Innovatie in de sport is een must!

Londen 2012. Aan het einde van een prachtig evenement staan alle sporters op een groot podium. Geen onderscheid tussen een eerste, tweede of derde plek. Het IOC heeft zelfs platina medailles laten maken voor iedereen. Ook staan er vrijwilligers en toeschouwers op het ereschavot. Het nieuwe credo van de olympische beweging is 'aanwezig zijn is belangrijker dan winnen’.

Ruud Stokvis houdt een betoog (zie hier) waarmee hij innovatie in de sport feitelijk in de kiem wil smoren. In eerste instantie doet hij dat door innovatie heel eng te definiëren. Is dat nodig? Volgens mij niet. Innovatie is juist een proces waar we niet alle vindingen tegen een meetlat aan moeten leggen. Veel belangrijker is de intentie van betrokken partijen om vooruitgang te boeken door hun nek uit te steken. En of het dan gaat om een innovatie of iets innovatiefs, wat maakt dat uit? Juist nu het landschap voor sportinnovatie vruchtbaar begint te worden, willen steeds meer bedrijven structureel een bijdrage leveren. En alleen de ideeën achter het Olympisch Plan 2028 kunnen voor ons land al veel betekenen. Een betoog waar in ieder geval twee grote vraagtekens bij gezet kunnen worden.

De eerste betreft de spiegeling aan het bedrijfsleven. De theorie van Schumpeter wordt goed neergezet. Maar daarna doet Stokvis een aanname die niet klopt. Innovaties leiden in het bedrijfsleven namelijk eigenlijk zelden tot een monopolie zoals hij beweert. Sterker nog: bij nieuwe vindingen is doorgaans sprake van een levenscyclus waarin innovators en early adapters hun nek uitsteken, maar al snel volgt de rest. Of weet Stokvis meer dan wij en is er maar één bedrijf dat alle DVD-spelers maakt? De theorie van monopolies op innovaties in het bedrijfsleven gebruikt hij om innovatie in de sport tegen een kritisch licht te houden. Maar open innovatie en open source ontwikkeling zijn nu juist de laatste tijd de nieuwe peilers van innovatie in het bedrijfsleven. En zo worden ook in de sport de vernieuwingen snel naar een breder publiek verspreid, al was het maar om economische motieven.

Dan het tweede argument van Stokvis. De gelijke voorwaarden waaronder sport volgens hem beoefend zou moeten worden. Bij de eerste Olympische Spelen was trainen verboden. Wellicht moeten we dat maar weer doorvoeren? Want trainingen geven de mogelijkheid om nieuwe methodieken (innovaties!) toe te passen. Laten we nog een stapje verder gaan. Luis Suarez en Lionel Messi moeten uit de selecties van Ajax en Barcelona worden gezet. Hun beide ouders hebben duidelijk op een innovatieve wijze het talent voor voetbal bij de voortplanting een plek weten te geven. Onzin dus. En de bal die in de huidige tijd bij voetbal wordt gebruikt, maakt het mogelijk dat spelers met minder kwaliteit toch beter een vrije trap kunnen nemen dan vroeger met die zware leren ballen.

Zo is ook de discussie over de zwempakken uit zijn verband getrokken. Ik ben het dan ook niet eens met ‘onze’ coach Jacco Verhaeren die stelt dat de echte talenten in het zwemmen minder prijzen winnen, omdat de bewuste zwempakken bijna als een motortje werken. De enige echte reden die kan worden aangevoerd om het gebruik van de pakken als oneerlijk te bestempelen, is dat het niet voor iedereen betaalbaar is. Dit komt slechts en alleen door het feit dat de zwemsport niet zo groot is als bijvoorbeeld het voetbal. De zwemsport moet zorgen dat vindingen in de top makkelijker voor de breedtesport beschikbaar komen. Geld speelt daarbij natuurlijk een grote rol.

Dan een tegenargument dat Stokvis volledig links laat liggen. De drang naar innovatie wordt volgens mij ingegeven door de wil om te winnen, om de beste te willen zijn. Zonder innovaties zouden we al decennia naar dezelfde rondetijden bij het schaatsen kijken. Stokvis pleit niet alleen voor een rem op de ontwikkeling van de sport in het algemeen, maar negeert dus ook de belangrijkste doelgroep van sport: de supporter.

Innovatie in de sport is een must en al helemaal niet oneerlijk.