Herman Ram reageert op column Paul Ruijsenaars

De leugen en de waarheid

Op 8 september 2009 publiceerde SportArbeidsmarkt.nl een column van Paul Ruijsenaars over de rechtspositie van de betaalde topsporter. Hoewel dat natuurlijk een interessant onderwerp is, zou ik daar vanuit mijn functie niet op hoeven te reageren, ware het niet dat de heer Ruijsenaars aan het eind van zijn column weer eens enkele volstrekt onjuiste en onprofessionele dingen schrijft over mijn vak en mijn organisatie, die ik hier toch wel even moet rechtzetten.

De heer Ruijsenaars meldt na de woorden ‘Belangwekkend Nieuws!’ dat er sprake zou zijn van een soort deal tussen voetballersvakbond VVCS en de Dopingautoriteit. Een deal met als strekking dat voor voetballers een uitzonderingspositie zou zijn gecreëerd, waardoor zij geen Whereabouts-gegevens zouden hoeven aan te leveren, terwijl dat voor alle andere sporters wel zou gelden. Met daarbij dan natuurlijk ook de suggestie dat dit een stiekeme achterkamertjesafspraak zou zijn, waar niet openlijk over gesproken mag worden. Ruijsenaars’ bronnen zijn het augustusnummer van Voetbal International en zijn eigen dikke duim.

Ik ken de heer Ruijsenaars al een tijdje als een verklaard criticaster van het huidige antidopingbeleid, en ik waardeer hem in die rol. Maar langzamerhand leer ik hem ook kennen als iemand die liever een hitserig verhaal brengt dan de feiten, en dat is en blijft verwerpelijk. Maar zo’n verhaal scoort natuurlijk lekker en de heer Ruijsenaars prefereert smeuiigheid blijkbaar boven de waarheid, terwijl hij die waarheid wel degelijk kent of zou moeten kennen, al was het maar omdat ik een half jaar geleden al over de positie van voetballers heb geschreven onder de kop ‘Voetballers verdienen géén voorkeursbehandeling bij dopingbeleid’. Journalisten en zaakwaarnemers die hun professie serieus nemen, controleren over het algemeen gelukkig wel de feiten, wat de wereld al heel wat onzin bespaard heeft.

De feiten zijn als volgt.

De Whereabouts-verplichting wordt alleen opgelegd aan een beperkte groep topsporters binnen sporten die een relatief hoog dopingrisico kennen, een feit dat de heer Ruijsenaars natuurlijk negeert omdat het niet in zijn kraam van pas komt. Beoefenaars van weinig dopinggevoelige sporten als dammen, midgetgolf of frisbee zijn nooit geconfronteerd met deze verplichting, en de groep sporten waarvoor de verplichting geldt is afgelopen jaar verder verkleind. Daarvoor gebruiken we een rekenmodel waarin de twee belangrijkste variabelen zijn: het mondiale percentage positieve bevindingen per sport, en gegevens uit de Nederlandse dopingcontrolepraktijk over diezelfde sporten.

Op basis van dit model zijn er op dit moment beoefenaars van 21 sporten die de Whereabouts-verplichting kennen, omdat het dopingrisico in die sporten relatief hoog is. Voor geen enkel lid van de 38 andere topsportbonden geldt de Whereabouts-verplichting. Voetbal is simpelweg één van die 38 bonden, en precies zo heb ik het ook met de KNVB besproken. Niks geen bijzondere behandeling, en niks geen achterkamertjes (en ook toegegeven: dus buitengewoon saai).

Het rekenmodel wordt eenmaal per jaar gevoed met de meest actuele gegevens (of vaker als daar aanleiding voor is) en dat kan er toe leiden dat voor sporten met een stijgende dopingincidentie alsnog de Whereabouts-verplichting wordt ingevoerd, terwijl beoefenaars van sporten met dalende cijfers er juist van bevrijd worden. Ook voetbal kan dus geconfronteerd worden met de Whereabouts-verplichting als de feiten daar aanleiding toe geven.

En overigens: ook voetballers kunnen en zullen buiten wedstrijdverband gecontroleerd worden, net als beoefenaars van vele andere sporten.

Herman Ram is vanaf 1 mei 2006 directeur van de Stichting Anti-Doping Autoriteit Nederland. Daarvoor was hij ruim zes jaar directeur van de Nederlandse Ski Vereniging. Eerder was hij directeur van de badmintonbond (van 1994 tot 2000) en de schaakbond (van 1992 tot 1994).