In de lijn van Michels en Cruijff: PSG-Bayern München

Waarom kijken we eigenlijk naar stomvervelend voetbal als het ook anders kan? En dat het anders kan, hebben we vorige week kunnen zien. Terwijl ik dit schrijf, weet ik nog niet wie er uiteindelijk in de finale staat, maar op basis van het vertoonde spel in de heenwedstrijd van de halve finales had ik zowel Paris Saint-Germain als Bayern München graag in de finale terugzien. Daar werd het spel gespeeld dat iedereen wil zien en dat alle voetballers willen spelen. Misschien ben ik een idealist, maar ik vind dat we naar een systeem toe moeten waarin het verplicht is om te spelen zoals Luis Enrique en Vincent Kompany hun elftallen laten voetballen. Weg met de angst om te verliezen.

7 mei 2026

Opinie

Die angst komt voort uit alle belangen die die gekoppeld zijn aan de structuren waarin de sport gevangen zit, maar met de oorsprong van de sport heeft dat allemaal weinig te maken. Het is allemaal begonnen met mensen die speelden, eerst tegen elkaar, later tegen een team van een wijk verderop en vervolgens tegen een team uit een andere stad of uit een ander land. Om dat in goede banen te leiden, kwamen er bonden en structuren, maar de oorsprong is het spel. Binnen de ontwikkelde structuren ontstonden verschillende belangen. Er kwamen investeerders en langzamerhand verdween het avontuur uit het spel. Clubs wilden zekerheid, coaches stonden onder druk en gingen steeds verdedigender spelen. In plaats van plezier en winnen, werd ''niet verliezen' de nieuwe drijfveer.

"Wordt het niet tijd dat de voetballers het heft weer in eigen hand nemen?"

Joop Alberda

Een dag na PSG-Bayern München zagen we dat terug in de tweede halve finale. Waar we op dinsdag 90 minuten lang op het puntje van onze stoel zaten, moesten we het woensdagavond doen met een paar schaarse momenten. Waarom zouden Atlético Madrid en Arsenal niet ook kunnen spelen zoals PSG en Bayern? Zijn dat nou echt minder goede voetballers, of worden ze gewoon met een andere opdracht het veld ingestuurd? Wordt het niet tijd dat de voetballers het heft weer in eigen hand nemen? Zij willen toch ook liever spelen zoals PSG en Bayern? Dit is overigens iets dat je in meer sporten tegenkomt. Neem wielrennen als voorbeeld. Als we tijdens de koers op het puntje van de stoel willen zitten, moeten de renners zelf hun beslissingen nemen en zich niet neerleggen bij de ploegstrategie die zij via een oortje krijgen voorgeschreven. Sporters moeten de ruimte krijgen om hun eigen spel te spelen.

We gingen bij NOC*NSF in het verleden uit van een filosofie waarin de atleet centraal stond, vervolgens was het coachgestuurd en prestatiegericht, in die volgorde. Daaromheen is een raamwerk gebouwd en inmiddels zijn we vele stappen verder in de ontwikkeling, maar iedere keer als je wilt vernieuwen, moet je terug naar dezelfde basisprincipes om van daaruit verder te kijken. De atleet staat centraal en noem mij een hopeloze romanticus, maar ik geloof dat iedere voetballer zo zou willen spelen als Luis Enrique en Vincent Kompany dat doen met PSG en Bayern München.

"In de NBA is zoneverdediging verboden omdat het saaie wedstrijden in de hand werkt"

Joop Alberda

Sport is niet gemaakt voor de investeerders die niet willen verliezen, het is gemaakt voor plezier en daarmee is het in de basis entertainment, zowel voor de spelers als voor de toeschouwers. Daarom moeten we eens goed kijken hoe dat werkt in het Amerikaanse systeem. Daar hebben ze aan de top gesloten competities en kunnen ze eisen stellen om het spel aantrekkelijker te maken. In de NBA is zoneverdediging verboden omdat het saaie wedstrijden in de hand werkt. Waarom zouden in Europa de voetballers dat heft niet ook in eigen hand nemen? Zij kunnen zeggen: dit is hoe wij willen voetballen want het is aantrekkelijk, het verhoogt bovendien de marktwaarde van ons product en dan kunnen we er als spelers ook nog eens meer aan verdienen. Ik snap ook wel dat het een naïeve gedachte is en het gaat waarschijnlijk niet gebeuren, maar dankzij het voetbalfeest tussen PSG en Bayern München in Parijs kunnen we er in ieder geval van dromen, want 5-4 is toch leuker dan 1-0.

Post Scriptum
Na gisterenavond weten we dat Paris Saint-Germain de finale speelt tegen Arsenal. Als Arsenal wint, zullen de cynici hun gelijk claimen, maar wat is dat gelijk waard? Rinus Michels en Johan Cruijff verloren de WK-finale in 1974, toch leeft juist hun gedachtengoed voort in de hoofden en de harten van de liefhebbers. Kijk bijvoorbeeld hier wat Thierry Henry daarover zegt.

Deel dit bericht:

Door: Joop Alberda

1 reacties

Gerard SIERKSMA

7 mei 2026

Suoerhelemaal eens met Joop Albeda. Dat die voetbalwedstrijd de 'wedstrijd van de eeuw' wordt genoemd geeft aan dat andere wedstrijden minder tot de verbeelding (sic!) hebben gesproken. Ik ben het ook eens met Joops analyse en voeg daar het volgende aan toe.

Meer dan 1/3-de van de wedstrijden tijdens EKs en WKs eindigen met max 1 doelpunt. Grote uitslagen zijn uiterst schaars. Zodra de bal in de buurt van de '16'' stijgt de hoorbare spanning op de tribunes . Doelpunten zijn de kersen op de veelal anders apesaaie taarten.

Dus ...... meer doelpunten.
Hoe? Door simpele ingrepen.
Welke? Nou b.v. de volgende twee. (Kort geformuleerd.)
1. Geen strafbaar buitenspel zodra twee(!!) of meer verdedigers (incl. keeper) binnen de 16 staan;
2. Keeper mag tijdens het spel de bal niet vangen en klemmen in strafschopgebied (wel 'hands' maken).

Berekeningen laten zien dat uit keeperrebounds het aantal doelpunten oploopt tot gemiddeld plm 3 per wedstrijd. En al die veelal kantjeboord- afgekeurde buitenspeldoelpunten binnen de 16'' behoren gzd tot het verleden.
Simpel en effectief, toch?

Voeg je reactie toe

Meer over:

Nieuws Onderzoek BRANDED CONTENT Achtergronden Op zoek naar... Eigendom van de Club Opinie

Blijf op de hoogte

Wij sturen jou één keer per week een e-mail met de  belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.