De vraag van Remco Boer aan Peter Blangé

• De vraag van… Remco Boer, directeur van de KNGU
• Aan... Peter Blangé, oud-topvolleyer en nu directeur van Rotterdam Topsport

De vraag

Beste Peter, je bent een van de meest succesvolle volleyballers in Nederland aller tijden. Wie/wat waren jouw voornaamste inspiratiebronnen (en waarom)? En kan je daarnaast een paar beslissende momenten noemen in jouw persoonlijke ontwikkeling als volleyballer of erna, in het vervolg van je veelzijdige carrière?

Het antwoord

Beste Remco, bedankt voor je vraag en waardering. Het is best een klus om hier een kort antwoord op te geven, aangezien er diverse momenten zijn geweest die uiteindelijk beslissend waren in mijn carrière.

Allereerst de thuissituatie, waar sport met de paplepel werd ingegoten. Als jongste van een gezin met drie kinderen waren mijn volleyballende broer Fred en basketballende zus Anita mijn inspiratiebronnen. Met leeftijdsverschillen van tien en vijf jaar kwam ik als klein knulletje vaak in sporthallen waar zij speelden. Zij hebben het allebei geschopt tot het nationaal team en kreeg ik vaantjes, shirtjes en ballen van ze. Aangezien we zowat naast sporthal De Vliegermolen in Voorburg woonden, was ik iedere avond en elk weekeinde daar te vinden. De Vliegermolen was ook de thuishal van het in de jaren tachtig roemruchte volleybalteam Starlift Voorburg, Basketbalvereniging Voorburg en de handbalteams van Hellas en Hermes. Ik vond het geweldig en droomde ervan als kleine jongen daar ooit te spelen. Op 18-jarige leeftijd was het zover.

Olympische dromen
Een paar jaar later werd ik geselecteerd voor het Nederlands volleybalteam. De spelersgroep in sporthal Bankras en coach Arie Selinger gaven mij de volgende zet. Met olympische dromen voor ogen werkten we daar dagelijks met een getalenteerde groep gedreven spelers. Je werd als het ware meegezogen in de aanwezige collectieve ambitie en inspirerende context die daar gaandeweg ontstond. Kwalificatie voor de Olympische Spelen van 1988 in Seoul was een enorme stimulans.

Mijn keus om in 1990 naar Italië te verkassen, was een hele lastige stap. Ik verliet een hechte groep en het werd me niet in dank afgenomen. Aangezien ik het meest gemotiveerd werd door het wekelijks spelen van wedstrijden, kon ik het niet meer opbrengen om maandenlang alleen maar te trainen en clinics te draaien. Destijds werden spelers van het Nederlandse team buiten de nationale competitie gehouden en draaiden een eigen programma. Ook was kort ervoor Arie Selinger vertrokken naar Japan en was ik mijn drive aan het verliezen. Ondanks twee moeilijke jaren zonder nationaal team en veel 'gedoe' op de achtergrond, leerde ik in Italië op eigen benen staan, overleven in een prachtige maar harde sportcultuur en tevens dat het allerbelangrijkste van het zijn van topsporter is dat ik mijn zaken binnen de lijnen goed voor elkaar had. Het leverde acht fantastische jaren op met meerdere titels, met name de teams van Parma en Treviso waren een genot om voor te mogen spelen met topspelers om je heen en inspirerende coaches als Braziliaan Bebeto en de Italiaanse Danielle Bagnoli.

Absoluut hoogtepunt
Tegelijkertijd bracht Joop Alberda een nieuwe vibe binnen het Nederlands Volleybalteam na het zilver van Barcelona in 1992. Wat niemand voor mogelijk had gehouden, gebeurde en stonden we de vier jaar erna op ieder groot toernooi op het podium met het olympisch goud van Atlanta in 1996 als absoluut hoogtepunt. Inmiddels was ik verder doorontwikkeld als speler en steeds stabieler en volwassener geworden. Ook was er binnen het team veel meer begrip en acceptatie voor elkaars verschillen. Het spelen om de prijzen door het spel steeds verder te perfectioneren was mijn grote motivator.

Helaas werd mijn carrière ook gekenmerkt door tal van conflicten waardoor ik zelf twee keer uit het nationaal team ben gezet. Het waren geen leuke periodes maar wel ontzettend leerzaam. Ook die periodes hebben mij meer inzicht in mezelf en mijn belangrijkste drijfveren gegeven. Wellicht had het met de kennis van nu niet tot een breuk hoeven komen, maar ik sta nog steeds achter mijn toenmalige keuzes en standpunten. Het maken van keuzes gaf mij ook de benodigde inspiratie, ook al was het soms een verkeerde. Beter een verkeerde keus dan geen keus…

Bondscoach
Na mijn actieve carrière heb ik ruim acht jaar gecoacht op clubniveau en als bondscoach van de Lange Mannen. Opnieuw een enorm leerzame en leuke periode waarin ik mezelf nog beter leerde kennen inclusief al mijn tekortkomingen. Om privéredenen had ik geen trek in een buitenlandse coachcarrière en ben ik na mijn afscheid als bondscoach uiteindelijk werkzaam geweest in de sportwetenschap, bij verschillende sportbonden en ben ik nu als directeur bij Rotterdam Topsport actief.

Al met al zou ik er een boek over kunnen schrijven, aangezien er zich in al die jaren ontzettend veel heeft afgespeeld. Ondanks diverse verzoeken is dat boek er (nog) niet gekomen. De rode draad in mijn leven is topsport, waarin ik mijn drive goed kwijt kan. Het blijven streven naar het bereiken van doelstellingen en behalen van prestaties, het doorontwikkelen van concepten en iets blijvend creëren voor de sport, geven mij dagelijks de energie om actief te blijven in een inspirerende competitieve omgeving die topsport vereist. Mijn voornaamste inspiratiebron is, naast de personen in mijn leven, vooral het creëren van een inspirerende omgeving.

Volgende keer het antwoord op de vraag van Peter Blangé aan Maarten Hoffer:
Beste Maarten, je hebt lang gewerkt bij de KNVB en bent uiteindelijk op een moeilijk moment ingestapt als algemeen directeur bij de basketbalbond. Wat trok je in de functie? En als één van de weinige bonden slagen jullie erin het ledenaantal fors te laten groeien tegen de dalende landelijke trend in. Kan je uitleggen wat jullie anders doen om dit te bereiken?