11 juni 2024
Opinie
In mijn periode als woordvoerder bij de KNVB, ruwweg tussen 1990 en 2013, werd ik in het weekeinde regelmatig door de media gebeld als er weer een akkefietje had plaatsgevonden rond de velden in het betaald voetbal. Net voor mijn start in Zeist, had de beruchte slag om het Zuiderpark plaatsgevonden tussen supporters van FC Den Haag en Ajax, waarna alle betrokkenen moord en brand schreeuwden, maar ingrijpende maatregelen uitbleven. Tien jaar later (1997) eiste de clash bij Beverwijk tussen aanhangers van Feyenoord en Ajax een dodelijk slachtoffer en begon het zwartepietenspel van vooraf aan. Clubs wezen naar de KNVB, de KNVB naar de overheid en de overheid naar de clubs en de KNVB. Eén dodelijk slachtoffer was niet genoeg om de vervuiling rond het voetbal stevig aan te pakken.
De roep om een stadionverbod dateert van 1974 en in 1977 kregen twee aanhangers van FC Utrecht de eerste stadionverboden opgelegd. Zij mochten een half jaar geen enkele KNVB-wedstrijd bezoeken. Een maand later kregen drie FC Den Haag-fans een stadionverbod van vier maanden voor wedstrijden van hun club na misdragingen in Haarlem. Hoe dat verbod in beide gevallen moest worden gehandhaafd en of het ook gebeurde, is nog steeds de grote vraag. Een FC Utrecht-fan had in 1982 de oneervolle primeur van een stadionverbod met de plicht zich in de rust te melden op het politiebureau in Utrecht. Op kleine schaal was deze noviteit te handhaven, maar op grote schaal bleek het onwerkbaar.
Ik herinner me een voorval in de Amsterdam ArenA voorafgaand aan een wedstrijd om de Johan Cruijff Schaal, waar een beleidsmedewerkster van de gemeente Amsterdam een gesprek zou bijwonen met delegaties van Ajax en de KNVB. Zij kwam trots met een vertegenwoordiger van de Ajax-supporters naar het geplande overleg, maar had geen weet van het feit dat haar grijnzende metgezel een stadionverbod had. De man werd meteen het stadion uitgezet. De dame voelde zich in haar hemd gezet en het was lang wachten op een constructief vervolg.
We zijn inmiddels ruim 25 jaar na Beverwijk en de situatie is nauwelijks veranderd. Onderzoek in opdracht van de Nationale Politie liet eind vorig jaar zien dat onder druk van de coronamaatregelen (geen voetbal; geen publiek in de stadions) veel BVO’s hebben bezuinigd op veiligheid. Als gevolg daarvan nam het aantal ongeregeldheden toe. Minder stewards betekende vrij spel voor kwaadwillende bezoekers. Vuurwerk kwam ongehinderd het stadion in en bij verschillende clubs betraden bezoekers afgelopen seizoen moeiteloos het veld om hun altijd op de loer liggende ongenoegen te ventileren.
De recente benoeming van ex-politiebaas Frank Paauw tot voorzitter van de KNVB zou nieuwe mogelijkheden bieden in de beteugeling van het hernieuwde geweld. Degenen die dat suggereren weten niet hoe in Zeist de hazen lopen. De nieuwe bondsvoorzitter is niet de eerste aangewezene om de onrust binnen en buiten de stadions te bestrijden. Die eindverantwoordelijkheid ligt vooral op het bord van Marianne van Leeuwen, de directeur-bestuurder betaald voetbal. Paauw zal ongetwijfeld zijn ideeën hebben, maar beleidsvoorstellen moeten door een meerderheid van de algemene vergadering betaald voetbal worden goedgekeurd. Daar wringt al jaren de schoen. Clubs die de centen en de punten hard kunnen gebruiken, geven liever geld uit aan een versterking van de selectie dan aan de versteviging van de toegangspoorten.
Relschoppers hebben zich de afgelopen jaren ‘geprofessionaliseerd’ en na corona is een nieuwe generatie opgestaan die de politie nauwelijks in beeld heeft. Zij maken zich onherkenbaar en bepalen met spreekkoren, spandoeken en acties de agenda van hun clubbestuur. Zij nemen het bestuur van ‘hun’ club bijna letterlijk in gijzeling. Hoe vaak heeft een verantwoordelijke van een BVO niet ongewenste bezoekers op zijn stoep gehad? De druk van zwarte capuchonnetjes is maar moeilijk te weerstaan.
Ik vrees dat de opvolger van Paauw straks ook weer de vraag krijgt wat hij of zij denkt dat de oplossing is voor het voetbalvandalisme in Nederland. Ook dan volgen er mooie plannen in prachtige bewoordingen, maar resteert de vraag wat er nu echt gaat gebeuren. Als de helft van het geld dat clubs sinds de eeuwwisseling hebben uitgegeven aan geflopte aankopen was geïnvesteerd in een adequaat veiligheidsbeleid, zou het betaald voetbal in Nederland er nu heel wat beter opstaan.
Met dank aan sportgeschiedenis.nl en eventsafety.nl
Deel dit bericht:
0 reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Voeg je reactie toe
Wij sturen jou één keer per twee weken een e-mail met de belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.
