“De sportwereld wordt nog te veel geregeerd door Goliaths”

1. Waarom heb je destijds besloten in de sportwereld te gaan werken, hoe ben je erin terecht gekomen?
“Voordat ik in de sportwereld ging werken, werkte ik bij de KLM. Daar was ik een radartje in een heel grote machine en dat gaf mij op een gegeven moment geen voldoening meer. Omdat ik ben opgegroeid op een sportvereniging, heb ik direct gereageerd toen SV Kampong op zoek was naar een verenigingsmanager. Ik wist niet precies wat het inhield. Vooral het feit dat de club wilde starten met kinderopvang, sprak mij zeer aan. Destijds was dat vernieuwend en dat leek mij wel wat.”

2. Waarom heb je besloten om de sportwereld te verlaten?
“De sportwereld kwam ik binnen via SV Kampong en verliet ik via mijn eigen bedrijf Sportinnovatie. Dat was succesvol, wat natuurlijk heel mooi was. Toen mijn man in die tijd ook zijn eigen bedrijf opstartte en succesvol was, ging dit ten koste van onze thuissituatie. We waren allebei alleen maar aan het werk. Ik heb nog even geprobeerd parttime te werken, maar daar was ik niet goed in. Het is bij mij alles of niets. Toen besloot ik te stoppen. Radicaal stoppen. Best wel een hele stap hoor, en ook jammer. Ik heb altijd met zo veel plezier en passie in de sport gewerkt, zo veel mooie opdrachten gehad en ervaringen opgedaan. Die beslissing ging dus niet over één nacht ijs.” 

3. Ben je totaal ander werk gaan doen of zijn er in essentie niet zo veel verschillen?
“Eerst heb ik mijzelf getrakteerd op een paar maanden sabbatical. Dat was heerlijk. Daarna heb ik in het bedrijf van mijn man enkele projecten opgepakt. Dat is een bedrijf dat financieel en fiscale dienstverlening aan gemeenten bood. Een heel andere tak van sport dus. Het was vooral heel prettig dat onze thuissituatie weer stabiel werd en ik mijn man heb kunnen helpen bij de opstart van zijn bedrijf. Langzaam werd voor mij wel steeds duidelijker wat mijn volgende stap zou woerden. Een carrièreswitch vanuit mijn hart.”

“Toen ik van dichtbij meemaakte hoe je wél en hoe je níet begeleid wilt worden na het verlies van een dierbare, besloot ik dat ik uitvaartbegeleidster wilde worden. Zo’n intense week vraagt om iemand die rust brengt, overzicht houdt, ruimte geeft, kennis van zaken heeft en meeleeft. Iemand die echt naar je luistert en ervoor zorgt dat een afscheid troostrijk is. Dat is wat ik nabestaanden te bieden heb en daarom ben ik ruim een jaar geleden gestart met de opleiding uitvaartbegeleider aan de Après la Vie Academie. In de afgelopen maanden heb ik Eerbetoon Uitvaartbegeleiding opgezet. Samen met nabestaanden op weg naar een afscheid als eerbetoon aan het leven dat is geleefd, dat is waar ik voor sta.”

4. Waarin verschilt meer in het algemeen werken in de sportwereld van werken in je huidige omgeving?
“Het werk nu kan niet méér verschillen van mijn werk destijds in de sport. Sport is blij en gaat vooral over leven. Sport en de dood komen misschien een beetje samen op evenementen als Alpe d’HuZes, of bij uitvaarten van sporticonen als Johan Cruijff. Nu werk ik met de dood. Hoe gek het ook klinkt, een uitvaart die klopt, kan ook heel mooi zijn en energie geven. Het blijft verdrietig - het gemis wordt er niet minder om - maar het is wel troostrijk als een uitvaart past bij de overledene en de nabestaanden. Nu werk ik zo direct met mensen en kom ik op zo’n ruw moment binnen in hun leven. Dat maakt dit werk heel puur. Er wordt niets meer hooggehouden. Dat vind ik er zo mooi aan.”

