10 december 2024
Opinie
Nu de Sint het land uit is, zijn de pepernoten, kruidnoten en speculaaspoppen uit beeld tot volgend jaar en is het tijd voor de kerstballen. Ik heb afgelopen weekeinde de kunstkerstboom bij mijn moeder neergezet en zij heeft door de jaren heen een overvloed aan kerstballen verzameld in alle soorten en maten. Wie wat bewaart, die heeft wat. Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen, heb ik ook wel eens gehoord.
Tijdens het ophangen van de ballen moest ik denken aan een foto van een paar weken geleden. Op het Instagramaccount van mijn moederclub Excelsior ’20 uit Schiedam kwam ik een plaatje tegen van een kar vol ballen. Geen kerstballen, maar ouderwetse voetballen. Sommige zagen er wat verweerd uit, andere leken vrij nieuw. Het onderschrift zette me aan het denken. Wie de club kent, weet dat de velden zijn omgeven door bosjes en sloten. De foto vertelde een somber verhaal. De gepensioneerde mannen die zich trots ‘de onderhoudsploeg’ laten noemen, hadden de ballen op een doordeweekse dag uit de bosjes en sloten rondom de voetbalvelden gehaald. Niet zes of dertien, maar niet minder dan 32 ballen hadden zij achterhaald. 32 ballen. Ik wist niet wat ik las.
Ballen verdwijnen tijdens een wedstrijd over of naast het doel, dat kan. Een bonkige verdediger schiet de bal met volle kracht voor de voeten van een aanvaller ver over de zijlijn. Ook dat zie ik gebeuren. Bij de senioren reken je er dan op dat een wisselspeler op zoek gaat naar de bal. Desnoods is er een aansporing van een trainer, leider of aanvoerder voor nodig, maar de bal komt terug Als het lastig zoeken is, verwacht je dat enkele spelers na afloop gezamenlijk de verdwenen bal opsporen en daarna tevreden aan het bier gaan.
Bij jeugdwedstrijden hoeft het niet veel anders te zijn. Een coach, leider of ouder vraagt een of twee wisselspelers op zoek te gaan naar een afgezwaaide bal en een paar minuten later is het leed verholpen. Ik kon me tijdens het vredige versieren van de kerstboom maar niet voorstellen dat er zo onzorgvuldig met de spullen van de vereniging wordt omgesprongen. Tot ik bijna een jaar terugging in de tijd naar het jaarlijkse oliebollen- snerttoernooi, waar ik mijn opwachting maakte als scheidsrechter.
Als lid op afstand leek het me leuk tussen kerst en nieuwjaar een frisse neus te halen op vertrouwd terrein tussen een aantal oude bekenden en vooral veel onbekenden. Ik kreeg elk half uur een briefje mee met daarop de namen van de teams en het veld, plus wat ruimte voor de uitslag. En een bal. Die was voor iedere scheidsrechter met het verzoek die na de wedstrijd weer in te leveren.
Ik floot na een paar gemoedelijke potjes een wedstrijd van jonge binken, van wie ik later hoorde dat zij deel uitmaakten van de eerste selectie. Ze vonden vooral zelf dat ze heel aardig konden voetballen, maar kennelijk is dat voldoende om je in de derde klasse van de KNVB te onderscheiden. Toen een van de sterren een bal naast schoot, was het tijd en maakte ik een einde aan de wedstrijd. ‘Haal even die bal, jongens’, deed ik een beroep op het gezond verstand. De heren reageerden niet of nauwelijks. Een van hen draaide zich nog om en riep dat ze naar een ander veld moesten. Weg waren ze en de bal ook.
Afgelopen week vertelde ik het verhaal over de Insta-foto en de 32 teruggevonden ballen aan een groepje derdejaars studenten Sportkunde. Ze hoorden me aan en toen ik vroeg wiens verantwoordelijkheid het nu was om ervoor te zorgen dat weggetrapte ballen worden teruggehaald, zei een van hen: ‘het bestuur’. Ik dacht aan een grap, maar hij was bloedserieus.
Met deze gedachten in het achterhoofd wens ik alle sportbestuurders een vredige en gezellige kerst en vooral veel wijsheid, geduld en incasseringsvermogen voor komend jaar. Het zal er in 2025 niet eenvoudiger op worden.
Deel dit bericht:
0 reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Voeg je reactie toe
Wij sturen jou één keer per twee weken een e-mail met de belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.
