Het Olympisch Plan 2028: ‘voordoen’ of ‘nalaten’?

Als trouwe enthousiaste volgers van de discussies over het Olympisch Plan 2028 valt het ons op dat het vooral gaat over de vraag of we de feitelijke organisatie van de Olympische Spelen in 2028 wel aan kunnen, of we wel voldoende invloed in het IOC hebben, welk continent tegen die tijd aan de beurt is, in welke stad ze gehouden moeten worden, en hoe we de legacy vorm en inhoud geven.

Allemaal interessante kwesties, dat zeker. Maar alleen de laatste is op dit moment echt relevant, maar dan niet de legacy van de Olympische Spelen na afloop ervan. Neen, het gaat veel meer om de vraag of we in staat zullen blijken die legacy vooraf te realiseren. Hoewel het taalkundig waarschijnlijk niet helemaal in de haak is (legacy betekent immers zoiets als erfenis, nalatenschap) is het zaak dat we de nalatenschap van de Olympische Spelen reeds vóór die Spelen weten te verzilveren! Laten we het voor het gemak ‘voordoenschap’ noemen. Waarbij ‘voor’ het tegenovergestelde is van ‘na’ en ‘doen’ het tegenovergestelde is van ‘laten’.

Gewapend met deze nieuwe betekenis van ‘voordoen’ is het nu zaak om de juiste dingen op het juiste moment te doen, dingen die op dit moment (najaar 2009) relevant zijn voor het OP 2028. De eerste keuze is dat het een nationale, Nederlandse ambitie is. De reactie van het kabinet op de plannen getuigen daar ook van. Dat is ook het niveau waarop naar onze mening de politieke keuzes gemaakt moeten worden. Op dat niveau ook hoort het proces aangestuurd en gefaciliteerd te worden dat moet leiden tot een Nederland op Olympisch niveau.

Dan de vraag: welke dingen moeten er dan op dit moment gedaan worden? Wat in elk geval nagelaten moet worden is nu de keuze voor de stad geforceerd maken. Welke stad uiteindelijk de eer krijgt onze nationale ambitie voor 2028 te mogen aanvoeren, is iets om over een jaar of tien (!) aan te gaan denken. De afmetingen van dit kleine, fijne land ergens ten noordwesten van Duitsland, zijn immers perfect om de Spelen in zijn geheel te herbergen, met de mogelijkheid dat er voor elk wat wils in zit. Dat we een stad moeten noemen, is vooral een zaak die door het IOC belangrijk lijkt te worden gevonden, maar zelfs dat betwijfelen wij.

Wat we nu wel moeten doen is als de sodemieter van Nederland een sportland maken. En daar zit nu nog een probleem, omdat het verband tussen ambities van het OP 2028 en de doelstelling om in 2016 een sportland te zijn steeds verder uiteen dreigen te raken. En dat terwijl deze dingen in het OP 2028 toch duidelijk aan elkaar gekoppeld zijn, in elkaars verlengde liggen.

Naar onze mening gaat het er om dat we – de huidige economische tegenwind in aanmerking nemend – gaan werken aan een sportland waarin bij wijze van spreken vanaf zeg 2022 voortdurend Olympische Spelen gehouden zouden kunnen worden. Omdat we er dan de hardware én de software hebben. Een land waar sport (en bewegen) vanzelf spreekt, waar kinderen op school elke dag tenminste een uur leren sport en bewegen, op alle niveaus en in alle typen onderwijs. Waar sporten en bewegen voor iedereen de norm is, en stilzitten bij wijze van spreken alleen in de rust van een wedstrijd is toegestaan. Waar buitenspelen en straatvoetballen de norm is, waar tafeltennis in de kantine of de aula de norm is, waar voldoende gelegenheid is om in goed geoutilleerde accommodaties je zelf te blijven verbeteren, te leren presteren, te winnen en te verliezen. Waar fietsers, wandelaars, skeeleraars en hardlopers in het verkeer altijd voorrang hebben, waar het verenigingsleven bloeit, waar kennis ontwikkeld wordt en waar sport voor innovatie en voor export wordt benut. Waar visie, ambitie en moed leidend zijn, waar creativiteit tot topprestaties leidt, kortom: waar voordoen belangrijker is dan nalaten!

Met deze opdracht wensen we Ivo Opstelten en zijn ploeg veel wijsheid toe. Dat gaat hem zeker lukken, en aan ons zal het niet liggen.

Ronald Kramer en Bernard Fransen