door: Frank van den Wall Bake
Erik van Muiswinkel en Bløf begonnen er mee. De Spelen, die al in 2001 aan Beijing werden gegund, moeten opeens maar worden gemeden. De sporters, die zich vele jaren het snot voor de ogen hebben getraind, moeten als gebaar naar de mensheid, thuis blijven. Volgens Erik en Bløf. Waar was Erik in 2001? Toen had hij veel aandacht. Door ‘Ook dat nog’. Nu heeft hij die aandacht niet. Erik vindt dat vervelend. Erik heeft, naar eigen zeggen, veel met sport, maar hij heeft kennelijk meer met zichzelf. Erik snakt naar aandacht. Erik wil laten zien hoe begaan hij is. Hij zoekt zijn heil in een even goedkope als laffe morele zelfbevrediging. En Bløf? In China rouwt men. Want Bløf komt niet optreden in het Holland Heineken House. Ze stonden daar al in de rij voor kaartjes.
Zou het niet eens prettig zijn als wij in Den Haag iemand zouden hebben, die zijn mond opentrekt? Een door ons allen gekozen (althans door de meerderheid) volksvertegenwoordiger, die het lef heeft deze onzin te weerleggen. Waarom staat J.P. niet eens op met een statement dat we de sport niet moeten belasten met het falen van de politiek?
Nee, J.P. doet dat niet. Enerzijds omdat het hem wel goed uitkomt (immers zijn eigen besluitenloze gedrag wordt hierdoor overschaduwd) en anderzijds, als hij het al een goed idee zou vinden, ontbreekt het hem ten enenmale aan lef. J.P. is immers dol op polderen. Liever gaan voor een gelijkspel dan voor winst. J.P. heeft nog nooit van Churchill gehoord. De man die riep: ‘No Guts, No Glory’. Liever een beetje geven en een beetje nemen en als we iets meer moeten geven dan nemen, dan zij dat maar zo. Als we het nivelleringsproces maar niet verstoren.
Het slappe beleid van de Nederlandse regering en het egotripperige gedrag van Erik van Muiswinkel en Bløf hebben trouwens ook nog eens verdere consequenties. Intussen is de Nederlandse sportwereld namelijk niet alleen bezig met Beijing. Achter de schermen zijn velen al een paar jaar bezig met een zorgvuldig proces richting een goed en permanent topsportklimaat in ons land. Een groep van liefhebbers, maar vooral van gezonddenkende mensen, die het belang van topsport voor de B.V. Holland (h)erkennen. Een belang dat het hele land en dus alle ministeries raakt. Van gezondheid tot milieu. Van economie tot integratie. Van welzijn tot volkshuisvesting. Van algemene zaken tot financiën.
Dat gewenste topsportklimaat verlangt leiders, die hun nek durven uitsteken en dat klimaat herbergt automatisch een ambitie om te zijner tijd de Olympische Spelen te mogen organiseren. Waarbij ik mij haast toe te voegen dat dit laatste een middel is en geen doel. Ambities die drijven op trots, op zelfvertrouwen en op lef. Factoren die we zo graag terug zouden zien in onze samenleving. De huidige klucht van een paar naar aandacht snakkende artiesten en het volstrekt uitblijven van enig standpunt uit het Haagse, leidt tot een enorme domper op het streven te komen tot een goed en florerend topsportklimaat.
Het buitenland ziet het met verbazing aan en het voedt een gevoel, waar wij niet op zitten te wachten. Gelukkig heeft één van onze beste ambassadeurs op dit moment - Guus Hiddink - niet alleen een visie, maar ook het lef iets te roepen. In zijn column in de Telegraaf zegt Guus: "De Chinezen zijn op allerlei gebieden bezig met een inhaalslag en dat moet je door een boycot niet afremmen. Je moet meehelpen dat proces te versnellen door daar straks te zijn".
Symbolisch in dit verband is dat J.P. niet lang geleden Moskou bezocht. Zijn overijverige ambtenaren stelden voor dat J.P. in Moskou de hand zou schudden van Guus, die daar als een soort volksheld het ambt van bondscoach van het Russische voetbal invult. Zou toch een leuk fotootje voor de kranten opleveren. Leuk voor J.P. wel te verstaan. Guus reageerde laconiek op het verzoek. Wil of kan de premier wel de hand schudden van een crimineel? Guus hoorde vervolgens niets meer. Voor diegenen die het nog niet wisten, Guus lag een jaar geleden in de clinch met de fiscus over een onbenullige belastingzaak.
Nu het in Tibet met de dag onrustiger wordt en er zich daar een kruitvatachtige ontwikkeling aandient, zal het toch niet gebeuren dat J.P. zich - wentelend in besluiteloosheid - laat ompraten door de alom bekende, schreeuwende minderheid. Ik sluit niet uit dat zoiets ons nog te wachten staat. Ik moet er even niet aan denken.
Sterke mensen, mensen die hun nek durven uitsteken. Geef ons er een paar.
Frank van den Wall Bake richtte in 1978 Trefpunt op, en begon in het jaar 2001 met zijn eigen bedrijf Van den Wall Bake Consult. Hij werkte als sponsoradviseur mee aan de ontwikkeling van het Holland Heineken House en stond aan de wieg van o.m. het Rabobank Wielerplan, de Amstel Cup, de Team Telfort-schaatsploeg, het Shell jeugdvoetbal, de PTT Telecompetitie en de KPN Eredivisie. Voor meer informatie: www.vdwbconsult.nl
