Dromen in 2034

door: Hans Koeleman

“Mijn dromen zijn meestal bizar en ik voelde meteen al aan dit er ook zo eentje zou worden…”
“Vertel…”

“Nou, ik zit aan een grote tafel en zie het sportkatern van de krant. Grote koppen: EINDE VAN EEN TIJDPERK? En daaronder een grote foto met tekst dat een stel Amerikaanse basketballers het Nederlands korfbalteam in een exhibitie in Ahoy met 39-4 verslagen had. Ik weet nog dat ik naar de datum keek, bovenaan bij het paginanummer. 2 december 2034, een zaterdag. In de column eronder, je gelooft het niet: BADR HARI EINDELIJK. Ik lees dat Hari, 49 jaar, na 27 verloren partijen, eindelijk een overwinning had geboekt. Column verderop: DJOKO STOPT. Zie ik dat Novak Djokovic, ook al 47, na 50 Grand Slam titels eindelijk anderen eens wat wil laten winnen.

Ineens sta ik buiten, hardloopschoenen aan, en ik vraag aan iemand die langszoeft of er een wedstrijd aan de gang is. Nee, zegt-ie, het is zaterdag, dan rennen we. ‘We’ betekende kennelijk ‘iedereen’. Allemaal strakke pakkies aan, horloges, draden overal. Ik ook lopen, korte broek en vaal T-shirt. Ik denk nog, december, korte broek en T-shirt, misschien geen goed idee, maar het was gewoon echt warm. Loopt er ineens iemand naast me en die zegt dat het helemaal niet warm is. In Brisbane twee jaar geleden viel het halve marathonveld uit op de Spelen omdat het boven de 45 graden was. Dat was pas heet.

Ik loop verder en zweef haast op de zwoele bries die van over het water kwam. Loopt ineens Daan naast me, goede vriend, je kent ‘m. Daan begint te vertellen over zijn pleister met door sensoren geprogrammeerde elektrolyten-toevoer en zijn nieuwe app die zegt dat-ie vandaag niet verder moet gaan dan 9,87 kilometer op tempo 2.2, met tussen de 6,5 en 7,5 een kilometer op tempo 1.74. Zegt-ie nog dat het hem uitstekend helpt om die 42,195 in 3:29:58 te lopen. Maar, zegt Daan plotseling met een frons op zijn gezicht, het is mooi weer en windstil en ik wil gewoon anderhalf uur zwerven in de duinen, wat moet ik nu doen? Ik wil antwoorden, maar ineens sta ik naast mijn buurman die zijn enorme horloge aan het bekijken is. Ik vraag hem of de run leuk was geweest. Wist-ie nog niet, ging hij zo bekijken als alles gedownload was.

Het volgende moment zit ik aan de waterkant bij een café, drink koffie, en zie aan de tafel naast me een man in een trainingspak met op de borst ‘AJAX COACH’ gedrukt op een soort iPad kijken. Hij praat met iemand op zijn scherm en klinkt somber. ‘Ja, ik weet het, vijf keer op rij verloren. Leuk, dankjewel... Luister, spelers moeten ondertussen toch weten dat ze bij contrapressie na vijfenzestig minuten tegen clubs als Almere, als deze natuurlijk wel met een gekantelde ruit spelen op dat moment, dat de spelers dan meteen, maar dan ook meteen, over moeten schakelen op Delta 3.5, tenzij die ‘4’ van hunnie de bal heeft of hun 7 en 6 binnen een straal van 6,5 van die bal staan. Maar dan ook alleen als onze 7, 8 en 10 nog steeds in zone C2 zitten. Anders wordt het Delta 4, dat snap je, de cijfers liegen niet. Dat is toch niet zo moeilijk, of wel?’ Ik zie die man naar mij kijken en hij vraagt me of hij nu echt iets onbegrijpelijks heeft gezegd. Ik wil antwoorden, maar hoor mezelf zeggen dat Everton dit jaar de Premier League ongeslagen gewonnen heeft zonder ook maar een microbyte aan data. Ik zie ‘m denken en dan zegt-ie dat Ajax dit jaar toch mooi de laatste club in de Eredivisie was die seizoenskaarten alleen aan families met kinderen verkoopt.

Dan loop ik ergens in de heuvels en zie beneden me een groep van een paar duizend jonge hardlopers in blauwwitte tenues, de kleuren van hun vlag, samenkomen met een andere groep van zoveel duizend jonge hardlopers, deze allemaal in zwartwitgroen en rode tenues, de kleuren van hun vlag. Al lachend en schouderkloppend rennen ze tezamen naar het strand waar ze bij grote kampvuren muziek gaan maken. Ik ben ineens heel blij en ren naar beneden. Amos Oz had gelijk, denk ik…"

“Wat een onzin allemaal… En toen?”
“En toen werd ik wakker…”
“Wat ga je nu doen?”
“Naar het strand, een lang stuk rennen, zonder schoenen, zonder telefoon”
“Maar het is al bijna donker en er is daar niemand.”
“Juist daarom...”

Hans Koeleman is voormalig topatleet die in 1984 en 1988 meedeed aan de Olympische Spelen. Koeleman is in de Verenigde Staten geschoold als historicus, hij studeerde aan de Clemson University en de University of Southern California. Hij werkte later als brand manager bij Nike en is momenteel als docent verbonden aan de Hogeschool van Amsterdam, bij Sportkunde/ International Sports Management & Business. Koeleman schreef twee boeken - 'Het Blauwe Uur' en 'Olympiërs' - en toerde samen met Bram Bakker en Abdelkader Benali langs diverse Nederlandse theaters met de voorstelling ‘Wat beweegt de hardloper?’