Spartelend op het fietspad

Alpe d'HuZes 2013 | Het verhaal van een deelnemer
Deze zomer wordt voor de achtste keer de Alpe d'HuZes georganiseerd: een evenement waarbij deelnemers een of meerdere keren achter elkaar de Alpe d'Huez met de fiets bedwingen met als doel om als tegenprestatie voor die enorme krachtsinspanning bewondering af te dwingen en dat in klinkende munt te laten vertalen. Alle aldus verkregen opbrengsten gaan naar het KWF Kankerbestrijding en worden gebruikt om onderzoek te doen naar de bestrijding van de ziekte. Meedoen aan de Alpe d'HuZes kan alleen of in teamverband. Sport Knowhow XL-redacteur Thomas van Zijl besloot tot het laatste en vormt samen met medewerkers van BNR een team. Op Sport Knowhow XL vertelt Thomas in drie afleveringen over dit grote avontuur. Vandaag aflevering 1: 'Spartelend op het fietspad'.

door: Thomas van Zijl

Alle Tourwinnaars van na de Tweede Wereldoorlog opnoemen? Geen probleem. Hun ploegen, meesterknechten en bijnamen? Moeiteloos. Zelf de fiets opstappen? Nee, dat liever niet. Wielrennen was iets voor op televisie. Op het moment dat daar verandering in kwam, slenterde ik door Barcelona. Het was vorig jaar oktober. Een BNR-collega probeerde me telefonisch te overtuigen van deelname aan Alpe d’HuZes. Alsof ze was ingehuurd door een agressief telemarketingbureau. Dat ik fiets noch conditie had, telde niet. Had zij immers evenmin. Omdat er ook in mijn omgeving mensen aan kanker lijden of er aan zijn gestorven en ik slecht om kan gaan met sociale druk, was mijn inschrijving een krappe minuut later al een feit.

Een fiets kopen duurde een paar weken later nauwelijks langer. Niet de duurste, niet de goedkoopste en met drie bladen voor. Een 'triple' zou ik daar in de Alpen zeker nodig hebben. Net als de helm, op advies van mijn moeder uiteraard wel de duurste. Mijn eerste valpartij liet overigens niet lang op zich wachten. Mijn eerste tochtje, sterker nog, mijn eerste rode stoplicht bleek een ideale gelegenheid. Vast in de pedalen en er niet uit kunnen komen. Een klassiekertje. Het gevoel dat ik coureur geworden was, verdween toen ik daar spartelend op het fietspad lag.

De maanden die volgden waren koud, maar ik bouwde toch een redelijke relatie op met de fiets. De Alpe d’Huzes kwam er aan. Mocht ik dat vergeten, dan was er wel de organisatie die per mail bleef aandringen op het werven van donateurs, het bestellen van kleding en het ondergaan van de verplichte medische keuring. Een zwakker deel van mij zag daar een sierlijke escape in. Een lekkende hartklep is natuurlijk geen goed nieuws, maar zou me een prima excuus bieden om te ontsnappen aan de hele happening.

Als journalist zocht ik de deadline op. Op een van de laatste dagen dat het mocht, keek een dokter naar mijn vetpercentage en mijn bloed en er werd een hartfilmpje gemaakt. Geen lekkende klep, sterker nog: kerngezond. Mijn ogen hadden een tikje beter gekund, maar dat is bergaf een groter probleem dan bergop. Ze wenste me succes. In de eerste plaats met de toertocht van de Amstel Gold Race, waar ik me samen met een paar fanatieke collega’s voor ingeschreven had.

Bij gebrek aan Alpen in de buurt bedwongen we de Dutch Mountains. Althans, de meeste. Ik ontpopte me tot de beste klimmer van het groepje, maar na 110 van de 150 kilometer kwam ik de man met de hamer tegen. In mijn geval stond hij ergens in de berm van de Eyserbosweg. Ik wilde juist op de favoriete passage van Michael Boogerd nog een keer mijn macht demonstreren. Die inspanning moest ik bekopen met een voor alle aanwezigen nu al legendarische duik in het gras. Ik was totaal kapot en had voor de tweede keer in mijn korte carrière op het verkeerde moment ruzie met de schoentjes en de pedalen. De wegkapitein van de BNR-delegatie zag het meewarig aan en dwong me te vermannen. Ik haalde fietsend de top van de Keutenberg en liet me toejuichen op de Cauberg.

Die 150 kilometer in Zuid-Limburg zorgden voor behoorlijk wat zelfvertrouwen. Dat verdween even snel als het gekomen was na een blik op de bankrekening van het team. Van de 17.500 euro die we als streefbedrag hadden vastgesteld, was nog geen cent overgemaakt. Twee keer hadden we overleg over acties, maar omdat het gouden idee er niet tussen zat, kwam uiteindelijk niemand in beweging. De kilometers leken aanzienlijk belangrijker dan het kapitaal.

Ik sprak erover met sportmarketeer Bob van Oosterhout. Een man die jaarlijks minstens vijftig keer benaderd wordt met sponsorverzoeken. Hij vond dat zeven jonge mensen die bij een landelijk radiostation werken tot meer in staat moeten zijn dan de gemiddelde bedelbrief. Ik wil hem daar honderd procent gelijk in geven en zie deze column als een mooi begin.