Verbinding

Graag maak ik als gasthoofdredacteur van de nieuwsbrief van Sport Knowhow XL gebruik van de mogelijkheid om alle onderdelen van deze editie van de nieuwsbrief te vatten onder één noemer: 'verbinding'. Want als er momenteel iets in onze samenleving hard nodig is, dan is het dat. En sport kan daarbij een belangrijke rol vervullen. Maar andersom geldt ook: sport heeft verbinding nodig om uiteindelijk te overleven.

Ideeën over de betekenis en het grote belang van de 'verbinding' maken passen we bij de hockeybond toe bij de voorbereidingen van het WK hockey dat in 2014 in Den Haag zal gaan plaatsvinden. Bij alle activiteiten en evenementen die we rondom het toernooi gaan organiseren staan drie elementen centraal: naast sport zijn dat cultuur en eten. 'Cultuur' en 'eten' hebben meer overeenkomsten met 'sport' dan je op het eerste moment zal vermoeden. Ik zal dat uitleggen.

Volgens mij is voor sport (opnieuw) de verbinding maken momenteel van het allergrootste belang. De verbinding tussen sporters van allerlei rassen en standen onderling, tussen sporters en officials zoals scheids- en grensrechters, tussen sporters en publiek, tussen sportwereld en bedrijfsleven, tussen sport en maatschappij. Deze en andere verbindingen vormen in mijn ogen de levensader van de sport, ze zijn daarom essentieel voor een gezonde toekomst van de sport.

'De verbinding maken', dat heeft sport gemeen met cultuur en eten. Door samen muziek te maken, een theater- of muziekvoorstelling te bezoeken en door samen te koken en te eten, door daar samen van te genieten, worden mensen met elkaar verbonden. Het bijzondere van dit alles is echter dat het iets niet heeft dat sport wel kenmerkt: strijd. Bij sport staan per definitie twee of meer partijen tegen over elkaar. Willen winnen van de tegenstander is kenmerkend voor sport. Daar heel veel tot alles voor doen ook. Perse niet willen verliezen idem dito. Dat op een sportieve manier accepteren eveneens.

Maar deze strijd zorgt naast boeiend en mooi schouwspel ook voor separatie. Tussen de strijdende spelers en teams, tussen rivaliserende supportersscharen, tussen de sportwereld en de niet-sportwereld, als de Nederlandse sport zoals in december jl. door zinloos geweld opeens in de schijnwerpers van het hele land en grote delen van de wereld komt te staan. Daarom zou de sport er goed aan doen meer de nadruk te leggen op de verbinding en de onderlinge natuurlijke strijd minder centraal te stellen.

Als er iemand weet hoe dat moet is dat Ahmed Aboutaleb. Dat bewijst hij niet alleen als burgemeester van Rotterdam, dat deed hij eerder ook o.m. als wethouder in Amsterdam en als staatssecretaris Sociale Zaken en Werkgelegenheid. In deze laatste functie stimuleerde hij bijvoorbeeld gemeenten om kinderen uit gezinnen met lagere inkomens aan sport en cultuur te laten deelnemen. Het is juist vanwege Aboutaleb's vermogen om verbindingen te maken dat ik hem bewonder en als gasthoofdredacteur van Sport Knowhow XL graag wilde interviewen voor de rubriek '5 vragen aan...'.

Hoe krijgt hij het voor elkaar om de inwoners van een grote stad die zich kenmerkt door een enorme diversiteit van culturen en grote tegenstellingen tussen (zeer) arm en rijk met elkaar te verbinden? Hoe krijgt hij het voor elkaar om mensen die bijna geen toekomst meer zien de ogen te openen en kansen te laten grijpen om het leven een stuk aangenamer maken? En, dichterbij 'ons huis': waarom steunde hij het initiatief om in een van de armste wijken van Rotterdam - namelijk Feijenoord - een hockeyclub te starten met allemaal allochtone leden? Wat is hét recept voor verbinding? En hoe kan de sport daar zijn voordeel mee doen?

Iemand die veel weet van cultuur én van sport is Jet Bussemaker. Als voormalig staatssecretaris van sport en als huidige minister van cultuur is zij betrokken bij de punten waar sport en cultuur elkaar raken en stimuleren. Ik denk o.m. aan de voortzetting van de Rijkssubsidie voor het jeugdcultuurfonds, aan de verbreding van de schoolsportvereniging in Rotterdam tot schoolcultuurverenigingen met de inzet van de combifunctionarissen mede door het ministerie van OCW gefinancierd (naast de buurtsportcoaches die bekostigd worden uit VWS-gelden). Maar ik denk ook aan de verdere integratie van scholen en sportaccommodaties. Daarom stel ik Jet Bussemaker voor de rubriek 'Vraag & Antwoord' de volgende vraag: 'Vindt u het wenselijk om de terreinen sport en cultuur (nog) meer in samenhang met elkaar te gaan verbinden en zo ja op welke manier(en) bent u dat van plan?'

Als gasthoofdredacteur van Sport Knowhow XL mocht ik ook iemand benaderen met het verzoek een column te schrijven voor de rubriek 'Open Podium'. Ik heb gekozen voor Tom van 't Hek, omdat hij gezien zijn zeer brede achtergrond als ex-tophockeyer, ex-bondscoach van de hockeyvrouwen, voormalig praktiserend huisarts, presentator van diverse radioprogramma's en als dagvoorzitter van vele symposia en congressen in zijn carrière op vele manieren verbindingen tussen verschillende werelden heeft gelegd. Ik heb Tom gevraagd om in zijn column voor Sport Knowhow XL in te gaan op de vraag hoe het kan dat in de top 200 van invloedrijkste Nederlanders - een lijst die de Volkskrant samenstelt - nauwelijks échte sportbestuurders staan. Als we nu streven naar de verbinding tussen sport en andere sectoren, hoe zouden we dan niettemin Nederlanders met invloed voor dat doel kunnen inzetten?

Tot slot: de nieuwsbrief van Sport Knowhow XL bevat meestal een discussiestelling. Ook deze stelling zou ik in het perspectief van (gewenste) verbinding en (in een zeker opzicht minder gewenste) strijd willen plaatsen. Eind vorig jaar heeft NOC*NSF de topsportgelden tussen de sportbonden verdeeld. Het heeft - mede door gebrek aan goede communicatie - geleid tot een tweedeling tussen de 'haves' en 'have nots'. De van oudsher bestaande verbinding - noem het solidariteit - tussen sportbonden is daarbij zwaar op de proef gesteld. Daardoor is ook de breedtesport - die bij veel bonden in directe verbinding met topsport staat - en daarmee de breed gedragen sportagenda onder druk komen te staan.

Volgens NOC*NSF moeten sportbonden die minder geld hebben gekregen echter niet zeuren. Ze hebben immers van tevoren zelf ingestemd met de wijze waarop de analyse gemaakt zou gaan worden en de consequenties die dat zouden hebben. Mijn discussiestelling luidt daarom: 'sportbonden zouden achteraf geen bezwaren moeten maken tegen uitkomsten die in lijn zijn met vooraf overeengekomen procedures'.

Tot slot
Het was mij een genoegen om een keer de nieuwsbrief van Sport Knowhow XL te mogen samenstellen. Ik hoop van harte dat het thema 'verbinding' bij de lezers niet alleen tot de verbeelding spreekt maar ook zal prikkelen om in de dagelijkse sportpraktijk (verder) toe te passen.