5 vragen aan Carole Thate, directeur Johan Cruyff Foundation

1. Meteen nadat je de doctoraalopleiding kinderpsychologie voltooide, zocht je contact met de Johan Cruyff Foundation. Je kreeg daar vervolgens een baan aangeboden en was gelijk directeur. Maar je hockeyde ook nog in de top. Hoe heb je dat kunnen combineren?
“Door hard te werken. Dat is eigenlijk wel verrassend, want vroeger vond ik het moeilijk naast topsport te studeren. Dat veranderde toen ik in 1993 naar Amerika vertrok om daar te studeren. Daar is sport binnen het onderwijssysteem geïntegreerd en ik vond er een manier om de twee te combineren. Terug in Nederland ben ik kinderpsychologie aan de VU in Amsterdam gaan studeren. Nadat ik in 1999 mijn diploma op zak had en het einde van mijn hockeycarrière in zicht was, hoorde ik over de Johan Cruyff Foundation. Nieuwsgierig als ik was, vroeg ik informatie aan over de foundation die sportprojecten voor kinderen steunde. Hun doelstelling sprak me eigenlijk meteen aan. Het bleek dat de stichting vooral op papier stond, in de praktijk kwam er nog niets van de grond.”

“De bestuurders waren enthousiast over mijn interesse en er bleken mogelijkheden voor me te zijn. Ik mocht de visie en de doelstellingen van de foundation verder uitwerken en daarnaast kon ik mij ook richten op mijn hockeycarrière waarvan het einde in zicht was. Ze wilden zelfs dat hockey op de eerste plaats kwam. Maar ik wil altijd alles goed doen en zodoende heb ik me ook gelijk fulltime op de stichting gestort. Druk? Dat was het zeker. Toch was de combinatie topsport en werk vol te houden. Aangezien ik in het begin de enige werknemer was, kon ik alles zelf plannen. Ik was in die tijd meer projectleider dan directeur. Na de Spelen in Sydney beëindigde ik mijn topsportcarrière en werd het voor mij iets rustiger. Langzaam groeide de Cruyff Foundation uit tot een zelfstandige organisatie en intussen werk ik er alweer meer dan tien jaar. Terwijl het toch mijn eerste baan is. Maar uitgekeken ben ik er nog lang niet, ik kan me hier nog elke dag ontwikkelen.”

2. Wat zijn binnen de Johan Cruyff Foundation de meest opvallende ontwikkelingen sinds de oprichting?
“Vanaf het begin in 1997 zijn we ontzettend gegroeid, maar de basis is hetzelfde gebleven. We willen de jeugd in beweging brengen. Of dat nu op school is, bij een vereniging of in de wijk, dat maakt niet uit. In het begin richtten we ons alleen op kinderen met een beperking of kinderen die het minder goed hadden getroffen. Tegenwoordig zetten we ons ook in voor de jeugd in het algemeen. Sport en jeugd zijn dan ook altijd de rode draad in onze organisatie geweest en door middel van het opzetten van projecten willen we het geestelijk en lichamelijk welzijn van kinderen bevorderen. Bij deze projecten spelen we vooral een ondersteunende rol. Zo krijgen we veel projectvoorstellen binnen van stichtingen en organisaties die vragen of wij ze financieel – of op een andere manier – kunnen ondersteunen. De Cruyff Foundation werkt daarom meestal samen met een partner, zoals sportbonden, verenigingen, bedrijven of overheden. Alleen kunnen we het niet.”

“De belangrijkste ontwikkeling binnen de foundation is toch wel de ontwikkeling van de Cruyff Courts geweest. De trapveldjes worden in heel Nederland neergelegd, vooral in wijken waar veel jeugd is en waar ook behoefte is aan een dergelijke voorziening. Niet alleen kunnen kinderen zo op een goede en veilige manier sporten, maar vaak heeft het veld ook een sociale functie in de wijk door de samenwerking met bijvoorbeeld lokale bedrijven, scholen, bewonersorganisaties en/of verenigingen. De Cruyff Courts hebben onze organisatie echt veranderd. Eerst waren we een stichting die anderen een steuntje in de rug gaf, maar nu ontwikkelen we zelf iets. We nemen meer initiatief en wachten steeds minder af.”

