Het geluk van blijven sporten in 2034

door: Harm Rozie

Toen ik in 2013 mijn rondje liep op de 'linksbaan' op Texel wist ik niet dat het de laatste keer zou zijn dat ik golf speelde. Golf hoorde erbij voor mij sinds het begin van de eeuw. In de volgende jaren wilde ik me verbeteren, en eenmaal met pensioen zag ik me vrijwel dagelijks een balletje slaan. Dat het heel anders liep, bewijst wel dat vooruitkijken in de tijd ook niet mijn sterkste kant was. Een poging om iets zinnigs te zeggen over 2033 of 2034 is bij voorbaat ijdel, maar misschien verlichten inzichten uit het verleden de weg naar te toekomst.

Golf was de duurste van de sporten die ik beoefende. Na 2013 bleven alleen mijn racefiets en een paar hardloopschoenen in gebruik. Tennis en de sportschool waren al eerder afgevallen. Niet alleen privé maar ook in mijn bedrijf, Communication Concert, waren de sportactiviteiten sterk teruggelopen. De toppers die jarenlang hadden bijgedragen aan succesvolle communicatie en marketing voor de sport waren vertrokken, de klanten uit de sport ook, evenals heel veel andere klanten die ervoor kozen om de barre winter van kredietcrises te overleven door vooral geen nieuwe plannen te maken en fors te bezuinigen. Dat deden wij ook; lidmaatschappen en sponsorschappen schrapten we. Het geld was op.

De netwerken in de sport droogden in de volgende jaren op. Ook stadionbezoek, evenementen en concerten verdwenen uit de agenda. Wat bleef is de behoefte om te sporten. Met hardloopschoenen en de racefiets. De vrijheid tegemoet, en de conditie op peil houden. Sporten leverde precies de energie om ook in het werk te blijven presteren. Een belangrijk onderdeel van presteren in de economie van de jaren tien was doorzetten en omgaan met tegenslagen. Ervaringen uit de sport bleken een garantie voor de toekomst!

Wat zie ik om me heen meegroeien naar een veranderende toekomst voor de sport?
Allereerst dat wat groot was, sneller nog groter wordt. De tv-sporten bieden spanning en vermaak, succes verzekerd. Verdienmodellen groeien fractaal, en daar komt dankzij de energie die oliesjeiks er in steken voorlopig geen einde aan. Dat einde is als gevolg van de inspanningen van dezelfde sjeiks wel in zicht voor wintersporten. Niet zozeer direct, want er blijven nog genoeg gletsjers over om van af te roetsjen, maar indirect als gevolg van klimaatbeleid en de schaamtecultuur die er het gevolg van is. In 2034 halen nog maar weinig mensen het in hun hoofd energie te verspillen aan een skivakantie.

Een tweede grote verandering in de toekomst van de sport komt van onderaf. Deze wordt veroorzaakt door het natuurlijke aanpassingsvermogen van mensen zelf. In de komende tien jaar gaan we ons beleven en gedrag aanpassen aan de nieuwe omstandigheden van de jaren dertig. Eigenlijk is dat al aan het gebeuren. Op de Heuvelrug, waar ik woon, zoekt een groeiende groep mannen en vrouwen naar ruimte om te sporten. Wandelend, rennend en fietsend gaan ze over de hei, door het bos en bergop. De coronatijd zorgde voor een explosie, ook door-de-week, als deze veelal hoogopgeleide groep thuiswerkte… Dankzij hun aanwezigheid komen dorpen tot bloei, en floreert nieuw horeca zoals op de Amerongse berg Mas Montagne en wielercafé De Proloog.

Korter werken, de vergrijzing en gezond ouder worden, de klimaatschaamte, het verlangen naar de natuur, de vrijkomende boerenakkers waar het prikkeldraad verdwijnen kan. Dat allemaal schept de leef- en bewegingsruimte waar steeds meer mensen naar zullen snakken. Dichtbij huis, of in ieder geval niet te ver weg, in een klimaat waarin je het hele jaar buiten kunt zijn.

Het landschap zal veranderen. De sportende mens zal er zich in de jaren dertig meester van maken. Met boerenslimheid ontstaan er nieuwe verdienmodellen in de groene zones rond steden en dorpen. Het wordt er steeds aangenamer toeven voor de generaties x, y, z en alfa. En voor die enkele boomer, zoals ik, die dan als onderdeel van het bestaanszekerheidspakket golf mag spelen op de zanderige boerenakker waar geen mais meer groeit.

Harm Rozie werkte de laatste decennia bij Communication Concert uit Weesp waar hij per 1 januari jl. gestopt is als bestuurder. Eerder was hij van 1994 tot 1998 ‘manager communicatie betaald voetbal’ bij de KNVB. Daar weer voor werkte hij tweeënhalf jaar als hoofd communicatie bij het Wereld Natuur Fonds, en gedurende anderhalf jaar als interim-manager bij de Informatie Beheer Groep, onder meer om de invoering van de OV-studentenkaart publicitair in goede banen te leiden. Nog eerder was Rozie bij het ministerie van VROM woordvoerder van zowel Pieter Winsemius als Ed Nijpels.