Levensgevaarlijke <em>highdives</em> ter financiering van een topsportbestaan

door: Emilie Maclaine Pont | 30 januari 2025

Wie dacht dat schoonspringers 'dare devils' zijn, kent het 'highdiven' nog niet. Daarbij wordt gesprongen van een klif of een andere grote hoogte van 27 meter bij de mannen en 20 meter bij de vrouwen. Ginni van Katwijk (39) durft het aan, ter financiering van haar topsportcarrière.

We spreken Ginni van Katwijk als zij voor werk in de Bahama’s zit. Gedurende anderhalve maand treedt ze acht keer week op aan boord van een cruiseschip. Concreet betekent het dat zij tijdens een show tweemaal van zeventien meter hoogte in een relatief klein zwembad springt, als entertainment voor de gasten. Een levensgevaarlijke onderneming, waar Van Katwijk inmiddels een routinier in is. “Die anderhalve maand is nog weinig”, vertelt ze. “Toen ik net begon met dit werk, ruim tien jaar geleden, had ik een contract voor elf maanden. Dat was wel erg lang, maar prettig voor de inkomsten. Omdat ik het highdiven als topsport nu meer aandacht wil geven, ben ik bewust een relatief korte tijd op het schip.”

Begonnen vanaf een houten plank
Van Katwijk heeft de liefde voor water niet van een vreemde. Haar moeder was zwemjuffrouw in Hoogkarspel. Zodoende kwam ze vaak in het zwembad. Daar raakte ze verliefd op schoonspringen. “Er was een houten duikplank in het zwembad. Die veerde totaal niet, maar als jong meisje bedacht ik al allemaal oefeningen met die plank. Spelenderwijs probeerde ik van alles uit.”

Ze bleek talent te hebben, belandde bij de zwemschool van voormalig topschoonspringer Edwin Jongejans in Amsterdam en maakte deel uit van het nationale team. Toen Jongejans naar Engeland vertrok om daar coach van het nationale team te worden, ging Van Katwijk mee. “Ik studeerde op dat moment aan de Johan Cruyff Academie, maar liet die opleiding vallen. Zo kon ik volledig focussen op het schoonspringen. Dat bleek geen goede zet. Ik werd heel unhappy door alleen maar met springen bezig te zijn.”

Naar de States
Haar tijd in Engeland was dan ook maar van korte duur. Toen Van Katwijk met een scholarship de kans kreeg om in de Verenigde Staten (Houston) studie en topsport te combineren, greep ze die met beide handen aan. “Amerika is in veel opzichten niet goed, maar dit hebben ze uitstekend voor elkaar. Ik houd van studeren en voor mij werkte het ideaal om naast het sporten ook mijn hersenen te gebruiken. Tegelijkertijd werd ik steeds minder blij van schoonspringen. Was ik vooral gelukkig door het studeren en deed ik dat erbij omdat ik er nu eenmaal goed in was.”

Na het afronden van haar studies sociologie en criminologie wilde Van Katwijk in de Verenigde Staten blijven, vooral omdat ze daar haar geliefde had gevonden – ook een schoonspringer. Ze kreeg een greencard én stopte als 27-jarige met het beoefenen van haar sport. “Ik had mij net niet geplaatst voor de Olympische Spelen. Dat was de druppel. Ik gaf zoveel en doordat dat niet beloond werd, miste ik voldoening. Dan maar aan een baan zoeken, dacht ik. Via een oud-teamgenoot van mijn man hoorden we van het werken als highdiver op een cruiseschip. Het leek ons de ideale baan: geld verdienen met onze sport. Zo zijn we erin gerold – en bijna dertien jaar later doen we dit werk nog steeds.”

Levensgevaarlijk
Ga er maar aan staan: een huizenhoge sprong maken met altijd het risico om ernstig letsel op te lopen of zelfs te overlijden. Toch waagt Van Katwijk zich er keer op keer aan. “Soms is het extra spannend. Als de boot flink beweegt door golfslag bijvoorbeeld. Dan is het zaak om nog scherper te zijn dan normaal. In theorie kan je 'nee' zeggen tegen een sprong, maar dat doe je in de praktijk niet. Daarmee vergooi je de kans dat ze je nog een keer vragen. Ondanks de risico’s geeft het highdiven ook altijd een kick. Daarbij verdient het goed en heb je tijdens het leven aan boord geen kosten aan eten en onderdak. En het belangrijkste: ik kan hierdoor de rest van het jaar mijn sport bekostigen.”

Want Van Katwijk mag internationaal dan wel tot de top 20, top 12 misschien zelfs, van het highdiven behoren, leven kan ze allerminst van de sport. “Van NOC*NSF ontvang ik nog geen steun, al doe ik wel aanvragen. De KNZB heeft er op dit moment geen budget voor. Highdiven valt wel onder die bond, maar ik ben in feite de enige die op internationaal niveau meedoet. Ik moet mijn vluchten, trainingslocaties, hotels tijdens toernooien et cetera zelf bekostigen.”

Geen Max Verstappen-beloningen
Gedurende het springseizoen maakt de geboren Rotterdamse wel kans op prijzengeld. Ik doe mee met de Red Bull Cliff Diving World Series. Die worden door Red Bull georganiseerd, zoals de naam al zegt. Acht vrouwen en acht mannen mochten bij iedere wedstrijd meedoen; ik behoor tot één van die acht. Win je, dan hoef je niet te rekenen op Max Verstappen-beloningen. De winnaar krijgt 7.500 euro, de nummer twee 6.000 euro en eindig je als laatste dan ontvang je 2.000 euro. Helaas zijn er maar vier Red Bull-wedstrijden dit jaar, dus ook dat houdt niet over.”

Toch kruipt voor Van Katwijk het bloed waar het niet gaan kan. Sterker nog, steeds meer richt ze zich op trainen om tijdens de wedstrijden - inclusief de door World Aquatics georganiseerde World Cups - zo goed mogelijk te presteren. “Dat doe ik in Florida, waar één van de twee permanente highdive-stages zijn (de andere is in China, red.). Vorig jaar heeft dat al z’n vruchten afgeworpen. Werd ik onder meer tweede bij een Red Bull-wedstrijd en stond ik lange tijd vierde in het World Cup-klassement. Dit jaar hoop ik het nog beter te doen. Ook om NOC*NSF zover te krijgen mij financieel te ondersteunen. Er staat dit jaar bovendien een WK in Singapore op het programma: nog een kans om mij te laten zien.”

Alhoewel Van Katwijk in maart 40 jaar wordt, wil ze nog lang geen afscheid nemen van dit leven en haar sport. “Ik heb wel een klein bedrijfje ernaast. Daarmee verkoop ik zemen die schoonspringers kunnen gebruiken om zichzelf snel en meerdere keren af te drogen na een sprong. Dat loopt goed en wordt ook door internationale topspringers gebruikt. Maar voor mij is ook dat – net als het werken op een cruiseschip – vooral een middel om te kunnen blijven highdiven. Want hoeveel risico ik ook loop, het blijft een waanzinnig gave sport die ik het liefst nog lang blijf beoefenen. Ik voel mij in ieder geval totaal niet bijna 40, zowel mentaal als fysiek, dus wat mij betreft heb nog wel even.”

Voor spectaculaire filmpjes, zie het Instagram-account van Ginni van Katwijk