Schwalbe!

Ergernissen in de sport. Dat thema komt nauwelijks of niet aan bod bij Sport Knowhow XL (of elders). Ten onrechte lijkt me, want de functie van uitlaatklep die bij het kijken naar sportwedstrijden zou horen is een wezenlijk aspect van wat tegenwoordig 'de beleving' heet, en die ergernissen verzieken deze functie, ze maken dat de toeschouwer zich kwaad maakt in plaats van onbekommerd te genieten van het spel.

Ik erger me bijvoorbeeld kapot bij het optreden van schaatsfunctionarissen die een topschaatser bij twee valse starts of bij een ongelukkige kruising kunnen (moeten!) diskwalificeren. Dat gaat al jaren zo, en dan denk ik steeds: doe daar eens wat aan! Verzin iets! Bedenk bijvoorbeeld een halve strafseconde, iets dat in verhouding staat met de overtreding, check ook eerst de aard van de (vermeende) overtreding goed (Groenewold heeft Wüst op het NK helemaal niet benadeeld, volgens beide betrokkenen, dus is er ten onrechte tot diskwalificatie besloten). Beoordeel ook de vaardigheid van de starter, want het lijkt wel of sommige starters het erom doen: die zijn te kwader trouw, die wachten net zo lang met het startschot tot ze een beweging zien en dan kunnen ze meteen nog eens schieten. Die leveren zo dus wel een heel perverse bijdrage aan de sport.

Tot wie richt ik me eigenlijk met deze gebiedende wijzen? Tot de facility managers van sportevenementen, dus tot de ondersteunende figuren, de dienstverleners, lieden die de taak op zich genomen hebben om de core business - de wedstrijden - zo goed mogelijk te laten verlopen. Dus de scheidsrechters, de handhavers van regels, de bedenkers van regels, de officials, de coaches, kortom, de onmisbare randfiguren, die altijd het best lijken te functioneren als ze niet worden opgemerkt. Die dus als 'dissatisfiers' werken als ze ergernissen oproepen. En dissatisfiers, dat weet iedereen inmiddels, jagen de klanten op den duur weg.

Maar het kan nog erger, de zaak kan ook in de kern worden verziekt, en dat vind ik dan ook meteen het ziekste element van de sport. Schwalbe! Het toppunt van ergernis bij voetballen. Nu wij dankzij vertraagde beelden steeds beter kunnen beoordelen of een strafschop al dan niet terecht is toegewezen, is het daarmee meteen mogelijk geworden om de strafschopversierder te straffen. Een enkele alerte scheidsrechter heeft er een gele kaart voor over, maar mijn idee is dat een rode kaart rechtvaardiger zou zijn. Schorsen! Want bedriegers als Suarez en Lurling hebben menige overwinning gestolen met hun Schwalbes. En dat zit erachter: een overwinning moet op een eerlijke wijze behaald worden. Dat is een van de dingen waarop sport teert, dat het spel volgens de regels gespeeld moet worden, dat het fair-play moet zijn.

Daarom worden wielrenners en atleten op doping gecontroleerd, daarom mogen hardlopers of schaatsers niet bewegen bij de start, daarom mag er niet gehandeld worden in uitslagen van sportwedstrijden die nog gespeeld moeten worden.

Harde sancties graag, in het belang van de sport, van de sporters en in het bijzonder van de genieters daarvan!

Ron van Zonneveld werkt sinds 2000 voor de Wagner Group. Hij is als docent betrokken bij verschillende bedrijfskundige masteropleidingen, waaronder die Sport Management Instituut. Eerder werkte hij aan de Rijksuniversiteit Groningen (bij Nederlandse Taalkunde) van 1975 tot 2005. Van Zonneveld was tien jaar vaste columnist van de Groningse Universiteitskrant.