28 maart 2023
Opinie
door: Joscha de Vries
Vaak beschrijf ik in mijn columns ontwikkelingen die zich breed in de sport voordoen. Deze keer deel ik mijn persoonlijke ideeën hoe ‘we’ het binnen één specifieke sport nog beter kunnen doen. Concreet hoop dat ik dat de KNGU zich laat inspireren om in het turnen voor de jongere jeugd in te zetten op positiviteit. Dat vraagt om een toelichting.
Mijn dochter van negen (‘bíjna tien zou ze me corrigeren’) zit op turnen. Ze turnt nu zo’n drie jaar. En ik ben daar, als liefhebber van sport, enorm enthousiast over. Ja, zelfs wel een beetje jaloers op. Had ik maar zo’n opleiding gehad ooit, als kind. Toen ze begon, vond ik het trouwens nog best spannend. Het was voor mij echt een nieuwe sport en als meisje van net zeven, begon ze gelijk met één keer per week een training van drie uur.
Drie uur?!? Ik had daar geen beeld bij. Hoe hou je die kinderen enthousiast en wat doe je dan al die tijd met die kleintjes? Die vragen, in combinatie met de verhalen over sommige turnverenigingen, maakte dat ik de meeste trainingen bleef kijken. Om daar vervolgens heel erg enthousiast van te worden. Want: wat een goede, leuke en afwisselende trainingen! Alle spieren kwamen aan bod, telkens andere oefeningen, voortdurend bijna alle kinderen in beweging, niet alleen in de oefeningen, maar ook omdat ze aangemoedigd werden alle spullen zelf klaar te leggen en ook weer op te ruimen.
De regels waren duidelijk (waar wél en waar niet te lopen) en tussen de oefeningen door zag ik overal in de zaal (niet alleen bij mijn dochter en haar groepje) meiden enthousiast achteloze radslagen maken, aan bruggen hangen en andere oefeningen doen. Ik zag veel plezier in de hal en daarnaast een enorm goede basisopbouw voor een leven lang goede motoriek en training van de core stabiliteit. Ik schreef al, ik was en ik ben heel enthousiast.
Daarnaast zag ik een motiverend ritueel, waarbij kinderen in de zaal op een gong mogen slaan, als een oefening de eerste keer lukt. En in reactie daarop applaudisseert iedereen in de zaal. Mijn sporthart ging open voor de turnsport. Wat een prachtige basis voor alle andere sporten!
Haar eerste turnwedstrijd...
Een paar weken geleden had mijn dochter haar eerste turnwedstrijd. Ze heeft nog niet eerder een turnwedstrijd gehad als gevolg van corona. Dus, eindelijk, het was zo ver. Zij had er super veel zin in, met enige spanning, en wij ook. Leuk! Alhoewel we in aanloop naar de wedstrijd al wel steeds meer meekregen van hoe het zou gaan. En dat klonk mij dan veel minder leuk in mijn oren. Want in de verhalen kwam vooral voorbij ‘waar ze allemaal aftrek voor zou kunnen krijgen’ en ‘wat allemaal niet mag of juist moet’.
Eerlijkheidshalve: mijn dochter vond de wedstrijd leuk. Ze was niet trots op haar resultaat en heeft dat ook nergens gedeeld. Maar de dag was leuk en ze heeft ook alweer zin in de volgende wedstrijd. Haar gevoel bij die wedstrijd is niet de aanleiding voor deze blog. Het is mijn eigen gevoel en het gemis van het enthousiasme en de trots die er bij haar had kunnen zijn.
Genadeloze straffen
Vanuit mijn werk in de sport was ik eigenlijk helemaal niet positief. Ik begrijp ineens beter waarom zo veel kinderen ook al vroeg weer stoppen met turnen. Wedstrijd-turnen is niet leuk. Het gaat niet over groeien, proberen, (bijna) lukken, leren en complimenten krijgen. Je wint als je de minste aftrek krijgt. Niet als je het mééste punten hebt verzameld. Als je iets moeilijks probeert en het gaat mis, dan word je genadeloos afgestraft.
