8 april 2008
Opinie
Ik beperk me bij mijn uitleg tot de provincie Groningen. De provincie Groningen telt 25 gemeentes. De gemeente Groningen telt 180 duizend inwoners. Er zijn vier gemeentes met een inwoneraantal tussen 20 duizend en 35 duizend. De rest van de gemeentes zit onder de 20 duizend inwoners en tien gemeentes tellen ongeveer 10 duizend inwoners. Gemiddeld kleine gemeentes dus. Gemeentes onder de 20 duizend inwoners hebben een beperkte ambtelijke organisatie. Voor sportbeleid is er in deze gemeentes zelden sprake van een volledige aanstelling. Een organisatie als Huis voor de Sport Groningen vervult voor deze gemeentes vaak een beleidsondersteunende en/of een regisserende en uitvoerende taak.
Naar deze kleinere gemeentes is de rijksoverheid in staat om op dit moment vanuit vier verschillende departementen of beleidsclusters subsidiestromen aan te bieden. Vanuit VWS via de directie sport BOS-gelden, vanuit VWS en OCW via de alliantie school en sport per 2009 de combifuncties, vanuit VWS via NOC*NSF proeftuinen vernieuwing sportaanbod en vanuit VWS via de VGN en de NISB de NASB-gelden. Op zich zijn het allemaal prima initiatieven. Maar alle subsidies zijn zogenaamde startsubsidies welke op termijn moeten leiden tot een structurele inbedding van de projectaanpak. Al deze rijkssubsidies vragen of per direct of op termijn een cofinanciering door de gemeentes zelf. Al deze subsidies samen maken dat gemeentes niet meer weten wat ze er mee moeten en dus haken ze af.
Op zich zijn alle subsidies razend interessant voor de kleine Groninger gemeentes. Het gros van deze gemeentes heeft een (te) lage SES (sociaal-economische status), presenteren slechte gezondheidscijfers, hebben een hoge werkeloosheid , kennen veel sociaal isolement en hebben in veel gevallen geen vakleerkrachten sport binnen het onderwijs. Wat jammer nu dat de meeste van deze gemeentes geen geld hebben voor nieuw beleid en geen menskracht hebben om deze reële kansen in te bedden in structureel sportbeleid of WMO-beleid. Wat jammer dat centraal nog steeds wordt beslist hoe het lokaal moet. Wat jammer dat een organisatie als Huis voor de Sport Groningen, organisaties die bij uitstek kennis hebben van de lokale sportinfrastructuur en het lokale (sport)beleid, niet op voorhand worden betrokken bij de wijze waarop dit soort belangrijke subsidiestromen inhoud krijgen en worden weggezet. Wat zou het een stuk functioneler zijn wanneer er vooraf over potentiële geldstromen en (on)mogelijke cofinanciering overleg zou zijn.
In ieder geval zou de inzet van Huis voor de Sport Groningen in deze leiden tot een beter en meer integraal sportbeleid voor Groninger gemeentes dan wat de rijksoverheid nu aan onduidelijkheid creëert. Wellicht zouden veel stimuleringsgelden een stuk beter op de juiste plek terechtkomen wanneer de rijksoverheid en de VNG de provinciale advies- en ondersteuningsorganisaties (sportraden) wat serieuzer nemen.
Tjaart Kloosterboer is directeur van het Huis voor de Sport Groningen. Eerder was hij directeur aan het Friesland College, coördinator aan het CIOS Heerenveen, adviseur van de Finse schaatsbonden en conditietrainer en trainer/coach van heren- en dameskernploegen van de KNSB. Hij begon zijn werkende carrière als docent bij het CIOS Heerenveen met als specialismen: trainingsleer, sportdidactiek, ijssport/langebaan schaatsen. Op die gebieden publiceerde Kloosterboer ook enkele (hand)boeken. Voor reacties: Tj.kloosterboer@huisvoordesportgroningen.nl
Deel dit bericht:
0 reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Voeg je reactie toe
Wij sturen jou één keer per twee weken een e-mail met de belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.
