Doe waar je goed in bent!

Vorige week stond op Sport Knowhow XL een column van een sportmarketeer die zijn mening gaf over de situatie in het betaald voetbal. Een column is een mooi format; je geeft je mening en je zet je naam er onder. Een zuivere vorm van vrije meningsuiting. Iedereen kan dan zelf toetsen of de geventileerde beweringen hout snijden. Meestal is het wijsheid om niet te reageren op allerlei ongenuanceerde meningen. Het effect is dan dat de discussie stopt en niemand praat er meer over. Dat is de eerste les die je leert als je werkzaam bent bij een club in het betaald voetbal. Omdat de columnist een sportmarketeer is die normaal gesproken een bepaalde autoriteit vertegenwoordigt, is het goed om wat nuance aan te geven. Anders zouden lezers ook nog gaan denken dat hij gelijk heeft.

Heel veel mensen hebben een soort haat-liefdeverhouding met de voetbalsport. Ze zijn jaloers op de aandacht, de gelden die er in om gaan, de media-aandacht, de professionele werkomgeving en zo zijn er nog wel tien issues die ik hier kan opsommen. Daar staat tegenover dat helaas altijd alles bekend is en op straat ligt; iedereen kan alles volgen en daar een mening over hebben. Dat is aan de andere kant ook de charme van een grote sport met een hoge attentiewaarde. In de column van de heer Bonthuis staat echter te veel onzin. Laat ik voordat ik daar op inga beginnen met zelfreflectie.

In de voetbalsport gaat een aantal zaken niet goed. Iedereen kan daarvan een paar voorbeelden noemen. Zo kan en moet de financiële situatie van voetbalclubs beter. Dat wordt ook breed onderschreven. Maar bedenk wel dat de KNVB een streng licentiesysteem heeft dat internationaal zelfs als voorbeeld wordt aangehaald. Dat betekent dat de bedrijfstak betaald voetbal zelf maatregelen treft. In het meest extreme geval moeten er clubs verdwijnen. Dat is vergelijkbaar met een natuurlijke vorm van sanering in het bedrijfsleven. Toch is er sprake van beeldvorming. De volleybalwereld waar ik gewerkt heb, heeft een goede naam. Sportief ging het vroeger goed met de nationale teams, maar in die zelfde periode is er wel twee keer sprake geweest van een faillissement. Daar hoor ik niemand over. Kortom: je ziet wat je wilt zien.

In dat onderdeel van zijn column kan ik mij allemaal nog wel vinden. Maar als een sportmarketeer schrijft dat de clubs niet meer moeten luisteren naar de supporters, dat hij het onbegrijpelijk vindt dat een voetballer meer verdient dan de manager en dat de sport wordt bestuurd door niet-capabele bestuurders die zich slechts laten leiden door emotie, dan slaat hij de plank volledig mis. Een relatie met de supporters is namelijk essentieel. Zij vormen samen met de sponsoren het fundament van de club. Dat betekent dat het opbouwen van een relatie tot een meerwaarde leidt voor elke club. Als je dat gaat afsluiten, ontstaat de ivoren toren met directieleden en bestuurders die het contact met de realiteit zijn verloren. Dat is onwenselijk en niet te accepteren. Verder kan een voetballer inderdaad meer verdienen dan de directeur. De voetballer vertegenwoordigt namelijk ook een bepaalde waarde, namelijk als hij getransfereerd wordt. Dat onderscheidt een voetballer van elke andere soort werknemer in Nederland. Gewoon een ander marktprincipe dus.

Verder kent het voetbal heel veel capabele en ervaren bestuurders en directieleden. Door de publiciteit kan iedereen alles volgen. Als dan een beslissing van zo’n bestuurder of directielid niet het gewenste effect heeft, komt er veel kritiek. Alleen lees je weinig over de negentig procent van alle beslissingen die wél goed zijn. Daarin verschilt de voetbalwereld niet met de rest van de maatschappij. De maakbaarheid van succes is namelijk nergens honderd procent. Ter vergelijking wordt in de column van Bonthuis de supermarkt en de culturele wereld opgevoerd. Daar is volgens onze sportmarketeer alle wijsheid te vinden. Uit mijn uitleg mag echter blijken dat daar totaal andere principes gelden. Er is daar geen enkele werknemer die een transfersom vertegenwoordigt. En in de culturele wereld heb je geen lange termijn relatie met een theater, zoals supporters dat wel hebben. Kortom, deze vergelijkingen gaan mank. Tot slot heeft Bonthuis nog een advies om eens te kijken naar de voorbeelden in de wielersport. Dat laatste lijkt mij om zijn zachtst gezegd een ongelukkig advies. Heel veel mensen vinden dit een schijnwereld met alle dopingperikelen van de afgelopen jaren. De winnaar van een grote ronde bleek vaak later niet de echte winnaar te zijn, omdat er doping in het spel was.

In de dierenwereld zal een beest nooit zijn eigen nest bevuilen. Deze sportmarketeer doet dit wel. Dat is niet erg slim, want hij verdient zijn brood ook in de wereld van de topsport. In zijn rol heeft hij ook een verantwoordelijkheid. Dat onderscheidt hem van de supporter met emotie. Ik had iets meer nuance verwacht, zeker met zijn expertise. Hij trapt dus ook zelf in de valkuil van emotie. Natuurlijk mag hij kritiek uiten, maar met zijn specifieke kennis over voetbal en topsport is hij wel verplicht om een juist beeld te schetsen.

Met dit soort columns en meningen zal hij niet snel werk vinden in deze belangrijke sporttak. Maar dat is waarschijnlijk iets te veel emotie van mijn kant en daar kunnen mensen terecht kritiek op hebben. Laat ik deze laatste woorden daarom maar intrekken.