De vraag van Henk Stouwdam aan Johan Kenkhuis

De vraag van… Henk Stouwdam, sportjournalist bij NRC Handelsblad
Aan… Johan Kenkhuis, voormalig topzwemmer en directeur communicatiebureau done&done

De vraag
Vind jij dat de Nederlandse ploeg in Sotsji op enigerlei wijze een statement moet maken tegen de antihomowet? Is het een idee om alle sporters in Sotsji op te roepen naast de nationale vlag die in het atletendorp altijd uit de ramen hangt een homovlag te hangen? Of heb jij een beter idee?

Het antwoord
De vraag is niet of de atleten van de Nederlandse ploeg een statement moeten maken, de vraag is of de atleten een statement willen maken.

In tegenstelling tot het gastland van de komende Olympische Winterspelen, kennen wij hier in Nederland een enorme mate van vrijheid. Vrijheid in wat we vinden, hoe we denken, wat we zeggen, waar we in geloven en van wie we houden. We hebben alle vrijheid om onze eigen keuzes in het leven te maken, een groot goed waar Nederland bekend om staat. Die vrijheid is niet vanzelf ontstaan. Daar hebben vorige generaties hard voor geknokt en het is aan de huidige en komende generaties de taak om deze vrijheden te bewaken, te bevechten en waar nodig te vergroten.

Het is dus ook een vrije keuze van de atleten om wel of niet een mening te hebben over de anti-homopropaganda wet in Rusland. Het is ook een vrije keuze om deze mening al dan niet publiekelijk te ventileren, een statement te maken, vlag uit te hangen of welke actie dan ook te ondernemen. Een keuze die we de komende maanden moeten respecteren, niet moeten bediscussiëren. Althans niet met de atleten.

Je moet deze vraag stellen aan het IOC. Dit is namelijk de partij die verantwoordelijk is voor de toewijzing van het land die de Olympische Spelen mag organiseren. Niet het NOC*NSF, laat staan de atleten. Zij hebben op geen enkele manier inspraak gehad in dit proces. Het interesseert ze eigenlijk ook niet eens waar de Spelen georganiseerd worden. Ze dromen van meedoen aan de Olympische Spelen. Punt. Ik vind het om die reden dan ook dat de discussie niet gevoerd zou moeten worden met de atleten, maar enkel en alleen met het IOC.

Het IOC is namelijk ook nog eens verantwoordelijk voor de bewaking en verspreiding van het olympische gedachtegoed, de ideologie van Pierre de Coubertin en de vrijheid waarmee de Olympische Spelen bezocht en gevierd moet worden. Voor elk geloof, nationaliteit of geaardheid. Zonder enige vorm van discriminatie. Stel aan het IOC dus de vraag welk statement zij gaat maken in Sotsji als het gaat om de beperkte rechten en vrijheden van homoseksuelen in Rusland (of uit de hele wereld die Sotsji bezoeken). Of welke vlag zij tijdens de openingsceremonie zullen hijsen terwijl de wereld toekijkt. In het licht van hun eigen olympische gedachte en ideologie.

Dit alles neemt overigens niet weg dat atleten natuurlijk een mening kunnen hebben over het onderwerp. En dat zij deze mening publiekelijk mogen, willen en ook gaan ventileren. Dat kiest elke atleet voor zichzelf. Dat is de vrijheid die we kennen in Nederland. Maar of ze diezelfde vrijheid in Rusland begrijpen, of zelfs accepteren, is en blijft voorlopig de vraag. Het land loopt ver op Nederland achter als het om gaat om vrijheid, laten we dat ook niet vergeten. Laten we vooral zelf het goede voorbeeld geven. Dat is mijn idee.

Volgende keer de vraag van Johan Kenkhuis aan Erik van Heijingen, voorzitter van de KNZB:
Olympische successen van sporters en teams zijn veelal een vliegwiel voor de groei en (commerciële) ontwikkeling van een sport en de betreffende bond. Sinds eind jaren negentig heeft de zwemsport vele olympische successen gekend. Maar de statistieken laten zien dat de sport zowel in de top als in de breedte steeds verder krimpt en versmalt. Wat is hiervan volgens jou de oorzaak?