Onderwaterhockey begint prestatief aan voorzichtige opmars

door: Marc Hoeben | 29 oktober 2015

Klein maar fijn en in prestatief opzicht zowaar begonnen aan een voorzichtige opmars. Onderwaterhockey heeft de laatste jaren in competitievorm in Nederland een steeds serieuzer gezicht gekregen en krijgt voet op vaste bodem bij vrouwen en jongeren. Een sport van grote getallen zal het nooit worden en dat hoeft van de commissie onderwaterhockey - die onder de Nederlandse Onderwater Bond (NOB) valt - ook helemaal niet. Maar de volgende uitdaging wordt wel wat meer financiële slagkracht voor de jeugd te krijgen.

Tsja, onbekend maakt onbemind. Dat is vooral een belangrijk deel toch ook wel het verhaal van onderwaterhockey. De sport kent een oorspronkelijke voedingsbodem onder duikers. “Ze waren het trekken van baantjes in een zwembad zat,” legt Pim de Jager uit. “Het moet ooit bedacht zijn door Zuid-Afrikanen of door Engelsen. Dat is een discussie, vrees ik, waar we nooit meer uit gaan komen.”

De Jager is sinds drie jaar voorzitter van de commissie onderwaterhockey van de NOB. Het is gegaan zoals dat gaat in een kleine sport. Hij was in 2011 voorzitter van het organisatiecomité van de wereldkampioenschappen in Nederland en groeide door naar de belangrijkste stoel van de commissie. Zijn passie kreeg daarmee een logisch vervolg. De Jager speelde zelf in 2006 de finale van het WK met het Nederlands team en trad daarmee min of meer in de voetsporen van zijn – twee jaar geleden overleden – vader Peter. “Hij werd in 1980 met Oranje wereldkampioen op het eerste WK in het Canadese Vancouver. Hij had het dus een tikkeltje beter gedaan dan ik. Ha, daar kon hij me nog altijd een beetje mee plagen.”

Pionier
Zijn vader behoorde tot de pioniers in Nederland. Onderwaterhockey waaide in 1972 over naar Nederland. Het is een sport van twee strijdende teams, met elk zes spelers die hun eigen doel onder water verdedigen. De spelers maken in de strijd om de puck gebruik van handschoenen (“om wondjes van het schuren over de bodem te voorkomen"), snorkels, duikbrillen en zwemvinnen. Ze kunnen niet onbeperkt onder water blijven. “Als je niks doet, kun je misschien als goed getrainde sporter vier minuten onder water zitten. Maar wij zijn natuurlijk voortdurend actief, dan beperkt het zich tot dertig tot veertig seconden en dan moet je weer naar boven. Daardoor wordt het ook wel een driedimensionale sport. Tegenstanders kunnen van links en rechts en van boven komen.”

Medespelers worden aan de kleur van de cap en de stick herkend. Oorspronkelijk begon de sport met lange ijshockeysticks. Tegenwoordig zijn deze aan een maximumlengte van 25 centimeter gebonden en is de kromming in de reglementen bepaald. “Zodat de puck niet vastgezet kan worden in de kromming.”

Nu ook meer vrouwen en jeugd
Nederland telt, weet De Jager, 25 clubs. “We hebben ongeveer 750 actief spelende leden. Het hoogste niveau bij de senioren is de hoofdklasse van de mannen. Daaronder hebben we nog de eerste tot en met de vijfde klasse.” Vrij recent is de opzet van een competitie voor zeven vrouwenteams. Groei bespeurt De Jager ook onder de jeugd. “We hadden vroeger altijd maar twee vertegenwoordigende teams: een mannen- en een vrouwenteam bij de elite. Nu hebben we dat ook in de leeftijdscategorieën onder 19 en 23 jaar en bij de masters oftewel de veteranen vanaf 35 jaar.”

In 2011 werd Nederland met de mastersploeg wereldkampioen in eigen land. In 2015 veroverde de meidenploeg onder 23 jaar op het WK de tweede plaats. Ook voor de volgende, mondiale titelstrijd van maart in Zuid-Afrika zijn de verwachtingen hooggespannen. Nederland behoort tot de betere landen in de wereld, samen met Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, Frankrijk, Engeland en Colombia.

“We kunnen met de sport in Nederland spreken van een sportieve groei. Dat komt door energie die we daarin hebben gestoken. Door het WK van 2011 in eigen land is iedereen enthousiast geraakt. Heel veel mensen vonden het gaaf en wilden ermee verder. De vrijwilligers van toen hebben andere taken opgepakt. We hebben een nieuwe website, we zijn actief op de sociale media, we hebben de hele range van selectieteams, dus ook met de jeugd, breder opgezet. Daarnaast hebben we een aanmoedigingsprogramma voor beginnende verenigingen, met een demobox met handschoenen, pucks en sticks. We willen ook een academie voor onderwaterhockey beginnen. Een cursus voor trainers hebben we al opgezet. Het is nu mogelijk een diploma te halen dat volgens de Europese richtlijnen is erkend.”

Plannen en wensen genoeg
Plannen genoeg, zo valt tussen de regels door bij De Jager te beluisteren. Dat neemt niet weg dat er nog wel wat te wensen blijft. “De selecties onder 19 en 23 jaar hebben over twee jaar de wereldkampioenschappen in Australië. Dan praat je over studenten, voor wie zo’n reis moeilijk te bekostigen valt. Voor zulke dingen zou het mooi zijn als we fondsen kunnen werven. Op dat gebied zouden we wel wat advies kunnen krijgen. Het blijft lastig om sponsors te werven. Ik weet maar al te goed dat je bedrijven ook wat bieden moet hebben. Daarvoor hebben we op dit moment nog geen ideeën en het ontwikkelen daarvan zou een volgende stap kunnen zijn.”

Voor meer informatie: www.onderwaterhockey.nl