De vraag van Erik de Winter aan Jan Driessen

De vraag

Het antwoord
Beste Erik,

Dank voor je heldere vraag en ik ben het volkomen met je eens dat er wat dat betreft in Nederland nog een lange weg te gaan is. En dan heb ik het niet alleen over het gedrag van sponsoren. Maar daarover later meer.

Sponsoring moet allereerst echt zijn
AEGON sponsort al ruim dertig jaar de schaatssport. Een unieke combinatie, zowel in tijd als intensiteit. En ook onze belangrijkste sponsordoelstelling is al dertig jaar ongewijzigd: ‘jonge sporters helpen hun droom te verwezenlijken’. AEGON helpt dus niet alleen de toppers van vandaag, maar begint daarmee al vele jaren eerder. Sven, Wouter, Ireen en Paulien schaatsten jaren geleden al hun eerste rondjes financieel ondersteund door AEGON.

AEGON gelooft niet in ‘platte’ sponsoring van een enkel bord of door sporters alleen even te gebruiken als bewegend reclame-object. Sponsoring moet echt en doorleeft zijn. Van de broedkamer tot de top en van de valide sporters tot en met de sportersmet een handicap. Daarnaast hebben we ons onlangs ook verbonden als sponsor aan de kinderhulporganisatie Right to Play van oud schaatskampioen Johan Olaf Koss. Want ook getraumatiseerde kinderen in (voormalige)oorlogsgebieden hebben recht op sport, waardoor er weer ordening en zingeving in hunleven komt.

1% faire share voor gehandicaptensport
Zo doen we dat bij het schaatsen en zo zullen we dat ook gaan doen als hoofdsponsor van Ajax. Sponsor van de jeugd, sponsor van de Toekomst. En daar hoort wat ons betreft hulp aan gehandicaptensporters vanzelfsprekend bij. Dat hoort geen vraag te zijn. Het hoort gewoon bij goed sponsorschap. Vandaar dat AEGON ook hard heeft meegewerkt aan de totstandkoming van de 1% fair share. Verantwoordelijke bedrijven zouden als vanzelfsprekend 1% van hun netto sponsorbijdrage moeten reserveren voor gehandicaptensport. En veel bedrijven doen daar nu gelukkig aan mee.

Puriteinse waardering van sponsoren
Je stelt terecht dat dit alles in de Verenigde Staten veel vanzelfsprekender is. Sterker, daar wordt die steun vanuit het bedrijfsleven ook breed gewaardeerd. Daar ontbreekt het in Nederland zeer aan. In de Verenigde Staten schrijven journalisten vol trots de namen van de ondersteunende bedrijven in hun artikelen. In Nederland komt dat slechts mondjesmaat op gang. Voor veel bedrijven is er dus weinig ‘winst’ te halen uit sponsoring van zaken die niet automatisch veel exposure krijgen. Dat kan heel makkelijk veranderen als de Nederlandse (sport)journalistiek (en hun hoofdredacteuren!) een andere houding zouden aannemen wat betreft naamsvermelding en waardering van sponsoren. Die puriteinse houding kost de gehandicaptensport - maar ook bijvoorbeeld de sponsoring van kunst en cultuur in Nederland - flink veel geld, daar ben ik echt van overtuigd. En dat moet dus snel veranderen!

Volgende keer de vraag van Jan Driessen aan Erica Terpstra, voorzitter NOC*NSF:
Lieve Erica,

Bedrijven als AEGON investeren steeds meer geld in de sport. Niet alleen om naamsbekendheid maar ook om jonge sporters te helpen hun droom te verwezenlijken. Maar dat kan alleen als er in Nederland door rijk, provincie en gemeenten ook voldoende wordt geïnvesteerd in sportfaciliteiten. Want als we over tien jaar nog Nederlandse wereld- of olympische kampioenen willen toejuichen, zullen we nu moeten investeren in faciliteiten van wereldklasse. Hoe gaan we de wat dit betreft veel te zuinige overheid zover krijgen?
 
Jan Driessen,
directeur communicatie AEGON