Lessons learned

We zitten met z'n allen (nog steeds) middenin een economische crisis. Daaroverheen hebben wij ook nog eens een politieke crisis, waarbij ik niet uitsluit dat het één een gevolg is van het ander. Maar dat terzijde. Ondanks al deze ellende, gekoppeld aan de ons land teisterende dictatuur van de middelmatigheid, hebben we gelukkig de eerste zeven maanden van dit jaar toch weer mogen en kunnen genieten van mooie sport. Soms lijkt het alsof sport in slechte tijden een vlucht, zelfs een houvast, is voor velen. De bindende factor ervan, het positieve, het dynamische en de overvloedige hoeveelheid media-aandacht zijn elementen die menigeen licht in de duisternis bieden. Het bedrijfsleven zou dit trouwens meer moeten beseffen, maar ook dat is een terzijde.

Vancouver, WK Voetbal, Tour en daar tussendoor al het reguliere sportaanbod, het was af en toe smullen, af en toe janken, af en toe schelden, maar altijd volop passie en voldoende gesprekstof voor een ieder.

Wat hebben we geleerd? Wat kunnen we aanwenden voor de toekomst, waarin we bijvoorbeeld wél voetbalkampioen worden, waarin we De Tour wél willen winnen, waarin we weer eens mee willen doen op Wimbledon en waarin we zelfs een WK Voetbal willen organiseren?

Wat hebben we geleerd? In ieder geval dat de Spanjaarden het op een of ander wijze constant - terwijl het land in een veel diepere crisis zit dan ons landje - beter doen dan wij. Zij winnen Wimbledon, zij winnen regelmatig de Champions League, zij winnen het WK, zij winnen De Tour en als het even tegenzit krijgen zij en niet wij, op 2 december een groen licht van de club van Blatter om het WK 2018 te mogen organiseren.

Wat hebben we nog meer geleerd? Dat slim zijn soms werkt op de korte termijn, maar op de langere termijn verstrekkende negatieve gevolgen heeft. De Bavaria pret, met de ‘Dutch Dress’ was - na het initiële succes in Nederland - één en al opportunistisch gedoe. Provoceren en daarmee (voorspelbaar) de domme lachers op je hand krijgen. FIFA is een club vol opgepoetste bobo's, die denken in termen van poen, macht en spel. In die volgorde s.v.p. Een ‘onnozel’ biermerk uit Nederland dat Blatter sart, zou straks wel eens een cruciale spijker kunnen blijken te zijn in de doodskist van de WK kandidatuur van Harry Been en Ruud Gullit.

De brouwer had zich in de overigens leuke actie moeten beperken tot ons land. Doorgaan in Zuid-Afrika was ondoordacht (dom dus) en het net doen alsof het niet voor de volle honderd procent was geregisseerd, maakte alles nog dommer en ook nog eens onverantwoordelijk. Begrijp me goed. Ik ben niet tegen ambush-marketing. Dat Bavaria een aanval wil doen op het dominante Heineken - dat sponsor is van Oranje - is prima. Als Heineken ruimte laat dan kan niemand het Bavaria kwalijk nemen die ruimte te pakken. Maar meng je niet in het WK-wereldje. Vooraf kan je immers op twee vingers natellen dat je nat gaat. Nog even los van de ‘badwill’ die het ons land oplevert.

Wat hebben we in De Tour geleerd? Rabobank is behoudend en voorzichtig en is tevreden met een podiumplaats. Vechten voor de nummer één plaats is kennelijk geen optie. Zou het te maken hebben met het gegeven dat Het Geel wordt gesponsord door een concurrerende bank? Dat weiger ik te geloven. Het heeft, mijns inziens, alles te maken met het in ons land alom overheersende polderen, het voorzichtig zijn, het genoegen nemen met… Het dus niet durven gaan voor de absolute top. Het ‘If you want to be a champion, behave like a champion’, kennen we niet.

