Trainingscentrum voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel

door: Marc Hoeben | 27 augustus 2015

Niet-aangeboren hersenletsel (NAH) is een verzamelnaam voor een hele reeks verschijnselen. Ze kunnen voortkomen uit een hersenbloeding, een beroerte, een tia of door een zware hersenschudding vanwege een acuut trauma als een slag op het hoofd of een whiplash. Barbara Kreijtz kan er, tot haar spijt, over meepraten uit eigen ervaring. Zij wil nu in de Amsterdamse binnenstad een Personal Training studio beginnen voor mensen met NAH en is daarvoor naarstig op zoek naar financiële ondersteuning.

Ze was op-en-top sportvrouw en zocht ook graag de meer risicovolle sporten op als mountainbiken en sportklimmen. Barbara Kreijtz, inmiddels 44 jaar en van origine judoka, volgde ‘een jaar of 21 terug’ de Academie voor Lichamelijke Opvoeding, probeerde graag nieuwe dingen uit en kwam in het wedstrijdcircuit van het mountainbiken terecht.

De sport bracht haar naar Frankrijk, naar de Côte d’Azur, in de buurt van St. Tropez. Geen verkeerde plek en zo voelde het ook. Ze deed de zware instructeursopleiding in dat land voor het geven van trainingen en tochten in het mountainbiken. “Daar begint eigenlijk het verhaal van mijn studio.”

Met hoofd tegen rots
Voor het examen van de staatsopleiding moest ze een vijfdaagse tocht uitzetten met een groep mede-examenkandidaten. “Op een smal pad in de bergen, net boven Nice, ben ik in de afdaling gevallen en met mijn hoofd tegen een rots beland. Bij dat examen hoorde echt de gedachte dat je als groep zulke situaties zelf moest kunnen oplossen. Nou, de oplossing van deze groep was dat ze mij lieten doorrijden met zwaar hersenletsel, terwijl ze beter de hulp van een helikopter hadden kunnen inroepen.”

Met die ene val was de ellende zeker niet voorbij. “Ik kreeg een tweede ongeluk, daarbij heb ik mijn kruisband gescheurd. Ik weet niet eens meer wat ik precies heb gedaan. Alle stoplichten stonden op rood en ik lag in de bosjes. Die mannen hebben mij niet eens opgepikt. Sterker, de volgende dag lag ik alleen in een jeugdherbergje en bleken ze verdwenen. Ik ben in dat plaatsje op mijn slippers een cafeetje binnengelopen, heb gezegd dat ik alleen was en dat ik naar het ziekenhuis moest. Ik kreeg een lift naar een stationnetje en ben zo uiteindelijk met de trein naar het ziekenhuis in Nice gegaan. Met gillende hoofdpijn heb ik later mijn auto in de bergen weer opgehaald en ben ik naar huis gereden.”

Nalatigheid
Ze had, zegt ze nu, aangifte kunnen doen wegens nalatigheid. “Heb ik toch maar niet gedaan. Ik zat met die gescheurde kruisband, ik was bang dat het me meer zou kosten, wat energie betreft, dan dat het zou opbrengen.” De mannen van haar groep hebben het definitief bij haar verbruid. Ze is een enkeling nog later tegengekomen. "Dan durfden ze me niet in de ogen te kijken.” Ze ging een half jaar later terug naar Nederland, na de revalidatie van de operatie aan de kruisband. “Mijn relatie was op de klippen gelopen en ik kon in Nederland een baan krijgen, als vertegenwoordiger bij het Amerikaanse fietsenmerk Specialized.”

Ondertussen merkte ze dat de naweeën van de zware hersenschudding door de val maar niet wilden verdwijnen. “Het werken ging heel moeizaam. Ik dacht dat het door mijn terugkeer in Nederland kwam. Maar in 2010 werd ik op de fiets door een wandelende toerist omver gelopen en had ik opnieuw een hersenschudding. Toen ging het nog eens heel veel minder. Gek genoeg kreeg ik het stempel van burn-out. Ik dacht: 'dat kan niet'. Toen ben ik verder gaan zoeken en kwam ik bij een neuropsycholoog. Hij constateerde na onderzoek dat ik te veel klappen had gehad en dat ik voortaan het sporten en mijn leven moest gaan aanpassen. Dat was echt een heftige conclusie.”

Doormodderen
Kreijtz had nooit iets half gedaan, had altijd vol gas gesport. “Ik wist nu in elk geval dat ik niet gek was. Maar het is wel een heel proces, dat je doormaakt. En dat geldt voor velen. Je blijft heel lang doormodderen.”

Voor revalidatie kwam ze niet in aanmerking. "Omdat ik te eigenwijs was en nog heel veel aan het sporten was. Ik was fysiek te goed. Mijn probleem was vooral cognitief en ik gaf slecht aan waar ik last van had, door mijn sportmentaliteit. Je moet je voorstellen: ik ging uren en uren fietsen. Dat geeft altijd een korte ‘high.’ Maar dan moest mijn hoofd alle prikkels verwerken en lag ik drie tot vier dagen op bed. Het was een verwerkingsstrategie.”

Door schade en schande is ze wijs geworden. “Ik moest terugschalen en voorzichtig opbouwen.” Dat werkte voor haar goed en precies die kennis - uit eigen ervaring - wilde ze gaan overdragen. “Ik dacht: als ik er baat bij heb, kunnen anderen het ook gebruiken. Ik heb contact gezocht met de hersenstichting en ben eerst gaan lesgeven, in een theoretische setting.”

Voor mensen met NAH, is er eigenlijk niet gek veel als ze klaar zijn met revalideren, kwam ze achter. De diagnose is vaak problematisch, een eenduidige aanpak is er niet. “Vorig jaar is bij mij de gedachte ontstaan dat hier een markt open ligt. Ik wil dat gaan uitdiepen.”

Personal Training studio
Ze probeert nu een studio op te zetten, in het centrum van Amsterdam, op korte afstand van het Centraal Station. “Ik kan mensen met NAH in de ogen kijken, want ik weet hoe het is. Voor zo ver ik weet zou dit de eerste Personal Training studio voor NAH in Nederland worden. Het zal alleen wel tijd nodig hebben. Als mensen een programma bij mij gaan volgen, wordt het nog niet vergoed door ziektekostenverzekeraars.”

Over de studio heeft ze een duidelijk beeld. “Het is belangrijk dat er niet te veel prikkels zijn. Weinig geluid, weinig kleuren, natuurlijk licht.” De training bestaat uit het werken met eenvoudige materialen. “Ik maak gebruik van Japanse tatami’s, ballen, kleine gewichten en een wandapparaat, kinesis, met elastiek. Ik ga uit van mijn eigen kennis en ervaring als trainer voor mountainbiken, in combinatie met kennis van neuropsychologen. Zo is het bijvoorbeeld heel belangrijk om onder zestig procent van de maximale hartslag te blijven. Dan komen er weinig stresshormonen vrij.”

Voor het project heeft ze, zegt Kreijtz, voorlopig 25.000 euro nodig. Ze hoopt een deel via crowdfunding op te halen, als ze 10.000 tot 15.000 euro heeft opgehaald wil ze beginnen. “Ik zou dolgraag in november willen starten. Voor mensen met NAH is het zo belangrijk als ze op de goede manier worden begeleid.”

Voor meer informatie: www.personaltrainyourbrain.nl