Er wordt geen onderscheid gemaakt of het nu je eerste wedstrijd ooit is, of dat je een ervaren turner bent. Bovendien blijkt dat een kind dat een relatief makkelijke oefening netjes turnt, meer scoort dan een kind dat een moeilijkere oefening probeert en die niet helemaal lukt. En nu heb ik het er nog niet eens over dat in elk geval mijn dochter en ik geen flauw idee hadden waarom ze de punten (en blijkbaar ook de aftrek) kreeg die op het bord verscheen. Geen enkele les zat hierin, want we hadden geen idee. Kinderen noch ouders die nieuw zijn in deze sport begrijpen iets van de puntentelling.
Misschien wel juist door mijn onbevangen blik zag ik zo veel dingen die heel gemakkelijk beter zouden kunnen. Dingen die het zo eenvoudig leuker zouden maken, die kinderen zouden stimuleren lef te tonen en net iets meer te proberen, die kinderen zouden stimuleren zichzelf te zijn.
Want waarom zou je niet:
Dat zou toch heel veel leuker zijn? Dat zou toch leiden tot trots: ‘kijk eens wat ik allemaal kan?’
Intrinsieke motivatie en feedback
Toevallig las ik vanmorgen een artikel van Johannes Visser over ‘Hoe cijfers en prestatiedruk leren in de weg zitten’. Met een mooie uitleg maakt Johannes duidelijk dat kinderen het meest gemotiveerd worden door feedback. Door een toelichting op wat goed ging en wat beter kan. En, niet onbelangrijk: hij benoemt ‘ intrinsieke motivatie groeit als mensen zich autonoom, competent en verbonden voelen’. Wat doet het met de autonomie van deze kinderen als er zulke strakke regels zijn hoe ze er uit moeten zien? Als ze niet eens aan hun haar mogen zitten, want - zoveel hebben we inmiddels wel begrepen - dan krijg je aftrek? Voel je je competent als je meer dan duizend punten aftrek krijgt?
Ik denk dat we nóg veel meer kinderen aan het turnen kunnen krijgen én houden als we gaan kiezen voor moderne manieren om verschil te meten; als we alternatieven gaan ontwikkelen om bij wedstrijden misschien wel verschillende soorten winnaars te bepalen. Als we feedback geven wat goed ging én wat beter kan. Als we waarderen dat nieuwe dingen geprobeerd worden en als kinderen zichzelf mogen zijn in de turnhal. Kijkend naar mijn dochter en de meiden die gelijk met haar gestart zijn, waarvan er al ‘verdacht veel ook weer gestopt zijn’, denk ik dat dit haar plezier én trots én prestaties ten goede zou komen. Uitgedaagd worden, waardering krijgen als je iets durft, overal kunnen laten zien wat je allemaal al goed hebt gedaan? Mijn dochter zou er helemaal voor gaan!
Groeimindset
Voor volwassenen (en oudere jeugd) kunnen strenge en strikte wedstrijdregels prima zijn. En soms zelfs nodig om daadwerkelijk min of meer eerlijk te kunnen bepalen wie uiteindelijk het beste is. Bij kinderen lijkt het mij dat – ook in wedstrijdverband – spelplezier, leren en beter worden, durven fouten te maken, experimenteren bovenaan moeten staan. Stimuleren van de growth mindset dus!
En voor de zekerheid: ja, dat plezier bestaat voor veel kinderen juist ook in ‘winnen’. Ik weet dat maar al te goed. Mijn dochter wil ALLES winnen wat ze doet. Maar als ik beter kijk en luister wat zij verstaat onder ‘winnen’, dan gaat het veel meer over haarzelf, dan over anderen. Haar definitie van ‘winst’ is uiteindelijk een heel andere dan die van mij. En we zouden de bijbehorende verwachtingen veel meer kunnen aansluiten bij de definitie en motivatie van kinderen.
Joscha de Vries is directeur-bestuurder bij SportUtrecht. Eerder was zij werkzaam als organisatieadviseur en verandermanager vanuit haar eigen bureaus Hiemstra & De Vries en later Assist4Sport. Vanuit die bureaus werkte zij aan opgaven in de publieke sector in het algemeen en vanuit Assist4Sport in de sport in het bijzonder. In nevenfuncties was en is zij al langer actief als bestuurder in de sport.
Deel dit bericht:
0 reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Voeg je reactie toe
Wij sturen jou één keer per twee weken een e-mail met de belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.
