16 mei 2023
Opinie
‘Doe het maar over Feyenoord’, liet de hoofdredacteur me vorige week weten. ‘Daar kun je vast wel iets mee.’ Tuurlijk, met het kampioenschap in het vooruitzicht zou zich vast een bruikbare invalshoek aandienen voor deze periodieke bijdrage. Ik laat het graag op het laatste moment aankomen, want onder druk komen de mooiste producten tot stand. Bovendien biedt uitstel de mogelijkheid om aan te haken bij de laatste ontwikkelingen in sportland. Eind vorige week was er dus nog geen vuiltje aan de lucht over de inhoud van deze bijdrage. Tijd genoeg. Feyenoord moest nog spelen, het kampioenschap hing in de lucht en de ideeën zouden vanzelf binnen dwarrelen.
Na een Schiedamse Moederdag reden mijn vriendin en ik zondagmiddag rond een uur of twee door het centrum van Rotterdam terug naar Utrecht. Via het Marconiplein, langs Delfshaven, over de Boompjes en de Maasboulevard richting de Brienenoordbrug. Onderweg zagen we duizenden fans in Feyenoord-shirts die op alle mogelijke manieren richting de Kuip of de binnenstad gingen. Op fietsen en scooters, in de tram of te voet en zelfs in bootjes op de Maas zagen we blije gezichten die eendrachtig op weg waren naar hetzelfde feest. Bij de Leuvehaven staken tientallen supporters tegelijk het zebrapad over om aan te sluiten bij de lange sliert die we via de Erasmusbrug van Noord naar Zuid zagen trekken, op weg naar het stadion. Het zonnetje scheen, de temperatuur was aangenaam en de rest van de dag zag er veelbelovend uit.
We hadden Radio Rijnmond aangezet om alvast in de stemming te komen, maar tussen 2 en 3 draaide de oer-Rotterdamse zender uitsluitend non-stop muziek. De verslaggevers in het stadion en in de stad spaarden zich om kort na 3 uur meteen los te gaan met Cock van der Palms Feyenoord-lied bij uitstek. Die hadden er zin in. Toen waren wij Rotterdam al uit en moesten we ons tevreden stellen met de voorbeschouwingen uit het stadion van het behoorlijk gekleurde verslaggeversduo Dennis en Dennis en de hersenspinsels van ex-Feyenoordspitsen Michiel Kramer en Harry van der Laan. De bekendste bijdrage aan de Feyenoord-historie van Kramer is dat hij een flinke aanslag deed op de krokettenvoorraad in de Kuip en zich daar niet voor schaamde. Nu zat hij in Feyenoord-shirt te vertellen over zijn met de paplepel ingegoten voorliefde voor de club van Zuid.
Eenmaal thuis zetten schakelden we tussen ESPN en Rijnmond om maar niets te missen van de sfeer in stadion en stad. Lee Towers zocht hardnekkig in zijn gouden microfoon naar hoge noten en de supporters ontrolden een spandoek dat in de overlevering steeds langer zal worden. De wedstrijd was na twintig minuten gepiept en leverde ook geen stof op voor een spetterende column. Toen ik zat te ploeteren om in elk geval voor middernacht iets klaar te hebben belde een vriend om de week door te nemen. ‘Ik zit vast en heb geen idee welke kant het opgaat met die column’, liet ik hem weten.
- ‘Schrijf over de eenheid van het elftal van Feyenoord’, suggereerde hij, ‘of over Arne Slot, Over hem kun je toch wel iets melden?’
- ‘Ik ken Slot alleen van televisie’, zei ik een beetje moedeloos. ‘Ik heb hem nooit van dichtbij gezien of gesproken. Over Dick Advocaat had ik kunnen uitpakken, of over Giovanni van Bronckhorst. Ook over andere voorgangers van Arne Slot heb ik een ruime voorraad anekdotes achter de hand. Clubiconen of internationals, het had me niet uitgemaakt, maar met Slot kom ik niet verder, behalve dat niet één trainer zo’n goede ambassadeur van de club is als hij. Slot is beleefd, beschaafd, bescheiden, goedlachs, grappig, sympathiek, voorkomend en welbespraakt.’
- ‘Dan schrijf je dat toch’, probeerde mijn vriend mijn humeur een beetje op te vrolijken.
- ‘Denk je dat dat voldoende is?’
- ‘Lijkt me wel.’
- ‘Oké, als jij het zegt.’
Deel dit bericht:
0 reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Voeg je reactie toe
Wij sturen jou één keer per twee weken een e-mail met de belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.
