5 vragen aan Eric Vilé, sportadvocaat bij CMS Derks Star Busmann

1. Steeds meer sportorganisaties hebben juristen in dienst. Wat merk jij als sportadvocaat daarvan?
“Wat ik vooral merk is dat de dossiers die je krijgt aangeleverd van bijvoorbeeld een sportbond of vereniging beter op orde zijn. Het is een stuk beter gestructureerd dan vroeger. Daardoor kan ik beter en sneller aan het werk. Het kost mij minder voorbereiding. Doordat veel sportorganisaties gebruik maken van een bedrijfsjurist blijven er voor sportadvocaten echter wel minder zaken over. Die bedrijfsjuristen zijn ook nuttig omdat zij een voorselectie maken van gebeurtenissen waar een sportorganisatie mee te maken krijgt. Sommige voorvallen achten juristen wel geschikt om een ‘zaak’ van te maken, andere niet. Wat mij overigens opvalt, is dat het type rechtszaak – zowel in de professionele sport als bij de amateurs – in de loop der tijd sterk is veranderd. In mijn ogen is er over het algemeen een ernstige verruwing opgetreden. Partijen sturen vaak bewust aan op contractbreuk. Heel bewust komen ze mondelinge afspraken niet na. Dat is deels een gevolg van de grotere financiële belangen die er op het spel zijn komen te staan. Maar ik denk toch ook dat een verslechterde mentaliteit om je niet aan de afspraken te houden een grote rol speelt.”

2. In welke opzichten is er voor de sport in juridisch opzicht verder nog ‘een wereld te winnen’?
“Juridisch zou de professionele sport erbij gebaat zijn als er meer gewerkt zou worden met standaardarbeidscontracten. Nu zijn er te veel verschillen tussen die contracten. Bovendien zou het aantal juridische problemen verminderen als er in verschillende takken van sport een cao zou worden afgesloten. Ten slotte zou het helpen als de arbitragerechtspraak uniformer zou worden. Er zouden in mijn ogen zo min mogelijk verschillende rechtspraakcolleges moeten zijn. Daarom vind ik het een goede zaak dat het Instituut Sport Rechtspraak in 2003 is opgericht. Dat orgaan heeft inmiddels voor zo’n vijfentwintig sportbonden de rol van tuchtcommissie en arbitragecommissie overgenomen. De grotere bonden doen dat nog steeds zelf. Daardoor heb je nog steeds verschillende strafmaten en verschillende uitspraken op civielrechtelijk terrein. Wat ik weer wel een goede ontwikkeling vind, is dat sportbonden steeds meer gebruik maken van elkaars expertise. Voor veel bonden is bijvoorbeeld de KNVB een lichtend voorbeeld. Die bond wordt professioneel geleid en heeft ook een uitstekend ontwikkeld reglementensysteem. De hockeybond heeft daar in mijn ogen terecht van geprofiteerd bij het opstellen van een nieuw arbitragereglement, na nauw overleg daarover met de voetbalbond.”

3. Werk je vooral voor werkgevers of voor werknemers? Kun je iets vertellen over de sportpraktijk en de mate waarin je ander werk doet?
“Ik werk voor zowel werkgevers als werknemers. Een voorkeur heb ik niet. Juist het feit dat ik voor beide partijen werk, maakt het boeiend en nuttig. De sectie sportrecht bij mijn kantoor CMS Derks Star Busmann bestaat naast mij overigens uit nog drie andere advocaten. Vaste klanten van ons kantoor zijn onder meer de Coaches Betaald Voetbal, de hockeybond, de schaatsbond, de volleybalbond, de autosportfederatie, de rugbybond, de badmintonbond, de kanobond, de bergsportbond, NOC*NSF en Rabo Wielerploegen. Daarnaast worden we ook door bijvoorbeeld het amateurvoetbal ingeschakeld. Daar komen vechtpartijen voor en vervolgens worden er spelers geschorst. Net als de meeste andere advocaten met een sportpraktijk doen wij echter ook veel ander werk. We werken ongeveer de helft van onze tijd aan sportzaken.”

4. Wat is het afgelopen jaar de meest opmerkelijke sportzaak geweest waaraan je gewerkt hebt?
“Dat is de zaak waar verschillende huidige en oud-renners van de Rabo Wielerploegen bij betrokken zijn. Het bijzondere is dat zij – maar ook andere renners – vanuit Oostenrijk beschuldigd zijn van dopinggebruik. De zaak is aan het rollen gebracht nadat Bernard Kohl –onder meer oud-renner van Rabo, maar ook van T-Mobile en Gerolsteiner – positief getest was op doping en vervolgens een volledige bekentenis aflegde. De zaak loopt nog, maar mijn inschatting is dat niemand van de Raboploeg door justitie in Oostenrijk of door de Nederlandse Doping Autoriteit beschuldigd zal worden. Juridisch is het extra interessant dat renners van een Nederlandse ploeg in het buitenland verdacht zijn gemaakt. De zaak is voor Rabo Wielerploegen des te belangrijker omdat de Rabo Wielerploegen een absoluut zerotolerancebeleid voert. Iedere renner die doping blijkt te hebben gebruikt, wordt op staande voet ontslagen. Daarbij komt dat het voor het imago van de sport erg belangrijk is om aan te tonen dat de beschuldigingen aan het adres van de renners van de Rabo Wielerploegen geen enkele rechtsgrond hebben.”

5. Welke sportzaak in het algemeen heeft het meest jouw aandacht getrokken?
“Dat zijn de recente ontwikkelingen in de Formule I. Renault-teambaas Flavio Briatore blijkt aan zijn voormalige werknemer Nelson Piquet jr. opdracht te hebben gegeven om tijdens de Grand Prix van Singapore in 2008 opzettelijk te crashen waardoor stalgenoot Fernando Alonso winnaar werd. Dat vind ik het toppunt van verruwing in de sport waar ik het eerder tijdens dit gesprek over had. Degenen die zich schuldig maken aan bedrog en vals spel zouden zich in mijn ogen beter moeten realiseren dat zij bijdragen aan de verdere ontwikkeling van ‘badwill’ die de buitenwereld toekent aan de sport. Het wielrennen wordt intussen meteen met doping geassocieerd. De sport staat daarmee haast structureel in een kwaad daglicht. De wielrenners die doping hebben gebruikt en de ploegleiding die dat niet heeft tegengehouden of zelfs geïnitieerd heeft, zijn daar met zijn allen volledig verantwoordelijk voor.”