Desnoods eist Curaçao bij Zwitsers Hof olympische deelname

Sinds oktober 2010 is Curaçao een zelfstandig land binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Toch kan het onder eigen vlag niet meedoen aan de Olympische Spelen van 2012. Dat liet Jacques Rogge - voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité - in september jl. via een brief weten. De reglementen van het IOC schrijven namelijk voor dat die mogelijkheid er alleen is voor onafhankelijke landen. En daar is sinds de staatkundige hervormingen van 2010 in het geval van Curaçao formeel geen sprake van. Toch spant het Curaçaose Sport en Olympisch Comité (CSOF) een zaak aan bij sporttribunaal CAS om de beslissing van het IOC aan te vechten.

Het IOC beroept zich bij haar beslissing op regel 30.1 van het Olympisch Charter. Die regel lijkt voor zich te spreken, maar is volgens Rein Persaud - één van de adviseur van het CSOF - voor meerdere interpretaties vatbaar. “De regelgeving rammelt aan alle kanten. Het IOC stelt namelijk geen duidelijke criteria op die bepalen of een land afhankelijk of onafhankelijk is. Wij willen dat het IOC aangeeft op welk grond wij niet voldoen.” Persaud vindt het hoogst opmerkelijk dat er binnen het Koninkrijk gesproken wordt over gelijkwaardige partners, maar dat er juist op sportief gebied gediscrimineerd wordt. “Van gelijkheid is geen enkele sprake als Nederland maar ook bijvoorbeeld Aruba onder hun eigen vlag mogen deelnemen aan officiële internationale sportevenementen, terwijl dat voor Curaçao en Sint Maarten niet is weggelegd.” Hij verwijst met name naar internationale sportfederaties die ondertussen diverse Curaçaose sportbonden als volwaardig lid hebben geaccepteerd.

Vóór de staatkundige hervormingen van 2010 speelde dit probleem niet, en de veranderde situatie heeft binnen de sport nog meer sporen nagelaten. Zo hield het Nederlands Antilliaans Olympisch Comité (NAOC) op te bestaan en mogen de sporters uit Curaçao kiezen of zij voor Aruba of Nederland willen uitkomen. Overigens drong de Nederlandse sportkoepel NOC*NSF ten tijde van de hervormingen nog aan op het voorbestaan van het NAOC. Voor Persaud blijft het gissen naar de motieven, maar hij vindt het vreemd en onbehoorlijk dat NOC*NSF zich middels een brief aan het IOC hard maakte voor het voortzetten van een constructie die op termijn ‘illegaal’ zou worden. “Het NAOC, dat feitelijk geen bestaansrecht meer had, werd volop gesteund door de Nederlandse politiek en sportwereld, terwijl het CSOF waar wij nu voor pleiten, nergens op hoeft te rekenen. Ook niet bij kroonprins en IOC-lid Willem-Alexander die nu nota bene op het eiland is.”

Het CSOF heeft in de strijd voor erkenning nu een zaak aangespannen bij het CAS, die ertoe moet leiden dat het IOC uitleg verschaft over de (voorlopige) afwijzing en uiteindelijk alsnog moet leiden naar erkenning van CSOF. Toch is het nog maar de vraag of het sporttribunaal zich er daadwerkelijk over zal uitspreken. Persaud: “Verrassend is het feit dat IOC nu betwist of CAS gerechtigd is de zaak van CSOF in behandeling te nemen. Het IOC verwijst naar haar Olympisch Charter dat in juli van dit jaar is gewijzigd.” Dat charter zegt onder meer:

‘Any dispute relating to their application or interpretation may be resolved solely by the IOC Executive Board and, in certain cases, by arbitration before the Court of Arbitration for Sport (CAS).’

Persaud vertelt verder: “In tegenstelling tot het IOC zijn we ervan overtuigd dat deze zaak wel degelijk door de CAS behoort te worden beoordeeld. Mocht het niet het geval zijn, dan proberen we het bij het Zwitserse hof. Die nemen deze zaak zeker in behandeling.”

Persaud hoopt dat er spoedig duidelijkheid komt over het lot van het CSOF, maar kan zich vooralsnog alleen beroepen op goede wil. “Er is door tegenstanders wel eens gesuggereerd dat er op Curaçao verdeeldheid zou heersen over deze kwestie. Dat is niet het geval. Het parlement en de Curaçaose sportwereld staan unaniem achter de poging van het CSOF om erkenning af te dwingen om onder eigen vlag en volkslied aan de spelen deel te nemen.”