Verbinding

Verbinding: een prachtig woord waar sport zich graag mee inlaat. Sport pretendeert vele verbindingen tot stand te brengen. Sport is zonder aanzien des persoons, sport verbindt culturen, sport kan onderwijs en clubs verbinden, sport is de oplossing voor de opkomende volksziekte overgewicht, kortom sport kan alles, zegt de sport. En toch staan op de lijst van invloedrijke Nederlanders nauwelijks sportbestuurders. Dat is heel erg raar als je het bovenstaande voor waar aanneemt. Want juist nu heeft onze samenleving meer behoefte aan verbinding, meer dan ooit tevoren.

Wie afgelopen zomer het geluk had de Olympische Spelen te mogen bezoeken zal de verbindingskracht van sport gezien hebben. Steeds als ik getuige mag zijn van de Spelen - het was voor mij de vijfde maal - ben ik geobsedeerd door wat zich daar voor mijn ogen afspeelt. Niet eens zozeer door de sportieve hoogtepunten, maar vooral door de sfeer in en om zo’n olympisch park. Waar mensen uit alle werelddelen alle bestaande tegenstellingen lijken te vergeten en waarlijk als een grote familie met elkaar dit festijn beleven. Mensen afkomstig uit landen die elkaar normaal gesproken het licht in de ogen niet gunnen, gaan arm in arm op de foto, mensen eten, drinken en dansen met elkaar, mensen ontmoeten mensen zonder vooringenomen standpunten. Ja, sport verbroedert, sport verbindt, meer dan wat dan ook!

Maar als de droom na twee weken wordt doorgeprikt en we enige maanden verder zijn, worden we ook weer geconfronteerd met die hele ander kant van sport. In willekeurige volgorde noem ik een aantal voorbeelden.

Het wangedrag wekelijks op en rond velden met als triest dieptepunt de dood van de grensrechter. Het wielerdopingschandaal wat - wees 'gerust' - zich ook nog zal verspreiden over een groot aantal andere sporten. Het matchfixing verhaal waar eenieder van opschrikt, vooral degenen die altijd gedacht hebben dat sport andere waarden in zich herbergt dan de gewone maatschappij. Dit trieste rijtje zou ons net zo gemakkelijk tot de conclusie laten komen dat sport helemaal niet verbindt, sterker nog sport verwijdert!

Tel daar nog eens bij op dat ook een groot aantal sporten zich vooral laten beoefenen door mensen uit een bepaalde overeenkomende sociale klasse, en weg is alle hoop op verbinding en cohesie tot stand gebracht door de sport!

Kortom niet meer dan logisch dat er zo weinig sportbestuurders op het lijstje van vooraanstaande mensen staan, de aanleiding voor het schrijven van deze column.

Enorme calimero–gedachte overigens om droevig te zijn over het niet voorkomen op zo’n lijstje! Hoe daar wel te komen lijkt mij niet zo moeilijk. Als er maar één ding niet gebeurt: je teveel aan te passen aan het gedrag van invloedrijke mensen op die de lijst, in de hoop zo de verbinding te kunnen aangaan. Juist dat gebeurt teveel, en juist dat maakt sport tot een gewone ordinaire sector, niets anders dan andere.

Nee, de sport zal juist zichzelf hernieuwd dienen uit te vinden. De oer olympische waarden - de kernwaarden van sport - zullen weer veel centraler moeten komen te staan. De sport zal eerst de verbinding met zichzelf weer aan dienen te gaan, voor het zich naar buiten toe verbindt. Kortom deelnemen wordt weer belangrijker dan winnen!

Dus niet pretenderen te verbinden, maar écht gaan verbinden. Alle in de inleiding genoemde waarden herbergt de sport in zich. De kunst is om deze van papier naar werkelijkheid te krijgen. Er zijn al tal van prachtige initiatieven op dit gebied. Deze moeten alle ruimte krijgen en bovenal zal de sport een zeer groot zelfreinigend vermogen aan de dag moeten leggen, en veel rigoureuzer dan nu in alle geledingen - zeker ook de bestuurlijke - schoon schip moeten maken. Sport is vermarkt, sport is een belangrijke economische factor, sport is een beroepstak, sport is in handen gekomen van niet-sportliefhebbers.

Wat een romantisch, naïef verhaal hoor ik u denken. Natuurlijk weet ik ook dat de klok niet geheel terug te draaien is, natuurlijk weet ik dat sport zich niet als buitensector van de samenleving moet opstellen, natuurlijk weet ik dat het sportleven het gewone leven zelf is. Maar toch...

Als het sport lukt in al zijn geledingen de kernwaarden van sport weer in het centrum te stellen, sport in zichzelf het doel der activiteit te laten zijn, juist dan zal de oerkracht van de sport een aantal verbindingen als afgeleide tot stand gaan brengen. Verbinding niet als doel, maar als afgeleide waarde, vanuit het vertrouwen van de onmeetbare waarde en kracht van de sport zelf!

En als dat lukt dan komt Johan’s wens om sportbestuurders hoger op de maatschappelijke ladder te krijgen ook een stuk dichterbij, want velen van dat lijstje zullen zich dan met sport willen of moeten verbinden.

Kortom wij sporters moeten niet de verbinding met het lijstje zoeken, wij zijn zo krachtig dat het lijstje wel verbinding met ons zoekt!