29 november 2022
Opinie
Daarna werkte Alberda onder meer voor de Russische voetbalbond, als algemeen manager van de wielerploeg Cervélo Test Team, interim topsportadviseur bij de roeibond, technisch directeur bij de atletiekunie, technisch directeur bij de zwembond en technisch directeur bij de volleybalbond. Ook was Alberda een van de oprichters van NLcoach, belangenbehartiger van trainers en coaches in Nederland.
Medio 2020 publiceerde Joop Alberda samen met een aantal andere prominenten - onder wie Louis van Gaal en prof. Erik Scherder - een pamflet waarin ze het kabinet opriepen om werk te maken van een gezonde samenleving: 'een Nederland waarin een leefstijl met bewegen en sport de norm is, mensen bewuste voedingskeuzes maken en welvaartszieken en ouderdomsziektes zoveel mogelijk worden voorkomen'. Over de hervorming van Nederland in die richting en de positie die sport daarin zou kunnen of moeten innemen, daarover laat Joop Alberda voor Sport Knowhow XL met de nodige regelmaat zijn kritische blik gaan.
Het WK in Qatar is ruim een week onderweg en de discussie is nog niet verstomd. Bij iedere gelegenheid wordt aan spelers en coaches gevraagd om een standpunt in te nemen over zaken die niets met voetbal te maken hebben. Kennelijk doet het oordeel van sportmensen ertoe.
Als het gaat om het WK in Qatar lopen er verschillende discussies door elkaar. Het gaat over corruptie binnen de FIFA; over de vraag of we wel een groot sporttoernooi moeten houden in een land met een dergelijk dubieuze staat van dienst als het gaat om mensenrechten; over de vraag of je sporters daarop moet aanspreken. Wat we daarbij in het Westen gemakshalve nog wel eens over het hoofd zien, is dat de rest van de wereld heel anders tegen dat soort discussies aankijkt dan wij, als het daar überhaupt al een discussie is. En wat we daarbij ook nogal eens over het hoofd zien, is dat wij in het Westen in de minderheid zijn. Hoe democratisch is het om met een minderheid democratische principes op te leggen aan een meerderheid?
Ik pretendeer niet op alle hierboven gestelde vragen een antwoord te hebben. De discussie is lastig. Ja, er is sprake van corruptie binnen internationale sportbonden en zeker binnen de FIFA. En ja, er is het nodige aan te merken op de manier waarop Qatar omgaat met bijvoorbeeld Lhbtiq+-rechten en arbeidsmigranten. Maar de vraag in hoeverre we sporters daarop moeten aanspreken, blijft knagen.
ING, de ‘Trotse hoofdsponsor van het Nederlandse voetbal’ en dus ook van het Nederlands Elftal, besloot mee te liften op de golf van morele verontwaardiging. Al maanden geleden liet de bank weten ‘vanwege de mensenrechtensituatie in het land geen gebruik te maken van de mogelijkheden om wedstrijdkaarten te krijgen voor personeel en klanten.’ Uit onderzoek in opdracht van de Volkskrant bleek dat diezelfde ING al jaren leningen verstrekt aan de Qatar National Bank. Deze bank gebruikte de financiële middelen voor het bekostigen van projecten en bedrijven die direct en indirect met het WK voetbal te maken hebben. De ING stelt in het Volkskrant-artikel dat ‘sinds het WK in 2010 aan Qatar werd toegekend de bank geen financieringen heeft verstrekt voor de bouw van de WK-stadions’. Dat neemt natuurlijk niet weg dat ook de ING wist wat de rol van Qatar National Bank als medefinancier van het WK voetbal was.
En ING is niet de enige met boter op zijn hoofd. Uit hetzelfde onderzoek bleek dat 38 Nederlandse bedrijven betrokken zijn bij bouwprojecten in Qatar en dat minimaal 19 Nederlandse pensioenfondsen beleggen in staatsobligaties van Qatar. Iedereen die vindt dat de spelers van het Nederlands Elftal een statement moeten maken, zou eens even in zijn pensioenpolis moeten kijken. Misschien is een deel van de Qatarese stadions wel gebouwd met je eigen pensioengeld.
De beslissing om in Qatar te gaan voetballen, is jaren geleden genomen. De spelers en de coach van het Oranje hadden daar geen enkele invloed op. Het was een politieke beslissing en als die beslissing niet deugt, is het aan de politiek om daar een antwoord op de formuleren. De spelers en de coach gaan naar het WK om wereldkampioen te worden. Natuurlijk kunnen ook zij de maatschappelijke discussie niet negeren. Sport is immers onderdeel van de maatschappij. Maar uiteindelijk is het niet aan sporters om politieke veranderingen te forceren, dat is aan politici. Ik begrijp daarom heel goed dat Louis van Gaal er alles aan doet om de discussie weg te houden bij de spelers. Als sportman is het zijn werk om het elftal zo goed mogelijk te laten presteren. Het doel is wereldkampioen worden. Alles wat daarvan afleidt, verstoort het proces. Dat wil je buiten de deur houden.
Toch blijft iedereen de spelers en de coach om een standpunt vragen. Denken we met zijn allen echt dat een OneLove-band om de arm van Virgil van Dijk meer invloed heeft dan de ING-leningen aan Qatar National Bank, of dan onze in Qatar belegde pensioengelden? Als de mening van sportmensen echt zoveel invloed heeft, waarom wordt er in Den Haag dan zo slecht geluisterd als sportmensen daar op de deur kloppen om bijvoorbeeld beweegarmoede in ons eigen land aan te pakken?
Deel dit bericht:
0 reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!
Voeg je reactie toe
Wij sturen jou één keer per twee weken een e-mail met de belangrijkste opinies en artikelen van Sport Knowhow XL.
