Korfbal, een wereldsport

Tijdens het afgelopen EK Korfbal stond tien dagen lang heel korfballend Nederland op zijn kop. Maar hoe gaat korfbal nu verder? De Nederlandse internationals draaien immers al een volledig topsportprogramma, ze spelen al in een topcompetitie, ze hebben al de A-status van het NOC*NSF. Kunnen zij nog beter? Hoe meten we dat? Wie gaat het vergroten van de tegenstand verzorgen?

Jaren van voorbereiding kwamen tezamen in tien dagen Europese topsport in ons eigen land. Een sport waarin we ook nog eens uitblinken, maar het ging lang zo gemakkelijk niet meer. Korfbal, de sport die alles in zich heeft waar we in Nederland, maar ook ver daarbuiten, allemaal zo krampachtig naar streven:
- integratie;
- evenveel dames en heren in één team op gelijkwaardige basis;
- normen en waarden die in het korfbal aantoonbaar aanwezig zijn;
- volledig geschikt als breedte-, school- en bedrijfssport én,
- topsport in optima forma.

Dat had Nico Broekhuysen in 1903 toch maar slim bedacht met zijn spelletje.

100.000 korfballers in Nederland, daarnaast zeker één miljoen mensen in Nederland die ooit gekorfbald hebben en de sport nog steeds een warm hart toedragen. Toch zijn er nog veel meer korfballers, namelijk buiten Nederland. 57 landen zijn inmiddels aan het korfballen geslagen. Landen als de Verenigde Staten en Australië, Zuid-Afrika en India. Ook het Chinese Taipei (Taiwan) dat derde staat op de wereldranglijst en waar volgend jaar op het WK toch echt wat van verwacht mag worden. China, waar het betreffende WK gehouden wordt, is het land waar inmiddels op zo’n negentig universiteiten en scholen korfbalprogramma’s gedraaid worden ‘op last’ van de Chinese overheid.

Diezelfde topsport stond tien dagen centraal in Nederland. Een toptoernooi met zestien landen die zich ook nog hebben moeten kwalificeren voor dit toernooi. In de speelsteden Leeuwarden, Almelo, Tilburg en Den Haag vond de eerste ronde plaats, daarna verhuisde iedereen naar Rotterdam voor de tweede ronde en de finales.

Pure reclame voor Nederland, pure reclame voor topsport én pure reclame voor korfbal! Wie in de verschillende speelsteden is geweest heeft kunnen genieten van internationale verbondenheid. Wie voor de tussenrondes en tijdens de kwart- en halve finales in het Rotterdamse Topsportcentrum is geweest heeft de toegankelijkheid van korfbal ervaren. Wie de hele dag aanwezig is geweest in het Rotterdamse Ahoy’ tijdens de finaledag heeft vier ongelooflijk spannende finales gezien van hoog niveau. Wie de live-uitzending bij Studio Sport heeft gezien kan niet anders dan enthousiast zijn geworden.

Als zelfs René van der Gijp liever korfbal kijkt dan voetbal, als Peter Heerschop volledig door het lint gaat van enthousiasme, als burgemeester Aboutaleb helemaal gelukkig de prijzen uitreikt, als België bijna Nederland verslaat, als #ekkorfbal het nummer drie ‘trending topic’ op Twitter is tijdens de finaledag, als Nederland echte korfbalhelden heeft… Dan kun je zeggen dat je groot bent geworden.

Hoe gaat korfbal nu verder? De Nederlandse internationals draaien immers al een volledig topsportprogramma, ze spelen al in een topcompetitie, ze hebben al de A-status van het NOC*NSF. Kunnen zij nog beter? Hoe meten we dat? Wie gaat het vergroten van de tegenstand verzorgen?

Hoe gaat korfbal verder in het buitenland? De grote verrassing dit toernooi was Duitsland dat heel wat hoger aangeslagen landen als Rusland, Catalonië en Portugal achter zich liet en maar nipt verloor van Tsjechië in de kleine finale. Krijgt korfbal het voor elkaar om bijvoorbeeld het dichtbij gelegen Duitse korfbal dermate te ondersteunen dat er een bredere basis gelegd wordt? Gaan grote (sport)landen als Australië, Rusland en de VS zich ook verder ontwikkelen onder leiding van Nederland en België? Hoe gaan Nederland en België in samenwerking met het IKF een stevig fundament leggen in de verschillende (Europese) landen met respect voor de lokale structuren en culturen?

Alleen ontwikkelen op topniveau is op korte termijn leuk, maar op de lange termijn biedt dit te weinig houvast. Er zijn genoeg voorbeelden van landen, in verschillende takken van sport, waar een nationaal team volledig ondersteund werd terwijl na een groot toernooi dat betreffende land weer tot sportontwikkelingsland werd omdat men teveel gokte op ‘imagebuilding’ van topsport.

De breedte- én topsport korfbal zullen hand-in-hand de wereld in moeten trekken. Met de sterke waarden die in korfbal ‘gevangen’ zitten voorop.

Misschien is het tijd voor een internationaal ontwikkelingsorgaan tussen (en met steun van) het IKF en het KNKV. Een orgaan dat een x-aantal projecten waar dan ook ter wereld gaat ondersteunen. Steun niet in de zin van geld opsturen of eenmalig een trainings- of scheidsrechterscursus. Steun niet in de zin van het adviseren van een lokale bond over wat men zou moeten doen. De taken op korfbaltechnisch gebied en op bestuurlijk niveau richting overheden is in prima handen bij het KNKV en de IKF.

Het gaat hier over het managen én coördineren van structurele ondersteuning in overleg met lokale korfballers, korfbaltrainers, bestuurders enerzijds en KNKV/IKF en geschikte korfballers anderzijds. Dit om de korfbalbasis in het land te verstevigen en van daaruit ook de topsport korfbal te bevorderen. Elk jaar een korfbaltrainer voor een jaar naar Australië sturen of elke maand een trainer naar de korfbalregio New York om gericht te werken aan kwaliteit en kwantiteit. Dichter bij huis moet het niet te moeilijk zijn een ‘korfbalacademie’ opzetten nabij het drielandenpunt van drie Top-10 landen om zo samenwerking en versterking te bevorderen.

Dit internationale ontwikkelingsorgaan hoeft geen uitgebreide organisatie te hebben. Immers deze organisatie gaat de samenwerking tussen uitgebreide organisaties faciliteren en allerlei ‘zwevende’ contactgegevens centraliseren. Deze organisatie, met een goede uitvoerend manager, zal een grote stap vooruit betekenen in de groei van korfbal wereldwijd alsmede een grote stap naar de Olympische droom van vele korfballers.