De vraag van Mascha Hoogeland aan Frank Berteling

De vraag
Na vijf jaar directeurschap van de tafeltennisbond ben je overgestapt naar de basketbalbond waar je vanaf 1 februari a.s. waarschijnlijk ‘officieel’ de nieuwe directeur wordt. Wat waren de belangrijkste overwegingen voor je overstap? Waar kijk je met genoegen op terug (tafeltennis) en waar verheug je je nu het meeste op (basketbal)? En: welke kwaliteiten heeft een directeur nodig om een tak van sport die het moeilijk heeft (basketbal) op de rails te krijgen? Hoe denk je dit te gaan realiseren?

Het antwoord
Graag wil ik Mascha Hoogeland bedanken voor deze vragen. Ik zal ze afzonderlijk beantwoorden.

Wat waren de belangrijkste overwegingen voor je overstap?
De belangrijkste overweging voor de overstap is dat het mooi is als je het werk wat je leuk vindt en wat je inspireert, kan doen in je ‘eigen’ sport. De basketbalbond is geen onbekende voor mij, ik heb er eerder met veel plezier gewerkt en heb toen de kans gekregen om directeur bij de tafeltennisbond te worden. Als je dat een aantal jaren hebt mogen doen en je de kans wordt aangeboden om bij de basketbalbond de functie van directeur te vervullen, dan word ik daar erg enthousiast van en grijp ik die kans met beide handen aan.
 
Daarnaast heb ik ook de afgelopen jaren het basketball in Nederland en de bond gevolgd. De huidige moeilijke situatie is niet prettig, maar ik zie het als een uitdaging om basketball weer op de rails te krijgen, samen met bestuurders, medewerkers en vooral met alle vrijwilligers, verenigingen en betrokken in het land. Ik denk dat ik die rol kan vervullen en ik ben blij dat me de kans wordt gegeven om die rol te spelen.
 
Waar kijk je met genoegen op terug (tafeltennis)?
We hebben binnen het tafeltennis de afgelopen jaren een aantal mooie zaken gerealiseerd. Dat wil niet zeggen dat we bij de NTTB klaar zijn, dat zal bij een sportbond nooit het geval zijn. De uitdagingen liggen voor de komende periode vooral op ledenbehoud, aansluiting competitieaanbod op wensen van (potentiële) leden en de talentontwikkeling.

Waar ik trots op ben is dat we op het gebied van sport- en productontwikkeling nieuwe producten als Table Stars, aanbod voor gehandicapten en aanbod van ipong succesvol hebben ontwikkeld. We hebben ook door de organisatie van het WK Tafeltennis in 2011 in Rotterdam een mooie verbinding tussen topsport en breedtesport kunnen maken.

Verenigingsondersteuning wordt nu structureel opgepakt en aangeboden aan de verenigingen. Organisatorisch zijn er de afgelopen jaren binnen de NTTB grote stappen gezet: we hebben een traject van bestuurlijke vernieuwing doorlopen, waarmee de NTTB goed aansluit bij de Code Goed Sportbestuur.

De werkorganisatie (het bondsbureau) is samengegaan met de werkorganisaties van de Squash Bond en Schermbond. Hiermee zijn we als bureauorganisatie van een relatief wat kleinere sportbond minder kwetsbaar, kunnen we medewerkers meer perspectief bieden en kunnen we dingen doen wat als afzonderlijke bonden niet mogelijk is. Hierbij denk ik vooral aan de participatie in verschillende NOC*NSF-trajecten als de sportagenda, maar ook aan projecten als Sportimpuls, Nationale Sportweek, Sport & Bewegen in de Buurt, Opleidingen van trainers, Veilig Sportklimaat, etc.
 
Ik kijk ook met plezier terug op de verschillende topsportprestaties zoals de vier Europese Titels van onze damesploeg, de dames enkeltitels en Top-12 winsten van Li Jiao, de Europese Jeugdtitel van Britt Eerland en de wereldtitels en Paralympische medailles van Kelly van Zon, Tonny Heijnen, Gerben Last en Ronald Vijverberg. Ook het WK Tafeltennis in 2011 in Rotterdam was een groot, mooi en succesvol evenement waar ik met plezier op terugkijk. Vooral ook de hele breedtesportcampagne heeft met het WK als aanjager een forse impuls gekregen.
 
Tot slot kijk ik met plezier terug op de samenwerking met alle collega’s op het bondsbureau, met de bestuursleden en met de vele vrijwilligers. Toen ik startte was er tussen bepaalde groepen sprake van wantrouwen en ik ben er trots op dat we, met respect voor verschillen van inzicht en verschillende meningen, constructief met elkaar hebben gewerkt en werken.
 
Waar verheug je je nu het meeste op (basketball)?
Ik verheug me erop om het basketball weer gezond te krijgen, dat we als basketballbond een mooie rol spelen om partijen te verbinden, samenwerken met verenigingen, commerciële partijen, partners om het basketball op een hoger niveau te krijgen: zowel in de top als in de breedte. Ik kijk er naar uit om dat samen te doen met alle betrokken die gepassioneerd zijn van de sport en daar heel veel energie in steken.
 
We moeten ook niet doen alsof er nu niks goed is. De dames hebben een mooi programma bij het CTO in Amsterdam, jeugdselecties presteren goed op de EK’s, de rolstoeldames hebben een schitterende bronzen plak op de Paralympische Spelen veroverd. In de media was er veel aandacht voor de situatie van het herenteam. Door het wegvallen van topsportsubsidies van NOC*NSF, inclusief de VWS-gedeelten, voor het herenprogramma ontstond er een lastige situatie, zeker omdat in een financieel lastige positie zit. Ik ben ervan overtuigd dat door de krachten te bundelen tussen Eredivisieclubs, spelers en bond we er ook voor de heren een succes van kunnen gaan maken.
 
Er is de afgelopen periode veel ontwikkeld voor de jeugd onder 12 en jeugd boven 12 jaar: Peanut Basketball en Streetball. Dat zijn mooie producten en ik verheug me er ook op om dit succes verder te kunnen uitbouwen. Daarbij wil ik me ook hard maken om de band tussen verenigingen en bond sterker te maken: wij zijn er voor de verenigingen en we moeten duidelijk maken waarvoor verenigingen bij ons terecht kunnen en wat we voor ze kunnen en willen betekenen.
 
Welke kwaliteiten heeft een directeur nodig om een tak van sport die het moeilijk heeft (basketball) op de rails te krijgen? Hoe denk je dit te gaan realiseren?
Ik denk dat de één van de belangrijkste kwaliteiten is dat je verbindend moet kunnen zijn tussen allerlei partijen. We kunnen tegenstellingen opzoeken, dat is vaak niet zo ingewikkeld. Maar daarmee komen we niet verder, we komen wel verder als men ziet wat elkaar bindt. Dat geldt volgens mij voor de hele dwarsdoorsnede van basketballend Nederland. Partijen met elkaar verbinden, vertrouwen opbouwen, duidelijk zijn in wat wel maar ook in wat niet kan. Ik denk dat ik daar een goede rol in kan spelen.
 
Veel hangt samen met vertrouwen. Als iedereen die het basketball in Nederland een warm toedraagt, met respect voor elkaars meningen en positie, sámen basketball sterker wil maken, dan gaat het lukken. Ik kan het niet alleen realiseren, ik kan wel realiseren om dit uit te dragen en mensen bij elkaar te brengen.
 
Veel mensen vinden basketball een mooie sport en willen in deze sport succesvol zijn. Laten we dat gaan doen: succesvol zijn in top én breedte en trots zijn op basketball.