Commentaar van... Rob de Leede

Rob de Leede is bij het grote publiek vooral bekend als perschef van het Nederlands voetbalelftal (1995-2004) en van zijn werk bij KNVB Communicatie (1988-2013). Momenteel is hij media officer bij FIFA (sinds 2002) en bij UEFA (sinds 2010). In 2013 richtte hij de eenmanszaak Rob de Leede Consultancy op. Hij studeerde Engelse Taal en Letterkunde (1987), Corporate Communications (1995) en MBA Sportmanagement bij de Wagner Group (2018). Sinds juli 2023 is De Leede docent Sportkunde en international sport management (ISPM aan de Haagse Hogeschool. Daarvoor was hij twee jaar docent Communicatie en Creative Business aan de Hogeschool van Amsterdam. Voor Sport Knowhow XL becommentarieert hij met enige regelmaat wat hem opviel in de berichtgeving over sport.

The Spirit of the Game

Voor het eerste sinds tientallen jaren heb ik alle Europese bekerfinales voor clubs aan me voorbij laten gaan. Werkzaamheden, andere afspraken, ‘vergeten’ en afnemende interesse lagen aan de basis van die gemiste kansen. Vooral dat laatste moet de voetballeiders zorgen baren, omdat ik niet de enige ben die last heeft van een overdosis voetbal gekoppeld aan een minstens zo grote dosis ergernis over gedrag van een aantal coaches en spelers in de top van het internationale voetbal. Ik sta daarin niet alleen, want niemand minder dan Marco van Basten meldde zich schriftelijk bij zijn vorige werkgever FIFA met het verzoek wangedrag, onsportiviteit en andere ergernissen nu eindelijk eens aan te pakken.

U kent allemaal de voorbeelden, want ze liggen voor het oprapen: massaal protesteren bij de scheidsrechter, schwalbes, tijdrekken, vragen om een gele kaart voor je tegenstander en het wegtrappen van de bal nadat er is gefloten. Deze vervuiling heeft het voetbal er de afgelopen jaren niet vrolijker op gemaakt. Let wel, ik heb vijftien jaar genoten van Messi en Ronaldo, het bij tijden ongelofelijk knappe voetbal van Bayern München, Liverpool, Manchester City en Real Madrid, en niet te vergeten het meest recente kampioenschap van Feyenoord. Er zijn echter te veel krachten aan het werk die topvoetbal minder leuk maken. De mensen die verwijzen naar de ogenschijnlijk simpele oplossingen die hockey en rugby in het leven hebben geroepen om het spel te redden, worden door de gezagsdragers in het voetbal gemeden als enge ziektes.

Ik heb in juni met plezier twee wedstrijden bezocht in de top van het amateurvoetbal waar promotie naar de Tweede Divisie op het spel stond. Hercules-IJsselmeervogels en GVVV-Hercules. Een lekker zonnetje, veel toeschouwers, leuk voetbal, goede scheidsrechters en geen gedoe binnen of buiten de lijnen. Voetbal zoals voetbal bedoeld is. Er was bij beide wedstrijden een bezoekersvak ingeruimd waar gastvrijheid en vriendelijkheid overheersten. Het was Leuk voor de spelers en plezierig voor de toekijkers. Niemand die behoefte had aan politiebegeleiding, de VAR of andere noodgrepen.

In cricket, nog steeds mijn favoriete sport, was de afgelopen weken ook veel te doen over sportiviteit. Als Australië en England tegen elkaar spelen om de zogenaamde Ashes kan de spanning hoog oplopen. Het aloude zelfreinigende vermogen van de cricketsport, waarbij spelers zelf weten of ze in de fout zijn gegaan en daarvan zonder morren de consequenties dragen, was even ver te zoeken. Referenties aan The Spirit of the Game kwamen om de hoek kijken, maar werden door verschillende kampen anders geïnterpreteerd. The King of Sports wist het even niet meer.

Voor alle twijfelaars aan de staat van de sport kwam wielrenner Fabio Jakobsen als reddende engel om de hoek kijken. Na een valpartij in de Tour de France die mij een paar dagen in bed zou houden, klom Jakobsen zwaar gehavend weer snel op de fiets om de etappe uit te rijden. De dagen daarna sleepte hij zich achter in het peloton, terwijl het bloed zich door het verband om zijn ingepakte armen liet zien, een paar dagen naar de finish. Ploegmaats stonden hem bij, spraken hem moed in en hielden hem letterlijk en figuurlijk uit de wind. Geen gepiep, geen gezeur en geen beschuldigend vingertje naar anderen. Of het verstandig was wat Jakobsen deed is een tweede, maar misschien moeten potentiële schwalbisten en matennaaiers eens een paar minuten naar de ploeterende Jakobsen kijken. Al helpt het maar een klein beetje om de vervuilers in de sport de ogen te openen.