19 december 2023
Opinie
door: Joscha de Vries
Twee verhalen inspireerden mij tot deze column. Het eerste verhaal dat mij raakte was van Rob Wijnberg, oprichter van De Correspondent. Hij analyseerde dat de uitslag van de verkiezingen blootlegt dat progressieven geen verhaal hebben waar mensen in willen geloven, of waar mensen deel van uit willen maken. Wat mist, zo betoogt Wijnberg, is een belofte die mensen in het hart raakt. Het ontbreekt aan een vergezicht om naar te verlangen.1 Dit zette mij aan het denken over de boodschap in en van de sport.
Míjn boodschap in de sport tot nog toe was altijd: we móeten meer inzetten op sporten en bewegen, op vitaliteit. Omdat dit bijdraagt aan fysieke en mentale gezondheid. En omdat het, als je eenmaal over de drempel bent, ook leuk en fijn is. Met de analyse van Rob Wijnberg in de hand begon ik te twijfelen of mijn boodschap mensen wel ten diepste aanspreekt. Of mijn boodschap wel verleidt om je bij een sportbeweging aan te willen sluiten...
Sustainable Development Goals
Het tweede verhaal dat mij inspireerde is afkomstig van trainees van het zogenoemde SDG Traineeship. Zij liepen de afgelopen vier maanden rond bij Sport Utrecht en bestudeerden hoe onze sportactiviteiten binnen het grotere framework van de Sustainable Development Goals (SDG’s) passen. In hun eindresultaat lieten zij met concrete doelen en voorbeelden zien dat wij, door in te zetten op vitale sport, al ‘vanzelf’ bijdragen aan het realiseren van maar liefst tien van de zeventien doelen om te komen tot een betere en duurzame wereld voor iedereen. Dan gaat het in ieder geval om:
Na die presentatie vanuit SDG Nederland had ik als Sport Utrecht de neiging om de afkorting 'SDG' te kapen en het voortaan te hebben over Sport Development Goals. Het meest bijzondere vond ik dat we, zonder dat we ons daar voortdurend bewust van zijn, toch al die bijdragen leveren. We zitten op een schat, maar zien die niet altijd. Niet in de laatste plaats omdat we dagelijks vooral druk zijn om de planning met vrijwilligers weer vol te krijgen, wedstrijden te verzetten omwille van de natte velden of ons druk maken over de subsidie van volgend jaar… Bijna achteloos dragen we echter bij aan zeker tien belangrijke, internationaal erkende bewegingen voor duurzame ontwikkeling. Hoe cool is dat? Laat ik proberen om vanuit dit uitgezoomde plaatje een vergezicht te schetsen met trekkracht. Een vergezicht dat ontstaat als we echt gaan inzetten op sport. Ik waag een poging.
'2030. In Nederland is er voor iedereen, nabij je huis, een plek om te sporten en bewegen. En die plek is niet alleen aanwezig, die plek is ook drukbezocht. Van een afstandje hoor je al het gelach, de aanmoedigingen, het gejuich. Jong en oud maken gebruik van de gratis faciliteiten. Er vinden buiten trainingen in groepsverband plaats, en er zijn mensen individueel aan de slag. Niet omdat het moet of gezond zou zijn, maar vooral omdat ze het leuk vinden om te bewegen. Vaak met vrienden. En op welk moment van de dag je ook langs deze plek fietst: er zijn altijd wel mensen bezig. ’s Ochtends, ’s avonds, in het weekend en door de week. Tussen het werken door en in contact met andere wijkbewoners.
Werkgevers stimuleren de aanwezigheid van hun werknemers op deze plek. Rust nemen en tijd besteden aan je mentale en fysieke gezondheid is tijdens het werk heel gewoon. Goed lunchen, samen bewegen. Grappig genoeg leiden de prestaties in het bedrijfsleven hier niet onder. Kijken we in 2030 naar de cijfers van het ziekteverzuim, dan zien we dat er landelijk al jaren een dalende trend is. Op meerdere terreinen lukt het Nederland steeds meer een innovatieve positie in te nemen. Sportclubs hebben een steeds breder aanbod. Multisportclubs en sportverenigingen zijn populair. Overal in de stad bruisen sportcommunities. Mensen willen graag ergens bij horen of lid van zijn, en zijn blij als er variëteit in het aanbod is. Verschillende soorten competities, waar je ook in- en uit kan stappen. Veel mensen zijn lid van een club in de eigen woonomgeving en zijn daar met het hele gezin lid. Die clubs nemen een belangrijke plek in de stad in. Je bent er niet alleen om te sporten, maar het zijn ook fijne plekken om anderen te ontmoeten, nog even wat te werken of een kop koffie te drinken.
Alle kinderen krijgen via hun kinderdagverblijf, de gymles of het buitenschools aanbod sport aangeboden. En niet zo maar aanbod: kwalitatief, breed motorisch, met uitdaging en met de focus op plezier voor iedereen. Hierdoor ontdekken ook steeds meer kinderen welke sport zij leuk vinden en wat echt bij hen past. Voor steeds meer kinderen is sporten dan ook een belangrijk onderdeel in hun leven. Voor kinderen die graag competitie spelen en willen winnen en ook voor kinderen die niet bezig zijn met presteren. Sporten is iets om je lekkerder te voelen en dat je samen met andere kinderen en ook samen met volwassenen doet. Een rondje fietsen over de pumptrack met opa en oma.'
Zal ik ter afsluiting van deze column maar meteen een aantal inschrijfformulieren van verenigingen bij u in de buurt bijvoegen?
Noot
1. Een progressief verhaal, hoe klinkt dat dan wel? - Rob Wijnberg, de Correspondent
Joscha de Vries is directeur-bestuurder bij SportUtrecht. Eerder was zij werkzaam als organisatieadviseur en verandermanager vanuit haar eigen bureaus Hiemstra & De Vries en later Assist4Sport. Vanuit die bureaus werkte zij aan opgaven in de publieke sector in het algemeen en vanuit Assist4Sport in de sport in het bijzonder. In nevenfuncties was en is zij al langer actief als bestuurder in de sport.
Deel dit bericht:
0 reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Voeg je reactie toe
Wij sturen jou één keer per twee weken een e-mail met de belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.
