Skip Navigation LinksHome-Nieuws-Open Podium-Item

Gemiste kans NOC*NSF om de Nederlandse sport mondiaal te positioneren 12 november 2013

door: Jan Fransoo

Op 25 juli jl. had ik het voorrecht om in een stadion gevuld met ruim 50.000 dolenthousiaste Colombianen de openingsceremonie van de World Games mee te maken. De World Games - door het IOC erkend als de Spelen voor sporten en disciplines die nog niet op het olympisch programma staan - bestaan sinds 1981 en omvatten sporten als rugby, ritmische gymnastiek, squash, karate en korfbal. Rugby was er voor de laatste keer aanwezig, omdat deze sport in 2016 de 'promotie' zal maken naar de Olympische Spelen. Eerder gebeurde dit bijvoorbeeld met sporten als badminton en taekwondo. De World Games worden elke vier jaar georganiseerd door de International World Games Association, onder bescherming van het International Olympisch Comité.

De Colombiaanse stad Cali - sporthoofdstad van Latijns-Amerika, in het verleden gaststad van de Panamerikaanse Spelen en onlangs nog van de FIFA World Cup U20 - had zich er helemaal voor klaargemaakt. Toenmalig IOC President Jacques Rogge opende persoonlijk de Spelen en werd daarbij vergezeld door een groot deel van zijn bestuur, waaronder (toenmalig Vicepresident en inmiddels President) Thomas Bach. Delegaties uit ruim honderd landen, vele onder leiding van hun Nationaal Olympisch Comité, marcheerden het stadion binnen.

Zo niet de Nederlandse delegatie. De Nederlandse atleten liepen zeker enthousiast het stadion binnen, maar allemaal in hun eigen kloffie. Rogge en Bach begrepen er niets van. België en Duitsland hadden hun delegaties prima op orde. Het Duitslandhuis was elke avond gevuld met atleten, begeleiding, familie, en fans; zo ook het Italiëhuis, het Frankrijkhuis, en nog vele andere. Er was niet eens iemand namens NOC*NSF aanwezig bij de openingsceremonie. Triest, met weinig respect voor de atleten, voor het gastland, en voor het IOC. Immers, Jacques Rogge had NOC*NSF schriftelijk opgeroepen om haar delegatie naar Cali te steunen.

NOC*NSF heeft - met steun van haar leden - gekozen voor een beleid waar slechts een beperkt aantal topsportprogramma’s worden gesteund, teneinde zich volledig op de top10-ambitie te kunnen concentreren. Het is een beleid waar je het wel of niet mee eens kunt zijn, maar het is in elk geval een keuze: een beperkt aantal sporten wordt ruim ondersteund, de meeste andere sporten helemaal niet. De korfballers - ook in Cali - behoren tot de sporten die financieel ondersteund worden in het kader van de top10-ambitie, en hun reis naar Cali werd dus als onderdeel van hun programma vergoed.

Op basis van diezelfde ambitie worden de jiu-jitsukas, skeeleraars en een kleine honderd andere atleten niet ondersteund. Op basis van het beleid een heldere keuze. Mij is echter niet duidelijk waarom dit 1-op-1 wordt vertaald naar de gevolgtrekking dat er dan geen NOC*NSF-afvaardiging en profilering kan zijn. Een beperkte ondersteuning van NOC*NSF zou kunnen bestaan uit het ter beschikking stellen van kleding voor de volledige Nederlandse delegatie en het faciliteren van de atleten door een klein team-de-mission (delegatieleiding en medische ondersteuning). De atleten die geen deel uitmaken van een door NOC*NSF erkend topsportprogramma kunnen dan nog steeds niet op ondersteuning van hun reiskosten rekenen vanuit NOC*NSF, maar dit beperkte budget kan op een eenvoudige wijze bijdragen aan het zichtbaar maken dat het wel degelijk om een Nederlands team gaat.

Met een dergelijke internationale profilering zou NOC*NSF dus met een relatief klein budget kunnen bijdragen aan de positionering van de Nederlandse sport. Rogge en Bach zouden dan minder verbaasd zijn geweest; de honderden miljoenen televisiekijkers evenmin. Met een beetje creativiteit had de medische begeleiding en officials van de korfballers kunnen worden gevraagd om een deel van die rol op zich te nemen voor het gehele team, namens NOC*NSF. Op een dergelijke creativiteit en welwillendheid kon echter niet worden gerekend.

Wat helemaal triest was: de communicatie-afdeling van NOC*NSF berichtte zelfs niet wanneer atleten van haar bonden medailles behaalden. Een tweet of een berichtje op de website had er toch wel vanaf gekund toen squashter Natalie Grinham zilver behaalde? Nederland behaalde in Cali dertien medailles.

Nee, het lijkt erop dat NOC*NSF een weloverwogen keuze voor een top10-programma doorvertaalt naar een volslagen willekeurige keuze om atleten van haar bonden te negeren en daarmee de reputatie van de Nederlandse sport bij belangrijke bestuurders en televisiekijkers in 120 landen in de waagschaal stelt. Creatieve oplossingen voor weinig geld zoals de hierboven genoemde lijken me mogelijk. Ik denk graag mee.

Klik hier voor de reactie van Gerard Dielessen op deze column

Jan Fransoo (1965) is sinds 2003 voorzitter van de International Korfball Federation. Eerder was hij daar was secretaris-generaal (1997-2003). Ook was hij council member (2001-2005) en voorzitter (2005-2013) van de Association of IOC Recognised International Sports Federations alsmede council member (2007-2011) en vicevoorzitter (2011-2013) van SportAccord. In het dagelijks leven is Fransoo sinds 2003 hoogleraar Technische Bedrijfskunde aan de School of Industrial Engineering van de Technische Universiteit Eindhoven.

« terug

Reacties: 1

-
19-11-2013
Beste Jan, Een uit het hart gegrepen artikel. NOC*NSF moet haar "policy" snel wijzigen anders gaan vele niet olympische sporten naar "de vaantjes" Addie Ophelders President European Tenpin Bowling Federation

Reactie toevoegen

Naam*
E-mailadres*
Reactie*
Stuur mij een e-mail als er een nieuwe reactie wordt geplaatst