Geef je fiets meer liefde

Alpe d'HuZes 2013 | Het verhaal van een deelnemer
Deze zomer wordt voor de achtste keer de Alpe d'HuZes georganiseerd: een evenement waarbij deelnemers een of meerdere keren achter elkaar de Alpe d'Huez met de fiets bedwingen met als doel om als tegenprestatie voor die enorme krachtsinspanning bewondering af te dwingen en dat in klinkende munt te laten vertalen. Alle aldus verkregen opbrengsten gaan naar het KWF Kankerbestrijding en worden gebruikt om onderzoek te doen naar de bestrijding van de ziekte. Meedoen aan de Alpe d'HuZes kan alleen of in teamverband. Sport Knowhow XL-redacteur Thomas van Zijl besloot tot het laatste en vormt samen met medewerkers van BNR een team. Op Sport Knowhow XL vertelt Thomas in drie afleveringen over dit grote avontuur. Vandaag aflevering 2: Geef je fiets meer liefde.

door: Thomas van Zijl

Mijn handen zitten onder het smeer terwijl ik deze column schrijf. Zojuist heb ik er drie kwartier over gedaan om met een nieuwe pomp de band van mijn achterwiel op de gewenste 8 bar te krijgen. Op de Alpe zou ik met zo’n tijd ongeveer halverwege zijn, schat ik in.

Ik houd inmiddels van fietsen maar het sleutelen is nog niet aan mij besteed. Enkele dagen geleden reed ik ’s ochtends vroeg naar een wielerzaak. Mijn remmen deden het nauwelijks tot niet meer, het schakelen ging gepaard met wel heel veel onheilspellend geratel. Een algehele onderhoudsbeurt leek me met de grote dag in aantocht geen kwaad te kunnen. De man achter de kassa dacht er net zo over, maar had pas na 5 juni tijd. Maar eh... 5 juni, is dat niet? Ik zei dat ik op die dag een berg moest beklimmen. Omdat ik gelukkig een hulpeloze indruk maakte, zette hij in een handomdraai mijn remmen recht en werden mijn grootste schakelproblemen verholpen. Ik kreeg bovendien een gratis advies mee: geef je fiets meer liefde.

Die liefde nam mijn fiets al een paar minuten later tot zich. Ik stalde hem op de redactie van BNR. Daar waren voldoende mensen die er bewonderend naar keken, afgewisseld door redacteuren die lieten zien dat het kritische journalisten zijn. Zelfs gasten voor de uitzending waren niet te beroerd er hun mening over te geven. De bel op mijn stuur bijvoorbeeld, een absolute doodzonde. Liever een botsing dan een bel. De bandenspanning, dat zag iedere leek, die was niet op orde en die triple verraadde wel heel duidelijk dat ik een beginner was.

Ik ben de eerste om toe te geven dat ik een beginner ben, maar wel een met een quasi-serieuze trainingsstage achter de rug. Met twee bevriende collega’s reisde ik vorige week af naar Normandië. Eerder beroemd vanwege cider en calvados dan bevreesd vanwege helse cols, maar allesbehalve plat. En meestal ook allesbehalve droog. Gelukkig viel het weer mee. Pas op de derde dag was regen niet meer te vermijden. Vrijwillig op de fiets stappen terwijl het giet blijft een vreemde gewaarwording. Koud, nat en fanatiek gingen we onze vaste heuvel meerdere keren te lijf. Bergaf daalde ik als Bradley Wiggins in de Giro. Doodsbenauwd. De collega die wel door de bochten snelde, constateerde dat ik kennelijk erg veel had om voor te leven.

Daar heeft ze gelijk in, want er is een groeiend aantal mensen dat mij financieel ondersteunt tijdens Alpe d’ Huzes. Ik zal ze tevreden moeten stellen en dus moeten presteren. Om daar zeker van te zijn, bezocht ik voor het eerst in een jaar of tien een fysiotherapeute. Ik vertelde haar dat ik na het fietsen soms last had van mijn knie. Er gaat al een tijdje geen gladde deur of muur voorbij zonder dat ik op internet gevonden oefeningen doe. Toch was ik er niet gerust op. Zo scheef als de toren van Pisa en stijf als een hark, luidde haar heldere conclusie. Ze vroeg me tenslotte nog wat ik zelf eigenlijk vond van mijn spierontwikkeling. Daar waren we het helaas snel over eens. Haar woorden hebben mijn leven ingrijpend veranderd. De laatste dagen wring ik mij minstens een half uur in allerlei bochten voordat ik ga slapen. Voor een stijve hark doe ik het niet slecht, maar er is nog geen ochtend geweest dat ik wakker werd als slangenmens.

Kilometers maken, de snackbar waar ik boven woon negeren, oefeningen doen. Mijn leven staat inmiddels behoorlijk in het teken van de Alpe die komen gaat. Merkwaardig genoeg lijkt het erop dat de organisatie juist in deze laatste weken de teugels een beetje laat vieren, maar hun boodschap is de afgelopen maanden duidelijk genoeg geweest: 'opgeven is geen optie'. Dat ben ik ook zeker niet van plan, maar ik moet nog wel mijn voorband oppompen. Daar kan ik maar beter alvast mee beginnen.

Klik hier voor aflevering 1 van deze driedelige serie: 'Spartelend op het fietspad'