Verboden voor Olympische Ringen

Verboden voor Olympische Ringen. Dat is de boodschap van het International Paralympic Committee (IPC) bij de Paralympische Spelen in Peking afgelopen maand september. “We doen het zelf, hebben een eigen organisatie en willen vooral speciaal blijven”. Exclusiviteit op het gehandicaptengevoel. En dat terwijl wij in Nederland een aantal jaren achter de rug hebben waarin we juist naar een acceptatie van gehandicaptensport gegroeid zijn. De organisatorische integratie (gehandicaptensport samen met reguliere sport) waaraan NOC*NSF en voorheen NebasNsg - nu Gehandicaptensport Nederland - sinds 2002 heel hard gewerkt hebben is bij ruim veertig sportbonden gerealiseerd. Achterblijven met name de KNZB (zwemmen) en de KNSA (schietsport), en de KNWV (zeilen) en de curlingbond moeten zelfs nog beginnen. Daar mag dus zeker vaart gemaakt worden.

Andere landen volgen het proces in Nederland en kijken ook naar het algemene Nederlandse gehandicaptenbeleid. De Chinese organisatoren hadden de boodschap begrepen want één van de motto’s van de afgelopen Spelen was: grensverlegging, integratie, gelijkheid. In Peking is een ‘letter of understanding’ getekend tussen de Nederlands en Chinese regering om kennis uit te wisselen over het gehandicaptenbeleid. En dat in een land waar tot voor kort gehandicapten niet bestonden omdat gehandicapten niet volwaardig worden beschouwd. De Paralympische Spelen hebben de ogen van de Chinezen geopend. Als tijdens een rolstoelbasketbalwedstrijd een speler uit de stoel kiepte en zelfstandig weer omhoog kwam dan was er een daverend applaus. Of toen Gertjan van der Linden - de basketbalbondscoach bij de heren - liet zien hoe hij zelf zijn rolstoel inklapte, in de laadbak van de taxi stopte en de auto in hupte. De monden vielen open van verbazing en mensen stopten op straat om te kijken. Maar het blijft niet bij kijken, er wordt ook over gesproken. Gehandicapten mogen er nu gezien worden.

Maar waar komt dan het benauwde, enge protectionistische handelen van de top van het IPC vandaan? Waarom een eigen wereld willen creëren? Zit daar dan toch de Calimero-gedachte achter? Of is het wat anders? Alle logo’s, alle banners met de Olympische Ringen moesten verdwijnen. Als een sporter of begeleider toevallig een shirtje met Olympische Ringen aanhad werd hij op de vingers getikt. Niets mocht meer wijzen naar de geweldige Olympische Spelen van een paar weken daarvoor. De Ringen werden afgeplakt of er kwam een bordje bij de Olympic Lane te staan waar op het wegdek de vijf ringen geschilderd stonden met als opschrift ‘Paralympic Lane’ met een pijl naar het wegdek met het Olympische logo. Wat heeft dat een geld gekost. Met dat geld hadden een aantal ontwikkelingslanden uitstekend geholpen kunnen worden om de gehandicaptensport daar verder te ontwikkelen.

Maar nee, het ging om het IPC, de mannen van het IPC. “Wij zullen laten zien dat wij net zo machtig zijn als het IOC. Wij laten ons ook in auto’s vervoeren maar dan met het paralympische logo.” Over samenwerking valt niet te spreken. “Wij hebben een eigen wereld met eigen mensen”. Ik overdrijf wellicht een beetje maar ze stralen het wel uit. De vraag is wie het IPC vertegenwoordigt? Ik kan me niet voorstellen dat landen als Nederland, Australië, Duitsland, Noorwegen, Canada, Engeland en Nieuw Zeeland de scheidslijn tussen gehandicaptensport en reguliere sport willen houden zoals het IPC dat wil. Het is in strijd met alle beleidsinitiatieven die in een groot aantal landen wordt genomen.

Kortom, het is tijd om het IPC onder druk te zetten. Bij de Winterspelen in Vancouver 2010 en de Zomerspelen van 2012 in Londen moet het toch mogelijk zijn om in ieder geval beide logo’s te gebruiken op al die banners, auto’s en andere uitingen. Dat is het meest eenvoudig. Maar wie geeft de aanzet dat de organisatorische integratie tussen IPC en IOC bespreekbaar wordt? Dat zullen de IPC-bestuurders zelf nooit doen vrees ik. De Nationale Olympische Comités zullen zich sterk moeten maken voor de organisatorische integratie. Onze Erica heeft dat in Nederland reeds gedaan en zal dat nu verder moeten uitdragen.

Ook de gehandicaptensport heeft recht op de Olympische Ringen!  

Jan Rijpstra was van 1994-2005 lid van de Tweede Kamer voor de VVD met onder meer sport in zijn portefeuille. Van 2005-2008 is hij burgemeester van Tynaarlo geweest. Hij heeft verschillende bestuursfuncties in de sportwereld gehad. Na zijn verhuizing naar Zwitserland richt hij zich op consultancy in Sportspolicy, Sportdevelopment & Physical Education.