5 vragen aan Vincent Pijpers, ‘manager communicatie’ bij Rabobank Nederland

2. Hoeveel geld besteedt de Rabobank jaarlijks aan sportsponsoring en op welke manier?
“We besteden jaarlijks een kleine 28 miljoen euro aan sportsponsoring. Ongeveer de helft daarvan is afkomstig van Rabobank Nederland en de andere helft van lokale Rabobanken. Dat deze banken ongeveer vijftig procent voor hun rekening nemen is toeval; dat ligt niet ten grondslag aan het beleid. Rabobank Nederland heeft er voor gekozen om drie grote sporten te sponsoren: hockey, paardensport en wielrennen. Lokale banken zijn echter niet gehouden aan deze keuze. Zo zie je ook menig sponsorbord van de Rabobank langs het voetbalveld, maar Rabobank Nederland zelf zal - neem ik aan - niet snel in het voetbal stappen. We hebben wel eens over sponsoring van de KNVB nagedacht maar toen bleek dat de voetbalbond had al een contract had met de ING Bank. Momenteel zijn we wel supplier van NOC*NSF en in gesprek over continuering van dat contract.”

3. Jullie zijn in 1996 begonnen met het Rabo Wielerplan. Zijn jullie tevreden over de ontwikkelingen sindsdien? Echte wielercracks hebben we sinds Joop Zoetemelk toch niet meer gehad.
“Ik denk dat de Rabo-wielerploeg het door de jaren heen uitstekend heeft gedaan. We hoeven ons echt niet te schamen voor het niveau dat onze renners hebben bereikt. Bedenk dat de concurrentie in de wielerwereld de afgelopen jaren wereldwijd sterk is toegenomen. Bovendien hebben we een aantal jonge talenten die heel wat mooie jaren tegemoet gaan. Of ze inderdaad allemaal echt doorbreken en ze grote overwinningen gaan behalen, is natuurlijk onduidelijk. Dat is juist een van de dingen die de sport zo mooi maakt. Ik weet natuurlijk niet zeker of alle talenten voor de Raboploeg blijven rijden; het streven van de ploeg is om de beste renners te behouden, maar Rabobank Nederland is geen ministerie van wielrennen. Het Rabo Wielerplan is ook goed geweest voor de ontwikkeling van andere wielerploegen en voor de Nederlandse wielersport in het algemeen. Feitelijk hebben we met ons wielerplan een nieuwe vorm van wielersponsoring geïntroduceerd met aandacht voor opleiding en nieuwe trainingsvormen. We zijn daarmee een stuk verder gegaan dan de conservatieve wielerwereld doorgaans gewend was. Ik denk dat we het maximale hebben gedaan om de Nederlandse wielersport, en de Raboploeg in het bijzonder, te helpen ontwikkelen.”

4. Als woordvoerder van de Rabobank zal je de laatste jaren alles uit de kast hebben gehaald om het publiek informatie te verschaffen over lastige kwesties zoals dopinggebruik in het algemeen, het bedrog van Rasmussen en het arbeidsconflict met Thomas Dekker. Waar ligt voor de Rabobank als sponsor de grens van het toelaatbare?
“Het is belangrijk dat we ons bewust zijn en blijven van wat we ons twaalf jaar geleden – toen we begonnen met het wielerplan – hebben gerealiseerd. Sport staat vol in de schijnwerpers en brengt daardoor ook publicitaire risico’s met zich mee, maar onze eigen normen en waarden moeten in alle tijden overeind blijven. Zo voeren we een zerotolerancebeleid ten aanzien van dopinggebruik. Als op de een of andere manier de integriteit van de sponsor in het geding komt, stoppen we er acuut mee. Daar is echter nooit sprake van geweest. Bovendien heeft de ploegleiding goed gehandeld bij de problemen die er zijn geweest. Met Thomas Dekker is het huwelijk helaas op een scheiding uitgelopen. De ploegleiding heeft echter het maximale gedaan om Thomas tijdens de scheidingsprocedure zorgvuldig en met respect te blijven behandelen. Ook de affaire Rasmussen heeft ons geen schade berokkend. Als je bedenkt dat het ‘Financieele Dagblad’ vlak na de Tour de France kopte met ‘Integriteit en een rechte rug smaken beter dan een gele trui’.”

“De grens ligt bij ons bij de mening van de consument over wielrennen en onze eigen betrokkenheid. Deze meningen meten we doorlopend met enquêtes. Het blijkt dat een meerderheid denkt dat doping nog steeds een rol speelt in het wielrennen, maar desondanks de wielersport nog steeds aantrekkelijk vindt. Bovendien zou de meerderheid van de klanten het laf vinden als de Rabobank zich zou terugtrekken, omdat andere ploegen doping gebruiken. Toch denk ik dat het wielrennen een imagoprobleem heeft en dat de sport er veel aan moet doen om dat beeld op te poetsen. Tegelijkertijd geloof ik nog steeds in de intrinsieke waarde van wielrennen. De kijkcijfers nemen nog steeds toe, evenals het bezoek aan wedstrijden. De Rabobank helpt dan ook graag mee om het imago van de wielersport te verbeteren. Daarbij helpt uiteraard een betere aanpak van het dopingvraagstuk . Henri van der Aat, de voormalige directeur van de Raboploeg, gelooft heilig in trajectcontrole in plaats van flitspalen. Het instellen van een biologisch paspoort is daarbij een belangrijk hulpmiddel. Het bestrijden van dopinggebruik is echter een complexe materie.”

5. Welke invloed heeft de kredietcrisis op de sponsorbudgetten voor 2009?
“Geen. De defensieve verklaring daarvan is dat onze contracten tot en met 2012 lopen. De offensieve uitleg is dat een duurzame relatie niet afhankelijk moet zijn van tegenwind. In algemene zin zal de kredietcrisis wel gevolg hebben voor sportsponsoring. We zullen het merken aan de prijzen en er zal steviger worden onderhandeld. Kortom, de normale marktwerking is ook in dit geval van toepassing. Maar kredietcrisis of niet; sport blijft in mijn ogen altijd waardevol voor merkcommunicatie, want sport is leuk. Er wordt veel plezier aan beleefd, in de meest elementaire vorm. Sport boeit, raakt mensen en dat maakt investering in sport de moeite waard. Ik geef vaak als voorbeeld iets dat ik in 2004 tijdens de Tour de France meemaakte. De Rabobank had een paar financieel-economische journalisten als gast. Ik had mij op het gastheerschap goed voorbereid door allerlei relevante informatie te verzamelen, over sponsorinvesteringen en de resultaten daarvan. Ik had alles op sheets gezet en uitgedeeld. De journalist van het Financieele Dagblad schreef vervolgens een jongensboekachtig verhaal over zijn belevenissen in de Tour de France. Hij had Hennie Kuiper ontmoet, werd rondgeleid over het parcours en had een polsbandje gehad om in het zogenaamde Village Départ tussen de wielerhelden van vroeger en nu te kunnen lopen. Dat bandje zou hij wel een week lang omhouden. In het hele artikel kwam geen cijfer voor. En dat is toch iets wat je wel verwacht van het Financieele Dagblad. Het ging over de beleving van een dagje Tour de France. En dat is nu een mooi voorbeeld waarom sport zo leuk is.”