5 vragen aan Trinko Keen, tafeltennisser en voorzitter Nederlandse atletencommissie

1. Hoe vaak gaat het tijdens een bestuursvergadering van NOC*NSF over het thema ‘mensenrechten in China en hoe daar mee om te gaan’?
“Dat wordt regelmatig besproken tijdens de bestuursvergaderingen. Steeds als daar weer een actuele aanleiding voor is. Maar de ideeën over hoe we als NOC*NSF daarmee om moeten gaan, zijn in de loop der tijd niet wezenlijk veranderd. Oftewel: Nederlandse atleten mogen zeggen wat zij ervan vinden, vóór, tijdens en na de Spelen. Maar atleten moeten zich wél houden aan het Olympisch handvest. Dat komt er onder andere op neer dat zij geen politieke statements tijdens de Olympische Spelen mogen maken. Het idee van de Franse atleten – een button dragen waaruit blijkt dat zij streven naar een ‘betere wereld’ – daar sta ik achter. Althans, als het niet alleen China slaat, maar een beweging is die zich ook na de Olympische Spelen blijft inzetten voor een ‘betere wereld’. Ik zou het niet geslaagd vinden als de button als verkapt politiek statement wordt gebruikt. Maak dan gewoon dat statement, maar doe dat niet via een button. Ik heb de voorzitter van de Franse atletencommissie per e-mail enkele vragen gesteld over hun plannen. De antwoorden daarop heb ik nog niet gehad. Je merkt dat Jacques Rogge op het moment ook met de kwestie worstelt. Ieder land heeft zijn eigen wetgeving en is autonoom. Maar het IOC kan wel invloed proberen uit te oefenen door nadrukkelijk de Olympische waarden uit te dragen, waaronder de bekende passage uit het Olympisch manifest dat ‘enige vorm van discriminatie met betrekking tot een land of persoon op grond van ras, religie, politiek, geslacht of enig andere reden onverenigbaar is met het deel uitmaken van de Olympische beweging’. Rogge zou kunnen uitdragen: waar wij komen, komen de Olympische waarden met ons mee.”

2. Jij bent als toptafeltennisser natuurlijk heel vaak in China geweest. Wat is je daar de laatste jaren vooral opgevallen?
“Ik ben als tafeltennisser ongeveer twaalf keer in China geweest, voor het laatst medio vorig jaar. Wat mij is opgevallen: de enorme impact die sport daar heeft. En tafeltennis in het bijzonder natuurlijk. Voor de openingsceremonie van het WK bijvoorbeeld werd het hele centrum van Sjanghai afgezet. De één na hoogste persoon in politieke rang opende het toernooi, op alle mogelijke fronten werd daarvoor alles uit de kast gehaald. Wat mij verder opviel, was de moderniseringsslag die het land maakt. Dat merk je alleen al aan alle nieuwe wolkenkrabbers. En op straat is het drukker, veel voller dan vroeger. De auto’s hebben de plaats ingenomen van fietsers. Dat heeft natuurlijk ook zijn keerzijdes, het milieuprobleem is daar echt groot. Op het gebied van aangetaste mensenrechten merk je als buitenlander niet veel. Als je al in contact komt met de lokale bevolking, dan hebben zij het er zelf in ieder geval niet over.”

3. Jij hebt voldaan aan de internationale eisen voor uitzending naar de Olympische Spelen, maar nog niet aan de eisen van NOC*NSF. Dus zijn voor jou de Spelen nog niet zeker. Wat vind je ervan dat NOC*NSF over het algemeen – dus ook bij andere takken van sport - zwaardere eisen stelt dan internationale bonden?
“NOC*NSF heeft nu eenmaal met de bonden afgesproken wat de normen en limieten zijn. Daarnaast hebben de bonden zelf ook selectiecriteria opgesteld, voor het geval er binnen een tak van sport voor bepaalde onderdelen of disciplines meerdere kandidaten zijn die aan de normen en limieten van NOC*NSF voldoen. Toch is het is goed om na de Olympische Spelen naar het systeem te kijken. Het functioneert al lange tijd, terwijl de wereld van de topsport verandert. De verschillen worden kleiner en topsport is voor bijna alle atleten een full time beroep met grote belangen voor atleten. Kijk, voor elke Nederlander die niet naar de Olympische Spelen wordt uitgezonden, gaat een andere Europeaan, zo simpel is het. Als ikzelf bijvoorbeeld niet wordt uitgezonden, is er een grotere kans dat mijn Roemeense teamgenoot bij Werder Bremen mag gaan. Terwijl ik aantoonbaar beter heb gepresteerd dan hij. Dat is wel wat wrang natuurlijk.”

