Commentaar van... Rob de Leede

Rob de Leede is bij het grote publiek vooral bekend als perschef van het Nederlands voetbalelftal (1995-2004) en van zijn werk bij KNVB Communicatie (1988-2013). Momenteel is hij media officer bij FIFA (sinds 2002) en bij UEFA (sinds 2010). In 2013 richtte hij de eenmanszaak Rob de Leede Consultancy op. Hij studeerde Engelse Taal en Letterkunde (1987), Corporate Communications (1995) en MBA Sportmanagement bij de Wagner Group (2018). Sinds 1 augustus 2021 is De Leede docent Communicatie en Creative Business op Hogeschool van Amsterdam. Voor Sport Knowhow XL becommentarieert hij met enige regelmaat wat hem opviel in de berichtgeving over sport.
 

Babar Azam op de Toekomst

Met de start van scholen is vrijwel tegelijkertijd een einde gekomen aan een zeer veelzijdige sportzomer waarbij Nederland op verschillende fronten het een en ander in de melk te brokkelen had. Bij een bezoek aan een willekeurige sportsite zie ik in retrospect een groot aantal WK’s en EK’s geprogrammeerd staan die na de coronacrises weer door het publiek konden worden bezocht. Om het geheugen even op te frissen: in juli werden de Nederlandse hockeyvrouwen wereldkampioen, verrasten Nederlandse atleten met gouden medailles tijdens het WK atletiek in Eugene en volgden miljoenen landgenoten de Tour de France op zoek naar succes voor de Nederlandse renners of op jacht naar erkenning voor hun eigen wielerkennis in de populaire pools die door bedrijven of vriendengroepen worden opgezet. En laten we vooral de grootschalige evenementen in Engeland niet vergeten. Het EK voetbal voor vrouwen brak alle toeschouwers- en kijkcijferrecords terwijl ook Wimbledon, waar de tenniskleding nog altijd witter is dan de clotted cream op de aardbeien, weer massaal werd bezocht. Het kon en mocht weer. Publiek op de tribunes en ook nog eens zonder mondkapjes.

Vervolgens stonden In augustus de diverse Europese kampioenschappen op de kalender in München, met een uitwijk naar Rome voor het zwemmen. Ook daar deden Nederlanders van zich spreken. Onlangs stonden op tientallen plaatsen in Nederland wielerfans net honderdduizenden langs de weg om de Vuelta-renners uit te zwaaien richting Spanje. Gezellig tegen elkaar aan, soms urenlang, puffend, zingend en zwetend, om de renners in een paar seconden voorbij te zien flitsen.

De website die ik bezocht repte echter met geen woord over de avonturen die de Nederlandse cricketers in eigen land beleefden tijdens een aantal serieuze competitiewedstrijden tegen Engeland, Nieuw-Zeeland en Pakistan. De sterkste landen van de wereld kwamen in Nederland bijna ongemerkt hun verplichtingen na. Op zich is dat niet vreemd, want met enkele duizenden leden is de KNCB één van de kleinste sportbonden van het land en zijn de noodkreten om aandacht in de media doorgaans aan dovemans oren gericht. Het gaat de media om bereik en waarom zou je een goedwillend miljoenpubliek van je af keren met een verhaal of een reportage over iets saais als cricket, terwijl kijkers, lezers en luisteraars smullen van Femke Bol en Max Verstappen, om maar een paar mogelijkheden te noemen.

Tijdens mijn bezoek aan één van de drie wedstijden die het Nederlands cricketelftal in Rotterdam tegen Pakistan speelde vroeg een Pakistaanse journalist me in het perscentrum wat de eerste sport in Nederland is, als cricket daarvoor niet in aanmerking komt. ‘Ah, football’, en hij keek me vol mededogen aan. Voetbal is voor veel Pakistani net zo ingewikkeld als cricket voor Nederlanders. Wat is in hemelsnaam buitenspel? Hoe bestaat het dat je ongestraft kunt tijdrekken? Waarom heb je een videoscheidsrechter als die maar beperkt mag ingrijpen? De vriendelijke Pakistaan kon zich er niets bij voorstellen.

De ‘Men in Green’, die in eigen land niet over straat kunnen zonder te worden lastiggevallen door fans, genoten van de weldadige rust op en rond het veld van VOC, waar vooral Pakistani de tribunes bevolkten. Op de parkeerplaats zag ik kentekens uit België, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Ierland, Italië en Oostenrijk op grote auto’s waarvan de inzittenden uren hadden gereden om hun helden te zien.

Een van die spelers, de grote vedette Babar Azam, heeft tijdens zijn reizen om de wereld sympathie voor voetbal ontwikkeld en wilde op een vrije dag graag een bezoek brengen aan een Nederlandse voetbalclub. Vanuit Rotterdam belde iemand van de KNCB met Excelsior, Feyenoord en Sparta om te polsen of zij een kleine delegatie Pakistaanse grootheden wilden ontvangen. De reacties waren lauw. Een poging gewaagd bij Ajax. Op zoek naar nieuwe markten en een groter publiek reageerde Ajax meteen positief. Babar Azam en enkele ploeggenoten werden op trainingscomplex De Toekomst o.a. ontvangen door directeur Edwin van der Sar, technische man Klaas-Jan Huntelaar, trainer Alfred Schreuder en aanvoerder Dusan Tadic. Van der Sar, die in Manchester jarenlang uitgebreid kon kennismaken met de King of Sports, ontving een door alle spelers gesigneerd cricketbat, terwijl Azam een shirt van Ajax kreeg van Tadic. Zonder hysterische toestanden, maar wel vol respect van de ene topsporter naar de andere. Het filmpje hieronder was een instant hit. Zo scoorde Ajax eenvoudig over de grens op een wedstrijdloze dag met een sport die voor de meeste Ajacieden altijd een raadsel zal blijven.

Rob de Leede