Van je familie moet je het niet hebben

Frank van Kolfschooten heeft een biografie geschreven over sportbestuurder Karel Lotsy. Voetballer Dirk Lotsy was zijn achterneef, maar kon Karel wel schieten.
 
Dirk Lotsy werd geboren op 3 juli 1882 en voetbalde bij DFC uit Dordrecht. Hij kwam tien keer uit voor het Nederlands Elftal, waaronder in de eerste officiële interland. Lotsy is dus één van de elf Nederlandse oerinternationals.

In 1912 mocht hij met Oranje naar Stockholm naar de Olympische Spelen. Na een nederlaag tegen Denemarken was zijn ploeg uitgeschakeld voor de finale. ‘Wij verloren van Denemarken,’ treurde Lotsy, ‘onze ploeg was tegen het forsche Deensche spel te licht, toch hadden wij in dien tijd ook wel een elftal met sterkere kerels in het veld kunnen brengen en zou het resultaat, als de elftalcommissie daarmede rekening had gehouden, zeker anders geweest zijn.’

De bronzen plak werd met de grootst mogelijke overtuiging gewonnen in een interland tegen Finland. Sterker: er werden die dag twee records gebroken. Ten eerste werd met 9-0 gewonnen, wat tot vandaag een recordzege van het Nederlands Elftal is. Verder scoorde Jan Vos vijf keer in die pot, en ook dat is nog nooit verbeterd door een Nederlands international.

En zo bezat de familie Lotsy sinds die wedstrijd drie Olympische medailles, want broers Geert en Paul hadden op de Spelen van 1900 in Parijs al zilver gewonnen bij het roeien. En dan was er dus nog een sportieve achterneef, maar daarvan wilde Dirk niets weten.

De klagende schrijver
Lotsy wilde trouwens van meer dingen niets weten, leren we uit zijn vele voetbalcolumns. In 1930 verscheen een verzameling van deze artikelen in het boek Oude voetbalgedachten. Hij klaagde hierin onder meer over de jeugd van begin jaren twintig, die zou zijn verloederd door de Eerste Wereldoorlog. De jongeren dachten te zelfstandig en waren laks en energieloos. Bovenal waren ze zedeloos: ‘Tegenwoordig wordt de clubavond of clubbijeenkomst louter als feest bedoeld, waarbij het aantal dames even groot is als dat der jongens en heeren, dansen is den hoofdzaak.’

In zijn jonge jaren, dus rond de eeuwwisseling, ging dat allemaal toch veel beter in de sportkantines: ‘De speltheorie werd besproken, er werd gedamd en gepingpongd, piano gespeeld en soms voorgedragen. Dames hadden geen toegang.’

En dan zat ook Karel hem verschrikkelijk dwars. Hierover schreef hij in 1959 een persoonlijke brief aan zijn achterneef van maar liefst negen kantjes lang. Van Kolfschooten heeft deze klaagzang teruggevonden.

Zo lezen we dat Dirk boos was, omdat Karel een oorkonde had gekregen van de KNVB vanwege zijn voorzitterschap van deze bond. Volkomen belachelijk, aldus Dirk: ‘Bij de uitreiking van het metaal heb je met stokkende stem gezegd dat je niet begreep waaraan je dit verdiend had, dit was de waarheid, het zij je tot troost dat niemand der aanwezigen dit begrepen heeft. Onthoud goed, geen van de lintjes van jou hebben waarde.’

Helaas voor Dirk werd Karel meteen erna benoemd tot voorzitter van de Nederlandse Sport Federatie: ‘Ik had zo gehoopt nu je toch eenmaal bij de bond weg was dat er wat rust zou komen over de naam Lotsy.’

Zes jaar later zou Dirk eindelijk rust vinden, want op 27 maart 1965 stierf deze oerinternational.

Kijk voor meer historische voetbalberichten op Sportgeschiedenis.nl:
- De val van volksheld Karel Lotsy
- Vergeten sporthelden: Dirk Lotsy
- De Nederlandse haka