Olympische droom

door: Eva Gerritse

We zitten midden in een niet-Olympische periode. De voor Nederland zo succesvolle Winterspelen in Sotsji zijn alweer weggezakt in het geheugen en het duurt nog achttien maanden voor de Olympische sporters in Rio in actie komen. Mijn laatste bezoek aan het olympisch dorp (in Londen) is inmiddels ook al ruim twee jaar geleden en ik ben bang dat het er voorlopig niet van zal komen. De komende edities van het olympisch spektakel vinden immers plaats in verre (en vreemde) oorden.

Een nieuw olympisch toernooi in (West-)Europa lijkt erg ver weg. In 2018 is het Zuid-Koreaanse Pyeongchang de volgende gastheer. Het IOC koos de stad vooral omdat maar liefst 92% van de lokale bevolking voorstander is van het organiseren van de Spelen in hun stad, tegenover 60% in München en 51% in Annecy, de concurrerende steden in de strijd om de Winterspelen van 2018. Dat verschil in aantal medestanders lijkt mij toch op z’n minst deels te verklaren door cultuurverschillen. Desalniettemin besloot het IOC om de Europese steden niet de voorkeur te geven.

Voor 2022 moet de definitieve keuze voor de Winterspelen nog gemaakt worden, maar potentiële gastlanden gooien bij bosjes de handdoek in de ring. Waren er een jaar geleden nog zes kandidaat-steden, inmiddels gaat de keuze alleen nog tussen Almati (dat ligt in het zuidoostelijke puntje van Kazachstan) en de Chinese hoofdstad Peking.  Ook in Nederland werd het plan om de Spelen van 2028 naar Amsterdam te halen tijdens de laatste kabinetsformatie van tafel geveegd omdat het ‘een disproportioneel avontuur en risico' zou zijn.

De financiële risico’s die kleven aan de organisatie van het mooiste sportevenement ter wereld schrikken Europese steden af. De vijftig miljard die Sotsji uitgaf, deed de beeldvorming ook al geen goed. Met als gevolg dat wij ten minste de komende acht jaar (achtereenvolgens Rio, Pyeonchang, Tokio, Almati/Peking) op onmogelijke tijden voor de televisie zitten om onze favoriete sporters in actie te zien op het olympisch podium.

Dat vooruitzicht is ook de Duitse IOC-voorzitter Thomas Bach een doorn in het oog en dus presenteerde hij deze week een lijst met veertig aanbevelingen die die Olympische Spelen onder meer aantrekkelijker moeten maken voor kandidaat-steden. Hij heeft voor zijn olympische droom nog wel de steun van de 105 IOC-leden nodig. Over twee weken komen zij in Monaco bij elkaar om te stemmen over de veertig aanbevelingen van hun voorzitter. De komende dagen moeten ze zich als een gek inlezen in alle plannen van Bach. Om de IOC-bobo’s een handje te helpen heb ik hieronder alvast de vijf plannen uitgelicht waar ze zeker hun duim voor omhoog moeten steken.

Uitnodiging om mee te doen (aanbeveling 1)
Bach’s eerste aanbeveling is misschien wel de belangrijkste. Het idee is om de kandidaatstelling te veranderen in een uitnodiging. Waar kandidaat-steden voorheen geacht werden om een bid in te dienen dat tegemoet komt aan de eisen van het IOS, worden ze nu uitgenodigd om een plan te presenteren voor mooie Spelen die passen bij hun land. De kandidaten zijn daarmee bevrijd van het strenge keurslijf van het IOC en kunnen zo een hoop kosten besparen. Dat gaat het draagvlak voor de organisatie in Europese steden ongetwijfeld ten goede komen.

Nieuwe sporten (aanbeveling 10)
Met de huidige IOC-regels gaan er jaren overheen voordat een nieuwe sport aan het olympische programma kan worden toegevoegd. Het programma is daardoor weinig flexibel en dat is met name een nadeel voor sporten die een snelle groei in populariteit doormaken. Bach stelt nu voor dat het organiserend comité een suggestie mag doen voor het (eenmalig) toevoegen van één of meer nieuwe events voor de Spelen in hun land. Dat betekent bijvoorbeeld dat Tokio in 2020 kan gaan proberen om het daar zo populaire honkbal en softbal weer op de agenda te krijgen.

Een flexibeler Olympisch programma biedt veel mogelijkheden. Door (lokaal) populaire sporten toe te voegen aan het programma kan het IOC een nieuwe fanbase aanboren, krijgen sponsoren nieuwe activatiemogelijkheden en kan er meer worden verdiend aan tv-rechten.

Vrouwen (aanbeveling 11)
Toegegeven, ik kijk zelf vooral graag naar mannensport, maar voor vrouwelijke topsporters is er in de agendapunten van Thomas Bach goed nieuws. Hij wil dat het IOC actief gaat werken aan de participatie van vrouwen in de sport en gaat zorgen voor een gelijke verdeling van het aantal mannelijke en vrouwelijke deelnemers. Ook wil hij gemixte teamsporten een kans geven in het olympische programma (eindelijk de lang verwachte gemengde triatlon!). Het zou zo maar eens kunnen zorgen voor een toenemende interesse van vrouwen in de olympische sport.

Eén grote Olympische community (aanbeveling 23)
In het hele plan klinkt door dat Thomas Bach de olympische fans sterker en structureler aan zich wil binden. Daarvoor heeft hij onder andere Olympic TV bedacht, maar wil hij ook een online community creëren om de beleving van het algemeen publiek te verbeteren. De aanbeveling gaat niet veel verder dan 'iets' met online, social media en engagement, maar het idee is goed. Met name in de niet-olympische jaren is nog veel te winnen wat engagement betreft. Een sterke olympische community (ook in de tussenjaren) maakt de Spelen aantrekkelijker voor gaststeden en sponsoren.

Lokale activatie van de sponsoring (aanbeveling 35)
De Olympische Spelen hebben tien hoofdsponsors (Olympic Partners). Het zijn de Coca Cola’s en McDonald’s-en van deze wereld, die hun sponsoring vooral activeren middels grote wereldwijde campagnes. Thomas Bach wil ervoor zorgen dat de grote partners veel meer gaan samenwerken met de nationale olympische comités en stimuleren dat ze hun sponsorship ook lokaal gaan activeren. De gaststad kan dit plan in haar voordeel gebruiken. Goede sponsoractivaties (betaald door een rijke hoofdsponsor) zijn immers in staat om de fans meer bij te sport te betrekken.

Het is duidelijk dat Bach’s olympische droom een hoop mooie plannen bevat. De vraag is wat er van terecht komt (en hoe lang dat allemaal gaat duren), maar we mogen voorzichtig weer dromen van een Olympische Spelen dichterbij huis.

Het centrum van Rotterdam krijgt volgend jaar een heus watersportstadion met perfecte golven waar je kunt surfen, raften en kanoën. In mijn olympische droom wint daar in 2028 een landgenoot het allereerste olympische wakeboard goud.

Eva Gerritse werkt als senior projectmanager Sport & Media bij marktonderzoeksbureau Blauw Research en is adjunct-hoofdredacteur bij Sport Amerika. Ze heeft een voorliefde voor sportmarketing, fan engagement en sportstatistieken. Twitter: @evagerritse