Lezing over sportiviteit en respect bij sportclubs

Sportiviteit en respect zijn bij veel bonden en verenigingen een topprioriteit, maar er is vaak nog een laatste duwtje om theorie in praktijk om te zetten. Kinderpsycholoog en opvoedkundige Tischa Neve geeft al ruim twee jaar lezingen bij clubs die in haar tips een aanvulling zien op hun eigen beleid.

Neve begon in de sportwereld dichtbij huis. Ze gaf lezingen voor hockeyverenigingen, haar ‘eigen’ sport. Ze speelde jarenlang in elftallen die begeleid werden door haar moeder en is de liefde voor de sport nooit kwijtgeraakt. Door het geven van lezingen kan ze die combineren met haar vak als opvoedkundige.

Aan belangstelling heeft Neve de laatste tijd geen gebrek. Haar optredens in het televisieprogramma Schatjes zouden wel eens een belangrijke verklaring kunnen zijn. “Doordat ik af en toe met mijn kop op televisie was, werd ik bekender. Niet alleen bij de kijkers, maar ook binnen het sportwereldje.” Als gevolg daarvan heeft Neve haar terrein uitgebreid en bezoekt ze nu met regelmaat onder meer tennisverenigingen en voetbalclubs. “Vaak loopt het directe contact met de bond die mijn lezingen onder de aandacht brengt bij hun leden. Het is ook de bond die er deels of in een enkel geval helemaal voor betaalt.”

Dat Neve een drukke agenda heeft, komt niet doordat er bij clubs zoveel meer mis is dan voorheen. “Ik geef niet alleen lezingen bij verenigingen die van incident naar incident hobbelen. Veel bestuurders vinden preventie gelukkig net zo belangrijk. Ik denk eerlijk gezegd niet dat situaties uit de hand lopen door onwil bij ouders en coaches. Het is eerder zo dat ze gewoon niet beter weten.” Daar probeert Neve door haar lezingen iets aan te veranderen. Ze richt zich in de eerste plaats op de ouders, maar het kind staat centraal. Club en sport kunnen verschillen, maar Neve hanteert overal min of meer dezelfde aanpak. “Door middel van praktijkvoorbeelden, opdrachten en stellingen, probeer ik mensen een spiegel voor te houden.”

Zelfs handboogschutters...
Ouders die lang genoeg in die spiegel kijken, zien dat ze zelf af en toe schreeuwen langs de lijn, het openlijk oneens zijn met de coach, de scheidsrechter agressief benaderen. “Dat komt in elke sport voor. Laatst gaf ik een lezing voor handboogschutters. Zelfs daar is sportiviteit en respect een thema.” Gedragingen van ouders en coaches langs de lijn, zijn volgens Neve bepalend voor hoe een kind de sport beleeft.

“Voor mij staat de prestatie toch echt op de tweede plek, achter plezier. Coaches en ouders zouden dat net zo goed moeten inzien." Dat er in de begeleiding af en toe iets misgaat, kan Neve niemand kwalijk nemen. Waar kinderen vroeger een sport beoefenden omdat hun ouders dat ook doen of deden, is dat patroon nu doorbroken. “Ouders hebben vaak geen idee wat de heersende cultuur binnen een sport is. Waarom het goed gebruik is om een half uur van tevoren te verzamelen en na afloop met het team nog even iets te drinken. Dat, gevoegd bij het feit dat de begeleiders meestal niet zijn opgeleid tot coach, leidt er toe dat er wel eens dingen misgaan.”

Neve merkt dat steeds meer clubs beleid maken om incidenten te voorkomen, maar regels worden nog niet altijd nageleefd. “De interne communicatie is vaak nog onvoldoende, waardoor niet duidelijk wordt of en welke sancties er zijn bij een misdraging.” Ze ziet het niet als haar taak om beleid waar nodig op te stellen of aan te scherpen, dat is aan de clubs. Het is wel belangrijk dat clubs, ouders en begeleiders op een lijn zitten. Daarom is er altijd een bestuurder aanwezig bij de lezingen. “Ik probeer op zo’n avond niet de betweter uit te hangen, of te beweren dat ik zonder fouten ben, maar ik geef wel tips. Hopelijk denken ouders en begeleiders daardoor voortaan twee keer na voordat ze zich opwinden langs de lijn of aanstalten maken om de scheidsrechter aan te spreken op een beslissing.”