Een overheid die investeert in televisierechten?!

Het rugby gekke Nieuw-Zeeland is in 2011 gastheer voor het wereld kampioenschap rugby. Om ervoor te zorgen dat de strijd tussen de twintig beste rugbylanden in elke woonkamer van Nieuw-Zeeland te zien is, heeft de Nieuw-Zeelandse overheid een historische daad verricht. Voor het eerst in de geschiedenis betalen ze mee aan de televisierechten van de openbare televisiezenders TVNZ, Maori Television and TV3.

Het televisielandschap in Nieuw-Zeeland heeft een aantal sterke commerciële spelers met veelal betaaltelevisie en een aantal overheidgesteunde zenders op het open net waarvan TVNZ de grootste is. Deze laatste televisieomroep heeft veel moeite om op te boksen tegen de veel machtigere betaaltelevisies omdat deze vaak de interessante televisiepakketten voor de neus van TVNZ wegkaapt. Waar er in Australië speciale wetten bestaan die ervoor zorgen dat de publieke zenders eerst mogen bieden op nieuwe sportcontent, bestaan deze niet in Nieuw-Zeeland.  Omdat de zender TVNZ niet meer mee kon gaan in de hoge biedingen van betaaltelevisiezender SKY voor de Olympische Spelen, zullen de beelden van de Olympische Spelen in Londen 2012 niet meer op het open net te zien zijn en moeten de Nieuw-Zeelanders een decoder aanschaffen.

Overheidsingreep
Toen de televisiepakketten voor het wereldkampioenschap rugby in april van dit jaar op de markt kwamen, besloot de Nieuw-Zeelandse regering in te grijpen in de natuurlijke marktwerking. Er was namelijk grote kans dat naast SKY Television en TVNZ er nog een derde partij een bod wilden uitbrengen op de televisierechten. Deze onverwachte derde partij was Maori Television die via overheidssubsidies - die bestemd waren voor Maori televisieprogramma’s - wilden meedoen in de televisieonderhandelingen. Daarop besloot de Nieuw-Zeelandse regering om met alle publieke zenders om tafel te gaan zitten en samen een bod uit te brengen op de televisierechten. Om het bod niet af gewezen te  laten worden door de Internationale Rugby Board bracht de regering vijftig procent (NZ$ 3.2 miljoen) in. Het resultaat is nu dat SKY alle 48 wedstrijden live zal uitzenden, een groot aantal van deze wedstrijden (zestien in totaal) zal daarnaast ook op de drie openbare zenders te zien zijn. 

Overvloed aan rugby
De samenwerking tussen de drie publieke televisiezenders zorgen ervoor dat tijdens het wereld kampioenschap de Nieuw-Zeelander een ruime keus heeft aan uitzendingen. Maar de vraag is of deze hoeveelheid niet teveel is. Het Internationale Rugby Board geeft in een persverklaring aan dat voor ieder ander land deze hoeveelheid rugbyuitzendingen te veel zou zijn. Echter men verwacht dat het rugbygekke Nieuw-Zeeland dit grootste  sportevenement dat ooit in eigen land wordt georganiseerd met open armen zal ontvangen waardoor elke televisiezender op genoeg commerciële inkomsten kan rekenen.

Extra ticketverkoop
De Nieuw-Zeelandse regering verklaart tegenover het eigen volk dat nu niet alleen de kijker meer toegang heeft tot de beelden van het wereldkampioenschap rugby maar dat deze ingreep eventueel ook zorgt voor een besparing van geld. De regering staat immers garant voor tweederde van de kosten die gemaakt zullen worden voor het organiseren van dit sportfestijn. Door deze extra promotie van de drie televisiezenders hoopt de regering dat de ticketverkoop enorm zal stijgen. Dit is namelijk de enige vorm van inkomsten voor het lokale organisatiecomité. De vraag is echter of de Nieuw-Zeelander nu niet liever voor de buis gaat zitten om de wedstrijden op het open net te bekijken?

Nederland
Is deze verassende ingreep door de Nieuw-Zeelandse regering een voorbeeld dat  door Nederland zou moeten worden gevolgd? Dat lijkt ons niet het geval. Ondanks dat de betaaltelevisie in Nederland goed in de lift zit, zal het nog een tijd duren voordat internationale sportevenementen zoals de Olympische Spelen of het Wereld Kampioenschap voetbal achter de decoder gaan. Dan nog moet men zich sterk afvragen of dit ingrijpen van de overheid veel maatschappelijk nut zal opleveren. Het bekijken van sportcontent op het open televisienet is geen dermate belangrijk recht voor de Nederlander dat de overheid moet ingrijpen. Bovendien is het nog maar de vraag of de interesse naar toegangstickets van het sportevenement door de toegenomen media spreiding wordt vergroot. We kunnen dit markante voorbeeld in Nieuw-Zeeland dan ook maar beter met veel interesse aanschouwen dan volgen.