5. Zie je ook overeenkomsten tussen je huidige werkomgeving en die van de sportwereld?
“Sport verbindt, en het klinkt misschien gek, maar een mooie uitvaart kan ook zo’n effect hebben. Mensen houden elkaar vast, voelen zich met elkaar verbonden in hun verdriet. In het groot zie je dat bijvoorbeeld bij de herdenking van Johan Cruijff in de Arena. Dat effect kan ook in het klein: bij een uitvaart van mensen zoals jij en ik. Als de woorden, beelden en de locatie kloppen bij de overledene, dan voel ik die onderlinge verbinding ook ontstaan.”

 “Nu ik erover nadenk, zijn uitvaarten net kleine evenementen. Onder hoge tijdsdruk moet er een evenement bedacht, uitgewerkt en gerealiseerd worden. Dat heb ik in de sport ook vaak genoeg meegemaakt.”

6. Als je met de kennis en ervaring van nu terugkijkt naar toen, wat zou je dan anders gedaan hebben toen je nog in de sport werkte?
“Ik zou niets anders hebben gedaan. Van Kampong, via NOC*NSF tot en met Sportinnovatie heb ik volop genoten en alles gegeven wat ik in mij had.”

7. Aan wie met wie je gewerkt hebt in de sportwereld denk je met veel genoegen terug en waarom?
“Er is een aantal mensen heel belangrijk geweest voor mij:

• Stef van Breugel, destijds als voorzitter van de stichting Kinderopvang Kampong. Na drie maanden Kampong dacht ik: ‘dit valt niet te managen’. Hij liet mij zien hoe het wel kon; 
• Willem Cornelis, als erevoorzitter van Kampong. Een man van weinig maar heel wijze woorden; 
• natuurlijk ook Johan Wakkie, altijd in voor inspiratie en vernieuwing; 
• René Lammers, collega bij NOC*NSF, is voor mij heel belangrijk geweest in de overstap naar Sportinnovatie. Mijn eerste businessplan kwam er vooral dankzij hem; 
• Marie-Louise Lemmen, met haar energie en daadkracht was zij destijds mijn inspirerende manager bij NOC*NSF; 
• Cees Klaassen bij de KVLO, was opdrachtgever van één van mijn meest boeiende opdrachten. En zo zijn er nog wel meer, ik denk echt met veel plezier terug aan mijn sporttijd.”

8. Wat kan de sportwereld volgens jou leren van de wereld waarin je nu werkt?
“De uitvaartwereld is sinds enkele jaren sterk aan het veranderen. Niet zoals het hoort, maar zoals het past of voelt, staat centraal. Nabestaanden bepalen steeds meer zelf hoe zij invulling geven aan het afscheid. Echt luisteren naar de klant is van belang. Niet vast blijven zitten in vaste structuren. Kleine spelers die flexibeler en transparanter zijn in hun kostenstructuur en dienstverlening, maken nu het verschil. David tegen Goliath? De sportwereld wordt nog te veel geregeerd door Goliaths.”

“Inspelen op de veranderende behoeften van klanten, ofwel leden, is in de sportwereld natuurlijk ook een centraal thema. Het niet vastgeroest raken in oude patronen, structuren of zienswijzen is naar mijn mening de uitdaging waar beide branches voor staan.”

9. Denk je ooit nog eens terug te keren in de sportwereld?
“De sportwereld is nog steeds heel dichtbij voor mij, maar dan meer in de consumerende zin van het woord. Sport neemt in ons gezin een belangrijke rol in en daar geniet ik van. En ik zeg nooit 'nooit', omdat we nu eenmaal echt niet weten hoe het pad voor ons loopt, maar ik geloof niet dat ik nog terugkeer. Ik zit hier op mijn plek.”