baan ambieer je?
“Ik ga na deze studie de master ‘Organisatie, beleid en communicatie’ volgen aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Daarin staan mensen, organisaties en hun vraagstukken centraal. Hoewel deze master niet direct sportgerelateerd is, denk ik dat het een goede verdieping is van wat ik de afgelopen jaren heb geleerd. Na deze master (hopelijk) succesvol te hebben afgerond wil ik sport graag op een maatschappelijk verantwoorde manier gaan inzetten. Dit omdat ik van mening ben dat sport bij kan dragen aan de verbetering van een aantal maatschappelijke problemen. Een baan als sportbeleidsmedewerker bij een grote stad spreekt mij dan ook erg aan. Daarnaast zie ik mij bij tal van andere organisaties werken waarbinnen sport op een verantwoorde manier wordt ingezet om bepaalde doelen na te streven.”

5. Wat zou er volgens jou in de Nederlandse top- of breedtesport geheel anders geregeld of georganiseerd moeten worden en waarom? Hoe zou je het aanpakken?
“Ik vind dat het breedtesportaanbod in grote steden anders georganiseerd zou moeten worden. Eén van de trends van de afgelopen decennia is dat verenigingen in centra van grote steden verplaatst worden naar de rand van de stad. Gevolg hiervan is dat het sportaanbod in de centra van grote steden steeds beperkter wordt. Kinderen (met name jonge kinderen) uit het centrum zijn daardoor niet in staat om zich aan te sluiten bij een vereniging aan de rand van de stad en missen daardoor een deel sportieve opvoeding wat de basis is voor een sportieve levensstijl op oudere leeftijd.

Er zijn al verschillende organisaties (zoals de Richard Krajicek Foundation) die sport- en spelmogelijkheden terug willen brengen in wijken waar de sportmogelijkheden beperkt zijn. Deze voorzieningen zorgen ervoor dat kinderen wel in aanraking kunnen komen met diverse sporten, maar bieden niet de mogelijkheid om deze sport in wedstrijdverband te beoefenen. Ik denk dat juist het in wedstrijdverband beoefenen van een sport een aantal positieve waarden kent zoals discipline en respect voor de tegenstander. Daarom vind ik het belangrijk dat wedstrijdsport terugkomt in centra van grote steden. 

Dit kan volgens mij bereikt worden via de BOS-driehoek (Buurt, Onderwijs en Sport). De sportfaciliteiten die in het kader van de BOS-driehoek bij scholen gerealiseerd worden zouden door buurtsportverenigingen gebruikt kunnen worden. Door diverse buurtsportverenigingen te realiseren zou een onderlinge competitie gevormd kunnen worden.

Bij de realisatie daarvan zou veel geleerd kunnen worden van Amerikaanse scholen waarbij sportfaciliteiten min of meer vanzelfsprekend zijn.”