De vraag van André van Schaveren aan Karin van Bijsterveld

De vraag
Onder invloed van landelijke impulsen als Buurt-Onderwijs-Sport, Alliantie School & Sport, ‘Meedoen Allochtone Jeugd door Sport’ en recent de introductie van de combinatiefuncties is lokale samenwerking van scholen, sportverenigingen en buurten een hot issue geworden in lokaal sportbeleid. Blazen tennisverenigingen al vol hun partij mee in die lokale samenwerking en hoe speelt de KNLTB daar in het nieuwe meerjarenbeleidsplan op in?

Het antwoord
Ontwikkelingen op het gebied van lokale samenwerking juichen we van harte toe en daarom proberen we - waar mogelijk - op deze ontwikkelingen in te springen. Lokale samenwerking biedt zowel de school als de sport kansen. Ons gezamenlijke doel is kinderen meer laten sporten en waar kan dat beter dan bij de (tennis)vereniging?

Lokale samenwerking op het gebied van school, sport en /of buurt is een onderwerp waarop de KNLTB zich reeds meerdere jaren richt. Onze activiteiten hebben onder meer als doel om in Nederland de structuur waarbinnen kinderen in aanraking komen met tennis zo optimaal mogelijk te maken. De KNLTB doet dit door nauw samen te werken met gemeenten, provinciale sportraden, onderwijsinstellingen en tennisverenigingen. Gestreefd wordt om de zogenaamde ‘sportieve driehoek’ tot stand te brengen. De sportieve driehoek houdt in een samenwerking tussen de Buurt, het Onderwijs en de Sport. De laatste jaren is de nadruk met name komen te liggen op de verbinding Onderwijs en Sport.

Een aantal voorbeelden van dergelijke projecten zijn Schooltennis, Tenniskids en B-O-S. Deze projecten zijn gericht op het laten tennissen van kinderen op school en vervolgens op de vereniging. Beide partijen - zowel vereniging als school - worden gestimuleerd om een samenwerking aan te gaan. Het doel is om zoveel mogelijk kinderen (bij de vereniging) te laten tennissen. In het project Tenniskids wordt het zelfs aan de vereniging als voorwaarde gesteld voor deelname.

Als we kijken naar resultaten tot nu toe dan zijn alleen al in het project B-O-S (waarin we samenwerken met 26 gemeenten) 81 tennisverenigingen, 416 basisscholen en 92 pleinen be-trokken. Dit houdt in dat er in 2007 42.409 kinderen actief zijn geweest met tennis binnen dit ene project.
In het project Schooltennis kunnen basisscholen gebruik maken van rackets, instructiemateriaal en diploma’s. Het project loopt al langere tijd en nog steeds neemt de deelname van het aantal scholen toe. Zo hebben het afgelopen jaar 1400 basisscholen meegedaan.
In 2006 is een start gemaakt met de uitvoering van Tenniskids. Met behulp van speciale materialen zoals zachtere ballen en kleinere baanlengtes, is het voor een vereniging eenvoudiger om kinderen aan tennis te binden. Momenteel zijn er 210 verenigingen die deelnemen aan het project en zijn er 378 trainers opgeleid.

Op dit moment is de KNLTB bezig met de ontwikkeling van het nieuwe Meerjarenbeleidsplan 2009-2013 ‘Passie voor tennis’. Een van de speerpunten daarin is het versterken van verenigingen en de KNLTB is voornemens om de verenigingen te stimuleren en te faciliteren bij het aangaan van nieuwe samenwerkingsverbanden. Omdat dit heel (arbeids)intensieve trajecten zijn en we ons geld maar een keer kunnen uitgeven, moeten we focus hebben en stringente keuzes maken. Daar waar mogelijk of gewenst maken we gebruik van nieuwe ontwikkelingen en initiatieven zoals het Sport-matcht-School project en de Combinatiefuncties

Dus tennisverenigingen zijn al behoorlijk actief op lokale samenwerking en de verwachting is dat we de komende beleidsperiode via innovatieve tennisverenigingen deze beweging kunnen versterken.

Volgende keer de vraag van Karin van Bijsterveld aan Maarten van Bottenburg, bijzonder hoogleraar Sportontwikkeling:
Wat zijn naar jouw mening de drie belangrijkste maatschappelijke ontwikkelingen voor de Nederlandse Sport die zich op dit moment dan wel de komende vijf jaar voor (gaan) doen? En welke concrete acties voorzie jij dat sportverenigingen gaan ondernemen om daarop in te spelen?