Sport, bruggen en beren

door: Michael Breel

Shirtjes, de tassen, de wedstrijdkleding, het bord langs de lijn, het doek in de hal, naam op het shirt, de club van honderd, etc. Wie kent ze niet, allemaal te sponsoren. Hebben we niet een aannemer in het tweede zitten? Is de papa van Jochem niet die succesvolle zakenman? De moeder van Anja werkt toch bij die international? Dit soort commentaren moeten sportbestuurders wel herkennen als het onderwerp sponsoring weer eens tijdens de bestuursvergadering ter sprake komt.

Laten we duidelijk zijn; Nederland heeft geen sportminnende overheid die inziet wat sport allemaal kan betekenen inzake gezondheid, sociale vaardigheden, integratie en nog tal van andere positieve (bij)zaken die hieraan worden toegeschreven. Punt! Het is dus zaak dat wij onze eigen bonen doppen.

Er zijn kansen. Alleen vereist het weleens anders denken, anders benaderen. Natuurlijk zijn de supporters van groot belang en zal een sportclub alles doen om haar supporters een mooi ‘product’ te bieden. Vaak betekent dat voor de bestuurders dat het vlaggenschip op een zo hoog mogelijk niveau moet acteren. Hier valt nog een hoop te winnen. Als we nu eens bedenken dat mensen voor meer dan een wedstrijdje komen en dat we ze een avondje uit gaan bieden? We gaan ze ‘entertainen'.

Er zijn nog meer kansen. Bedenk dat je als sportclub een geweldige rol kan betekenen op het maatschappelijke vlak. Met wat voor instanties en ondernemingen krijg je dan te maken? Wat voor opportunities kunnen hieruit ontstaan?

Nog een kanskaart; ondernemers. Maar nu niet voor dat eeuwige shirtje etc. maar bijvoorbeeld gebaseerd op een op te richten businessclub waar hij/zij in is geïnteresseerd vanwege het netwerk?

Graag wil ik ook de aandacht vestigen op de bruggen tussen sport en cultuur. Terecht stimuleert de overheid samenwerking tussen deze twee grootheden. Het is mooi te zien dat hoe onwennig dit soms is voor alle partijen. Maar het kan! Wat heeft een topsportorganisatie zoals Zorg en Zekerheid Leiden Basketball met cultuur te maken? En wat zouden ze voor samenwerking met een museum kunnen hebben?

Beren. Het kost weinig moeite allemaal beren op onze weg zien, maar als je in (goed) gesprek komt met dit soort partijen en open minded en enthousiast ‘bruggen’-denkend in gesprek gaat, worden die bruggen gevonden. Dat avondje uit bijvoorbeeld, hoe vul je dat in? Entertainment misschien? Hoe en wat? Neem van mij aan dat er partijen zijn die podium zoeken. Artiesten/acts die het nog niet gemaakt hebben? Of gewoon rasartiesten die willen optreden voor publiek? Of worden het die jeugdige streetdancers of die prijswinnende act van de turnclub? Of … En als wij dat podium bieden en daarmee ons produkt upgraden?

Ook mooi. Een museum met een speciale expositie over de Islam levert een mooie reportage op omdat het team, waaronder enkele Islamieten, daar rondgeleid wordt waarmee beide partijen veel publiciteit genereren. Een ander museum ziet kansen om, na enkele verkennende gesprekken, samen met jouw club op een creatieve wijze naamsbekendheid te genereren.

In het kader van bruggen slaan worden er bij onze club veel gesprekken gevoerd met heel verschillende partijen. Niet alles wordt (direct) een succes. Maar wij hopen over enkele maanden bijvoorbeeld een wedstrijd te spelen op een wel heel speciale locatie. Nog nooit in Nederland - en misschien ver daarbuiten - vertoond. Gegarandeerd over en weer heel veel publiciteit en een kans om er financieel goed uit te komen.

Ik denk dat we als sportbestuurders nog veel kansen laten liggen. En dat biedt dus heel veel perspectief. Er liggen mooie tijden voor ons! Bruggen in plaats van Beren.

Michael Breel is bestuurslid communicatie bij Zorg en Zekerheid Leiden Basketball. In het dagelijks leven is hij werkzaam bij Akron communicatie & vormgeving. Voor meer informatie: michael.breel@akron.nl.