De vraag van André Cats aan Rien van Haperen

De vraag
Allereerst gefeliciteerd met jullie succesvolle Parathletics team tijdens de WK Atletiek in Christchurch. Sinds een paar jaar is de Atletiekunie verantwoordelijk voor gehandicaptensport atletiek. Deze verantwoordelijkheid werd overgenomen van Gehandicaptensport Nederland. Hoe zijn jullie ervaringen tot nu toe met deze tak van sport? Welke ambities heeft de Atletiekunie op de gebieden van sportparticipatie en topsport binnen de gehandicaptensport voor de komende jaren? En wat wordt daarbij jullie aanpak?

Het antwoord
Dank voor de felicitaties en vooral ook je betrokkenheid tijdens de WK IPC Atletiek in Christchurch. Per 1 oktober 2005 is de Atletiekunie - als één van de eerste sportbonden - verantwoordelijk voor de nationale selectie van de gehandicaptenatletiek. Positieve ervaringen waren de grote mate van persoonlijke betrokkenheid van de bestuurders en medewerkers van toen nog NEBAS-NSG bij de sporters. Dat gold ook voor de periode na de formele overdracht. Je kunt bepaald niet zeggen dat van het ene op het andere moment de zaak over de heg werd gekieperd. Tot op de dag van vandaag kunnen we nog steeds gebruik maken van de expertise van Gehandicaptensport Nederland. Aan de andere kant was wel de ervaring dat de sporters niet zo gewend waren aan een strikte planning en (administratieve) voorbereiding voor stages en internationale wedstrijden. Dit betekende extra inzet voor bondscoaches en begeleiders. Inmiddels is deze aanpak een stuk professioneler geworden.

Een andere ervaring was dat de integratie binnen andere onderdelen van de werkorganisatie niet als vanzelfsprekend verliep. Qua programmamanagement, bondscoach, stages en begeleiding tijdens toernooien hebben we dat wel aardig geregeld. We produceren - net als bij de valide sporters - een keurig teamboekje en vanaf dit jaar is ook op de parathletes de bonusregeling van toepassing voor behaalde medailles tijdens de WK IPC Atletiek. Maar, eerlijk is eerlijk, het kost voor dit soort zaken over en weer nog net even iets meer moeite om als één integrale club op te trekken. Maar misschien moeten we de verschillende culturen ook wel respecteren zonder te gaan forceren.
De Atletiekunie heeft op het niveau van European Athletics de integratie van gehandicaptensport afgelopen jaar op de agenda proberen te krijgen maar vond daarbij nog geen gewillig oor. Dat gold ook voor de IAAF. Dit proces gaat vast nog tijd kosten en zal veel inzet ook van het IPC vergen.

Voor de komende jaren zijn de Paralympics in Londen natuurlijk uithangbord en we hopen de successen in Christchurch hier (minstens) te kunnen herhalen. Ook voor de Paralympics in Rio de Janeiro zijn al stippen op de horizon gezet. Daarbij zal het scouten van potentiële talenten steeds belangrijker worden omdat de concurrentie in internationaal opzicht steeds groter wordt. In samenwerking met NOC*NSF (in haar rol als NPC) zullen we nog pro-actiever op zoek moeten gaan naar deze talenten, waarbij ik ook een rol weggelegd zie voor de gekende parathletes van vandaag.

De aanpak zal - naast talentontwikkeling - allereerst gericht zijn op verdere professionalisering en begeleiding van het fulltime trainingsprogramma voor deze groep atleten. Het vergroten van de uitstraling zowel intern als extern voor deze groep topatleten is belangrijk. Het is een goed gebruik om bij bijzondere sportprestaties op internationaal vlak hier op het bondsbureau een taart van NOC*NSF te mogen ontvangen. De integratie is pas echt geslaagd als we die ook bij behaalde medailles van de parathletes ontvangen. Dan volgen de Bossche Bollen van de directeur van de Atletiekunie vanzelf!