4. Wat voor werk doe je voor het VSBfonds?
“Ik ben daar programmacoördinator ‘sport’. Er komen aanvragen voor projecten binnen die ik namens het VSBfonds al dan niet honoreer en in het eerste geval vervolgens begeleid. We werken met programma’s. Voor dit en komend jaar zijn dat: ‘ieder kind moet kunnen sporten’, ‘overgewicht aanpakken door beweging’, ‘versterken van sportverenigingen’ en ‘sporten doe je samen’. We zien het liefste dat donatieaanvragen voor projecten binnen één of meer van deze programma’s passen. Wat we heel belangrijk vinden, is samenwerking met andere organisaties. Er moeten verbindingen tussen meerdere partijen ontstaan, dan heeft een project een grotere kans van slagen en kunnen we gezamenlijk echt in beweging brengen. Bij de beoordeling van aanvragen kijken we verder naar de impact en kwaliteit van een project, welk maatschappelijk doel het dient en hoe de toekomst eruitziet. We ondersteunen bijvoorbeeld een gehandicaptenproject, ‘Special Heroes’. Essentieel onderdeel van dat project is de samenwerking tussen school en sportvereniging. Daarom vinden wij in dit geval de nieuwe combinatiefunctionaris heel interessant. Daar is dit project werkelijk ideaal voor!
Het VSBfonds werkt overigens onafhankelijk. Er zijn geen leden of andere belanghebbenden. Het VSBfonds is ontstaan toen in 1990 de toenmalige VSB Bank fuseerde met AMEV. De Stichting VSB – als verkoper van de VSB Bank – kreeg toen een groot aandelenbelang in het concern dat tegenwoordig Fortis heet. De naam van de stichting veranderde in VSBfonds. Het fonds wordt gefinancierd wordt door de dividendopbrengsten van de Fortis-aandelen. Ons doel is de Nederlandse samenleving in de meest brede zin te versterken. Het VSBfonds streeft daarbij naar een samenleving waaraan zoveel mogelijk mensen een actieve bijdrage leveren en die mogelijkheden tot ontwikkeling en ontplooiing biedt.”

5. Kan je als topsporter je sportcarrière goed combineren met een ‘echte’ baan?
“In deze periode voor de Olympische Spelen werk ik als tafeltennisser heel hard en beheerst dat mijn leven. Maar normaal gesproken werk ik ongeveer twintig uur per week voor het VSBfonds. Dat is goed te combineren met tafeltennis. Op zondag heb ik meestal een wedstrijd, op maandag en dinsdag is mijn tafeltennisprogramma rustiger en werk ik voor het VSBfonds. Voor tafeltennis train ik wel elke dag, vaak ’s avonds. En ik doe een paar keer per week krachttraining. Ik maakte echter veel meer tafeltennisuren per week toen ik achttien was. Op die leeftijd bevind je je in de opbouwende fase van je leven. Dat kost op zich al veel energie, dan heb je als topsporter ‘full time commitment’ nodig.

Ondanks dat ik tegenwoordig een stuk minder train dan vroeger speel ik niet minder slecht. Tafeltennis is een ervaringssport. Als ik tijdens mijn carrière niet zo ontzettend veel wedstrijden gespeeld zou hebben, zou ik nooit op mijn huidige niveau hebben kunnen zitten. Hoe lang ik nog blijf spelen? Ik heb in ieder geval nog een contract bij Werder Bremen tot eind volgend seizoen. Daarna zie ik wel. Ik wil in ieder geval actief blijven voor de tafeltennissport, maar ik zie mijzelf niet zo snel trainer worden. Wel zou ik iets kunnen gaan doen in de begeleidende sfeer, zoals ik vorig jaar gedaan heb met Li Jiao bij de Top-12. Dat was leuk en waardevol, maar trainer zijn is heel wat anders. Ik heb al zoveel uren in de zaal doorgebracht. Er is nog zoveel meer. Behalve begeleiding van spelers denk ik dan aan bestuurlijk werk of advieswerk.”