De vraag van… Huib van Olden, wethouder sociale zaken en sport in 's-Hertogenbosch
Aan… Gert-Jan Pruijn, voorzitter van de Koninklijke HFC en directeur van SCIANDRI sportmanagement
De vraagVeiligheid rondom de velden vind ik heel belangrijk. Wangedrag door ouders langs de lijnen kán gewoon niet meer, vind ik. Maar hoe organiseer je dat? Wie neemt daarin de lead? Hoe kunnen verenigingen mogelijk wangedrag van ouders meteen in de kiem smoren? Wat zijn jouw opvattingen daarover en ervaringen daarmee als voorzitter van de Koninklijke HFC?
Het antwoord
De Koninklijke HFC speelt in Haarlem Zuid al sinds 1899 op hetzelfde complex, aan de Spanjaardslaan. Een nette vereniging. Maar om nou te zeggen dat iedereen zich bij ons voorbeeldig gedraagt, dat zou toch wat te ver voeren. Ook aan de Spanjaardslaan horen wij bezoekers en ouders van jeugdleden en HFC'ers wel eens foeteren langs de lijn. Ik ben het van harte eens met wethouder Van Olden dat wangedrag langs de lijnen echt niet meer kan.
Natuurlijk vind ik dat wij als voetbalclub en de KNVB als onze belangenbehartiger een rol, zelfs een opdracht, hebben bij het adresseren van dit verschijnsel. In eerste instantie is dat het oproepen van leden en bezoekers om zich vol passie, en ook met respect, te gedragen op en rondom de voetbalvelden, in feite is dat preventief.
In tweede instantie is dat het aanspreken van mensen die toch eens over de schreef gaan, op hun (wan)gedrag. Dat kan op een heel ontspannen wijze, want onze ervaring is dat mensen die uit hun slof schieten, zich daar heel goed van bewust zijn en daar goed op aanspreekbaar zijn.
Het spreekt voor zich dat je incidenteel ook wel eens tegen nog serieuzere misstanden aanloopt. Hoe je daarmee omgaat, is eigenlijk heel situatief. Soms is dat corrigerend, soms observerend, soms met veel overtuigingskracht of met een duidelijke opdracht ('wegwezen'). Soms bel je mogelijk zelfs de politie en maak je melding van misstanden bij onze bond.
Nu heb ik het tot nu toe gehad over het voetbalveld. Ik vind absoluut dat wij daar als betrokkenen een rol hebben. Immers, het gebeurt op onze accommodaties en daarvoor zijn wij (mede) verantwoordelijk. Daar doen we dus wat aan. Naar mijn stellige overtuiging echter is het voetbalveld ook vaak de 'toevallige' locatie van het wangedrag. Wangedrag wordt namelijk niet door het voetbal veroorzaakt, maar door de sociaal-maatschappelijke situatie waarin wij in Nederland verkeren. We waren jaren geleden trots op onze tolerantie - ik eigenlijk nog steeds - maar ondertussen is de scheidslijn tussen tolerantie en wangedrag wel erg dun geworden. Onder het mom van tolerantie menen wij ons steeds meer te kunnen permitteren ten opzichte van anderen. En dat doen wij overal.
Wilders noemt Pechtold in de Tweede Kamer een miezerig mannetje, Kramer noemt Terpstra in de krant incompetent en hoeveel vingers steekt men tegen u op in het verkeer? De normen en waarden vervagen en het respect voor onze medemens maakt vaak plaats voor onze eigen egoïstische behoefte. Egoïsme, tolerantie en respect komen daardoor heel dicht tegen elkaar aan te liggen en het is de uitdaging voor onze maatschappij om ons allemaal de gevoeligheid aan te leren om elk van deze eigenschappen in verhouding tot elkaar te leren beheersen.
Voetbal is een grote sport, wordt op veel velden gespeeld, ligt onder een vergrootglas en dat betekent dat misstanden relatief vaak op voetbalvelden zichtbaar worden. Natuurlijk hebben we als bestuurders en clubs een verantwoordelijkheid en die pakken wij op bij HFC. Een mooi voorbeeld buiten onze vereniging is de Fair Play Coach, die actief is op sportpark Sloten in Amsterdam. De Fair Play Coach spreekt aanwezigen op het sportpark aan op ongewenst gedrag als dat niet door andere aanwezigen gebeurt. Een mooi initiatief van wethouder Mauer in Amsterdam-West. De voetballerij is er druk mee bezig, maar kan het niet alleen! Doet u ook mee?
Volgende keer de vraag van Gert-Jan Pruijn aan Henk Stouwdam, sportjournalist bij NRC Handelsblad:Waarom is de basishouding van vertegenwoordigers van media meestal wantrouwend? Ik begrijp wel dat dingen soms niet in de haak zijn, maar ik word vaak benaderd met vragen die die vooronderstelling in zich dragen. Is deze houding aangeleerd in de opleiding? Rechtvaardigt de praktijk dit? Of is dit de mores van het vak?
