5 vragen aan Bert Bouwer, directeur van NLcoach en parttime handbalcoach

2. Hoe staan jullie de coaches bij die bij jullie aankloppen voor hulp?
“NLcoach heeft in feite een doorverwijsfunctie. We krijgen de hulpvraag binnen en verwijzen afhankelijk van de inhoud van de vraag vervolgens door naar Mazars - een financieel adviesbureau – of naar Delissen Janssens & Delissen – een advocatenbureau. Deze bureaus geven twee consults gratis. In de praktijk is dat wel genoeg. Overigens wordt er in de praktijk niet heel veel gebruik gemaakt van deze service.”

3. Worden coaches in andere landen ook zo goed verzorgd?
“Ik denk dat wij vóór lopen in vergelijking met andere landen. In andere landen wordt coachen minder als een echt vak gezien. Trainers en coaches worden bijvoorbeeld vaak op één hoop gegooid. Wij maken wel dat onderscheid. We geven coaches echt de mogelijkheden om zich te ontwikkelen. Denk bijvoorbeeld aan de opleiding TopCoach5, zoals de naam al suggereert bedoeld voor topcoaches. Het programma van deze opleiding wordt verzorgd door de Hogeschool van Amsterdam en de Hanzehogeschool Groningen en is helemaal gericht op de topsportpraktijk. Het is niet zomaar een cursus of zo. De studiebelasting bedraagt ongeveer 1,25 jaar. Voor iedere deelnemer is de indeling en de verdeling van die belasting anders, afhankelijk van het Persoonlijk Ontwikkelings Programma dat voor iedereen afzonderlijk wordt opgesteld. En dan hebben we óók nog de opleiding tot Mastercoach, verzorgd door NOC*NSF en speciaal bedoeld voor bondscoaches. Die opleiding heb ik zelf ook gevolgd toen ik bondscoach was van de dameshandballers. Het mooie is dat we met zijn allen erkennen dat zelfs coaches die op heel hoog niveau actief zijn zich nog verder kunnen ontwikkelen. Ik denk dat we daarmee in Nederland tamelijk uniek zijn.”

4. Je bent ook als bondscoach in dienst van de Japanse handbalbond. Hoe combineer je dat met je werk voor NLcoach?
“Ik heb met de Japanse handbalbond een overeenkomst voor honderd dagen per jaar. Die honderd dagen worden verdeeld over een paar keer per jaar twee à drie weken full time. Bijvoorbeeld als er een groot toernooi is. Voor NLcoach werk ik formeel drie dagen in de week. In de praktijk komt dat neer op fulltime en soms – als ik voor de Japanse bond werk – helemaal niet.”

5. Is honderd dagen per jaar werken als handbalcoach genoeg om je honger naar handbal te stillen?
“Dat is een gewetensvraag. Eh…ja, op het moment wel. Kijk, die honger naar handbal wordt niet opgewekt in Nederland, om dezelfde termen te gebruiken. Ik ben verslaafd geraakt aan functioneren op een hoog niveau, zeker nadat ik in Denemarken heb gewerkt, en dat hoge niveau kan Nederland mij niet bieden. Het Oranjeplan dat ik bedacht had - Meiden met een Missie – functioneert niet meer. De topmeiden zijn uitgewaaierd over clubs in toplanden als Duitsland en Denemarken. We hebben in Nederland nu wel de Handbalacademie op Papendal, maar dat werkt heel anders. Het gaat in dat geval om talenten van 16 tot 19 jaar die van maandag tot en met donderdag centraal trainen, maar in het weekend naar huis gaan om voor de eigen club competitie te spelen. Dat kan in de toekomst vruchten afwerpen, maar ik werk het liefste met de top. Hoewel, ik geef momenteel ook nog training aan meiden op het Talent Centrum in Raalte. Ook dat zijn talenten, maar dan uit de regio Zwolle/Flevoland, die buiten hun club extra training krijgen. Ik denk dat zo’n talentcentrum als in Raalte veel navolging zal krijgen en ook nog meer functies zal gaan krijgen. In de toekomst zullen veel aanstaande topsporters op één plek wonen, trainen én onderwijs krijgen.”