Commentaar van... Hans Koeleman

Hans Koeleman is voormalig topatleet die in 1984 en 1988 meedeed aan de Olympische Spelen. Koeleman is in de Verenigde Staten geschoold als historicus, hij studeerde aan de Clemson University en de University of Southern California. Hij werkte later als brand manager bij Nike en is momenteel als docent verbonden aan de International Sport Management School van De Haagse Hogeschool. Tevens is hij oprichter en hoofdredacteur van het nieuwe literair hardloopmagazine Mystical Miles waarvan in het voorjaar 2021 de eerste editie uitkomt. Koeleman schreef twee boeken - 'Het Blauwe Uur' en 'Olympiërs' - en toerde samen met Bram Bakker en Abdelkader Benali langs diverse Nederlandse theaters met de voorstelling ‘Wat beweegt de hardloper?’ Voor Sport Knowhow XL becommentarieert Hans Koeleman zo nu en dan wat hem opviel in de berichtgeving over sport.

Geduld

De afgelopen week was er zoals altijd genoeg interessant en spraakmakend sportnieuws om over te schrijven. Zoals over Benoît Paire, de Franse tennisspeler (225 gewonnen, 244 verloren wedstrijden) die in Argentinië tierde en spuugde, de wedstrijd bewust verloor en vervolgens op sociale media zijn financiële verdiensten als prof ($8.1 miljoen) etaleerde met de woorden ‘In the end it's useful to be useless'. Novak Djokovic (met zijn tragische Adria Tour) was dus niet de enige tennisspeler die in coronatijd liet zien dat medemenselijkheid niet iedereen gegeven is. Mooiste uitspraak uit het tennis in het afgelopen jaar kwam van enfant terrible Nick Kyrgios toen hij over Djokovic’ onnozele actie sprak met: ‘Don't @ me for anything I've done that has been 'irresponsible' or classified as 'stupidity' — this takes the cake'. Maar dit even terzijde. Eigenlijk is elk woord gewijd aan Paire er eentje teveel. 

ABN AMRO World Tennis Tournament dan? Vergeet de tennisballen waar kennelijk moeilijk mee te spelen was. Als je waardevolle ideeën hebt, zoals gerecycled materiaal, dan gaat dat niet meteen goed. Geduld, een woord dat straks terug zal komen. Richard Krajicek is een held, omdat hij Wimbledon heeft gewonnen en ook omdat hij elk jaar een toernooi probeert op te tuigen dat vrijwel iedere keer tegen problemen aanloopt. Ook nu werden een aantal toppers aangekondigd (ze waren ‘gestrikt’, alsof het weerloze konijnen waren) en ook nu kwam een aantal toppers niet opdagen. Dit gebeurt elk jaar. Lijkt me om horendol van te worden. Een bloemlezing van verschillende edities van de laatste jaren: ‘De tickets waren al verkocht, maar de ster kwam niet.' ‘Zonder toppers en publiekslievelingen loopt de zaal van het ABN Amro-toernooi niet vol. De acht afzeggingen voor deze week doen pijn.' ‘Zonder echte toppers beleeft Ahoy een gezapig tennistoernooi.’ ‘…een wat grauwe editie van het ABN Amro-toernooi.’ ‘Veel mensen in Ahoy delen het gevoel getuige te zijn van een tamme editie.’ ‘Alweer. Spelersproblemen in Rotterdam, het is om gek van te worden.’ 

Corona schijnt de startgelden flink gedrukt te hebben. In ‘normale’ jaren moet Krajicek, zo lezen we in een op Tennisworldusa.org verschenen overzicht van Harvard University over dit toernooi, de grote drie (Federer, Nadal, Djokovic) € 1.2 tot € 2 miljoen geven en de andere Top 10-spelers € 200.000. Alleen om te komen spelen. En dan moet je maar hopen dat ze ook komen. En dat gebeurt bijna elk jaar weer niet. Dus speelde zondag Andrey Rublev de finale tegen Márton Fucsovics. 

Maar eigenlijk wilde ik het ook niet over ABN AMRO WTT hebben. Er was iets anders dat mijn aandacht trok: Ole Tobiassen. De Deense trainer van Almere City FC, de club die tot heel kort geleden prima meedeed om de hoogste plekken van de Keuken Kampioen Divisie, is na vier nederlagen op rij ontslagen. Eigenlijk doen ze het nog steeds prima: ze staan derde en de eerste twee promoveren. Ik heb wel iets met Almere City FC, ooit een rebelse afsplitsing van een Amsterdamse club die onder de naam Zwarte Schapen het grote avontuur opzocht. Ze kunnen zelfs met goed voetbal hun kleine stadion amper voor de helft vullen, maar er spreekt toch ambitie uit de club. De club doet het echt goed, de Eredivisie lonkt (misschien niet nu, maar dan volgend jaar als SC Cambuur en De Graafschap er niet meer zijn), maar dan verlies je een paar wedstrijden en… weg ben je. Hetzelfde scenario werd/wordt voorspelt voor Roger Schmidt van PSV. De kranten schrijven dat het toch een beetje tegenvalt, dat pressievoetbal. Misschien toch niet de juiste? Hallo, hij is er pas. Wees eens geduldig. Maar Almere City FC en wellicht PSV, en elk jaar weer een klein dozijn Belgische clubs, die hebben dat geduld kennelijk niet. 

Waarom? Waarom meteen weg? Waar is geduld, de eigenschap die Michael Jordan ooit als een van zijn sterkste punten benoemde? In 1981 stelde de Washington Redskins Joe Gibbs aan als hoofdtrainer. Grote verwachtingen. American Football als nooit tevoren. Snel, krachtig, dynamisch. Eerste wedstrijd: verloren. Kan gebeuren. Tweede wedstrijd: verloren. Okay, kan gebeuren. Derde: verloren. Hmm. Vierde: verloren. Dit is niet goed, wacht even. Vijfde wedstrijd: weer verloren. ‘Oh and five’, heet dat in Amerika. Wat deed de leiding van Washington? Ze hadden geduld. Gibbs bleef. Het jaar erop won het team de Super Bowl en de Redskins groeiden onder Gibbs uit tot een team van epische proporties. Ik had het Almere City FC onder Tobiassen best wel gegund. 

Geduld. Geduld, dat was het woord waar ik deze week aan moest denken bij het lezen van de sportkaternen. Geduld, een eigenschap die binnen de voetbalwereld kennelijk veel en veel te weinig aanwezig is.

Hans Koeleman