Daarnaast vraag ik mij nog steeds af wat de spreuk ‘Rabo Doelsparen’ op de kont van de Rabojongens betekent. Ik begrijp het niet, iedereen aan wie ik het vroeg, begreep het niet en in Frankrijk, waar ik De Tour volgde, begrepen ze het natuurlijk helemaal niet. Toch een dominante plek, die constant in beeld is. Beelden die de hele wereld overgaan. Een gemiste kans dus.

Terug naar het sportieve. In mijn belevenis had de ploeg moeten aanvallen in de etappe naar Spa, maar de leiding liet zich voorspelbaar intimideren door heren als Riis en Bruyneel. Menchov had daar minuten kunnen pakken en had met dat als basis De Tour kunnen winnen. Zeker gezien zijn indrukwekkende tijdrit op de voorlaatste dag. Menchov is Rus, maar rijdt in een Nederlandse ploeg, onder Nederlands management, met een Nederlandse sponsor.

We hebben in Nederland onze mond vol over sport. Dat is goed. We beseffen gelukkig dat topevenementen naar ons land halen belangrijk is. We mobiliseren met succes media en bedrijfsleven om mee te denken de sport breed neer te zetten. De sportinfrastructuur in ons land is wellicht het beste in de hele wereld. Dus dat is allemaal goed voor mekaar, maar besteden we eigenlijk wel voldoende energie aan winnen in de sport? Zou dat niet prioriteit nummer één moeten zijn?

Het doet mij denken aan de heerlijke reclameslogan van Nike tijdens de 1996 (Atlanta) Spelen: ‘If you are not here to win, you are a tourist’.

Dus op de vraag: wat hebben we geleerd deze sportzomer, is mijn antwoord dat alle partijen in de sport, niemand uitgezonderd, dus inclusief de sponsors en de media, moeten inzetten op Goud. Wat dat betreft deed Van Marwijk het met hulp van De Boer en Cocu, uitstekend. Jammer dat de focus zo sterk was dat de uiteindelijke superioriteit van Spanje leidde tot zinloos schoppen.

De opmerkelijke lezer zal het zijn opgevallen dat ik niet praat over een mogelijke Olympische Spelen in ons land. Ik doe dat opzettelijk niet omdat elk gesprek daarover op dit moment zinloos is. De basis voor de Spelen wordt gevormd door een permanent aanwezig (top)sportklimaat in ons land. We zijn op weg daar naar toe. We zoeken nog, vinden hier en daar een opening, maar zijn er nog lang niet. Dus laten we ons vooral richten op de structuur die nodig is voor (top)sport. Dan is op een gegeven moment de ambitie voor de Spelen geen discussiepunt maar een automatisme.

Als de bewoonster van paleis Noordeinde bereid zou zijn alsnog Blatter te ontvangen, dan is op 2 december de kans op winst aanzienlijk gestegen en het zou een belangrijke stimulans zijn voor dat goede topsportklimaat. Zoals ik al zei, alle betrokkenen, niemand uitgezonderd, dienen zich te focussen op Goud.

Tot slot, wat hebben we geleerd van een plotselinge Georgische suikeroom die het noodlijdende Vitesse koopt? In ieder geval dat een handige manoeuvre van voorzitter Schouten - die opeens alle aandelen van de club bleek te bezitten en die persoonlijk met de Georgiër op de proppen kwam - het lot van de club bepaalt. Tenminste één iemand wordt er dus sowieso beter van. Ene Merab Jordania (49) - met een op zijn minst twijfelachtig verleden - is nu eigenaar/voorzitter/penningmeester en coach van de Arnhemmers. Waarom zeg ik zo stellig dat hij ook coach is? Omdat hij kennelijk al spelers in de achterbak van zijn limo heeft zitten. Spelers waar trainer/coach Theo Bos niets van weet. Wie betaalt, bepaalt is kennelijk het credo van Merab Jordania. Binnen drie jaar kampioen van Nederland, belooft hij. Dat klinkt stoer tijdens zo'n persconferentie, maar het bij elkaar kopen van wat sterren werkt gelukkig niet. Kijk naar een club in het wit in Madrid en een club in het lichtblauw in Manchester. Hoe welkom de euros van meneer Jordania nu ook zijn, ik heb sterke twijfels of het de club op de langere termijn zal helpen.