3. De Cruyff Courts hebben de foundation als organisatie veranderd. Hoe staat het op dit moment met de ontwikkeling van de trapveldjes?
“Heel erg goed, we gaan als een speer. In Nederland zijn er in zeven jaar tijd 107 Cruyff Courts neergelegd. Maar niet alleen in Nederland hebben we veldjes ontwikkeld, ook in Marokko, de Nederlandse Antillen, Zuid-Afrika, Spanje en binnenkort zelfs Israël zijn ze te vinden. In totaal hebben we dan ook 118 trapvelden. Er komen er per jaar twintig bij. Een ongelofelijk succes dus. Hoe we dat allemaal aan kunnen? Het beheer van de velden gaat uiteindelijk naar de gemeente en we zoeken voor onze projecten altijd naar partners. Bovendien dient de gemeente zelf een aanvraag in voor een Cruyff Court. Vervolgens bekijken wij of de gemeente voldoet aan onze volwaarden. Zo moet het trapveld een meerwaarde in de buurt hebben, moet er draagvlak zijn en moet het veld een centrale plek in de wijk (kunnen) worden. Als ambitie hebben we om in 2014 tweehonderd Cruyff Courts te hebben neergelegd. En we zijn alweer hard op weg. Na de winter openen we er bijvoorbeeld één – in aanloop van het WK Voetbal – in Johannesburg. En in februari wordt er in samenwerking met War Child een trapveld geopend in de stad Gulu in Uganda. Met War Child wilden we al lange tijd iets samendoen en aangezien War Child veel kennis en ervaring heeft en al jaren in Uganda werkt, was de optelsom snel gemaakt.”

“Het ontwikkelen van de trapvelden in het buitenland heeft echter geen prioriteit. Daar gaat zo ontzettend veel energie, tijd en geld inzitten. Het merendeel van de verzoeken wijzen we daarom af. We doen het alleen als er een duidelijke link is met Nederland, zodat we dichtbij huis een aanspreekpunt hebben. Als het veld er eenmaal ligt, moet iemand zorgen voor het onderhoud, beheer en activering. Wij beschikken daarvoor niet over de mankrachten en dat is ook niet onze opzet. We willen geen veldjes leveren die straks ergens verwaarloosd worden.”

4. Heeft de financiële crisis invloed op het werk van een ‘goede doelen stichting’ als de Johan Cruyff Foundation?
“We hebben het vorig jaar wel gemerkt. Vooral onze eigen fondswerving liep terug. Bedrijven en organisaties hielden de hand op de knip. Ook de donaties slonken en die zijn voor ons een belangrijke bron van inkomsten. Maar gelukkig hebben we een vaste groep partners die ons is blijven ondersteunen. De financiële crisis zorgt er voor dat je creatief moet blijven. De tijden dat je als foundation je hand kon ophouden om geld te ontvangen, liggen ver achter ons. Als stichting moet je daarom beseffen wat je voor meerwaarde voor een bedrijf kan zijn. Wie kan wat voor wie betekenen en waar liggen kansen? Maatwerk is het sleutelwoord. De Cruyff Foundation kent zijn sterke kanten. Zo hebben we een groot bereik: we zijn terug te vinden in ongeveer honderd wijken in Nederland en bereiken op die manier ontzettend veel jongeren. Ook het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen nemen wij zeer serieus. Gelukkig hebben we in 2009 al een basis gelegd voor enkele mooie samenwerkingsverbanden met potentiële partners. Daarom ben ik er dan ook zeker van dat 2010 een succes wordt.”

5. Stichting Meer dan Voetbal, de Dirk Kuyt Foundation, Right to Play, Stichting Spieren voor Spieren… De foundations schieten als paddenstoelen de lucht in. Is er in Nederland een concurrentieslag aan de gang tussen goede doelen en foundations op sportgebied?
“In de laatste jaren zijn er inderdaad ontzettend veel goede doelen en stichtingen op sportgebied bijgekomen. Ik kan er zo tien opnoemen waar de Cruyff Foundation een raakvlak mee heeft. Maar een concurrentieslag zou ik het niet willen noemen. Al deze stichtingen zijn immers goed bedoeld en we proberen elkaar niet te verdrijven. Druk is het wel. We vissen vaak ook met zijn allen in dezelfde vijver, we kloppen bij dezelfde bedrijven en organisaties aan voor een sponsorship. Maar sommige van deze goede doelen of stichtingen werken ook wel eens samen. Ook wij doen dat regelmatig. Zo ligt er op een aantal plaatsen naast een Cruyff Court een Richard Krajicek Foundation Playground. Maar ook met de Esther Vergeer Foundation, Stichting de Nees van Johan Neeskens en Stichting Meer dan Voetbal werken we samen. Goede doelen hoeven elkaar lang niet altijd in de weg zitten.”